);

Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Woensdag 25 januari 2023

In het restauratie- en herlocatieproces van ons Laatste Avondmaal is weer een stapje vooruit gezet. In de abdijkerk werd de werkvloer aangebracht. Die zal er ruim anderhalf jaar blijven staan want hij moet dienen voor het plaatsen van latere constructies die nodig zij om het doek op te kunnen hangen en nadien om een rolstelling te kunnen plaatsen voor de restaurateurs.

Dankzij de werkvloer kon nu ook de fotografische reproductie verwijderd worden en zullen in de komende periode ook trekproeven op de draagmuur worden uitgevoerd.

Zondag 27 november 2022

Eerste zondag van de advent

“Weest ook gij dus bereid,
omdat de Mensenzoon komt op het uur
waarop gij het niet verwacht.”
(Mt. 24,44)

God, onze Vader,
van U zijn de eeuwen en de tijden, de dagen en de nachten.
Laat niet toe dat wij leven
alsof wij niets meer te verwachten hebben.
Wek in ons hart een heilzame onrust
omwille van het uur waarop uw Zoon zal wederkomen,
Jezus Christus, onze Heer.
Die met U leeft en heerst
in de eenheid van de heilige Geest,
God, door de eeuwen der eeuwen.
Amen.

Dinsdag 22 november 2022

Vandaag kregen we onverwacht hoog bezoek in de abdij.
In het kader van haar 50ste verjaardag maakt koningin Mathilde in elke provincie van ons land een wandeling of fietstocht onder de slogan ‘Samen in beweging voor het mentale welzijn’. Ze doet dit met mensen en organisaties die zich bekommeren om het mentale welzijn.

Deze keer was Antwerpen aan de beurt kwam de koningin naar Tongerlo waar ze samen met de verenigingen YoungFENIX en To Walk Again een wandeling. De groep van 40 wandelaars vertrok aan de Beddermolen om 8 km later aan te komen in Sportacentrum. Onderweg wandelden ze ook over het binnenplein van de abdij waar abt Jeroen het gezelschap opwachtte en begroette.

Zondag 25 september 2022

Van zondag 18 tot zaterdag 24 september vond in Rome de zesjaarlijkse prelatenvergadering plaats. Deze wordt telkens gehouden tussen de zesjaarlijkse generale kapittels in. Omwille van corona vond de bijeenkomst een jaar later plaats dan voorzien. Ze stond in het teken van het 900-jarig bestaan van de orde (1121-2021).

Op woensdag 21 september werd een uitstap gehouden naar Orvieto, een schitterende middeleeuwse stad gesitueerd bovenop een heuvel. De kathedraal is een pareltje. Net buiten de stadsmuren bevindt zich een voormalige norbertijnenabdij (nu helaas een hotel). De oude abdijkerk bewaart in een verloren hoekje nog een fresco, een van de oudste afbeeldingen van de H. Norbertus.

Op vrijdag 23 september gingen de prelaten, vergezeld van de tolken en andere gelegenheidsmedewerkers, op audiëntie bij paus Franciscus.

Toespraak van de paus:

Geliefde broeders en zusters, welkom!
Ik dank de abt-generaal voor zijn woorden. Ik groet u allen. Ik ben blij u te ontmoeten met een jaar vertraging. Vorig jaar hebben jullie de 900ste verjaardag gevierd van de eerste professie van de heilige Norbertus en zijn eerste gezellen te Prémontré op Kerstdag 1121. Met deze gebeurtenis is de orde van de premonstratenzers geboren.
Zo is dit dorpje in het noorden van Frankrijk de bakermat geworden, waar uw eerste gemeenschap vorm gekregen heeft. In de eerste eeuw van haar bestaan heeft de pasgeboren orde een buitengewone groei gekend, in heel Europa. De verschillende gemeenschappen die verbonden waren met die van Prémontré hadden elk hun eigen fysionomie, hun eigen stijl. Zo heeft de orde waarvan Norbertus de grondslagen heeft gelegd de concrete vorm aangenomen van een federatie van autonome en stabiele gemeenschappen. Overigens, de reguliere kanunniken doen hun professie in een bepaalde kerk, die geworteld is in een bepaalde plaats. 
De geschiedenis van de religieuze ordes vertoont dikwijls een zekere spanning tussen de stichter en zijn stichting. En dat is goed, want als er geen spanning is, neemt de stichter alles met zich mee en sterft het instituut met zijn stichter. De spanning doet de gemeenschap groeien, de religieuze orde. De heilige Norbertus bijvoorbeeld is een missionaris geweest, een rondtrekkend prediker en als aartsbisschop van Maagdenburg heeft hij de evangelisatie gepland van de grensgebieden van het toenmalige Duitse Rijk. Men kan zich dan afvragen hoe het missionaire charisma van de heilige Norbertus omgezet kan worden in stabiele gemeenschappen, die verbonden zijn aan een bepaalde plaats.
In de komende jaren zullen talrijke abdijen en kloosters van uw orde het 9de eeuwfeest van hun stichting vieren. Dit feit maakt uw reflectie belangrijk en zelfs noodzakelijk. De organisatie van de orde heeft in de loop van de eeuwen gezorgd voor een grote stabiliteit. Een groot aantal van uw kloosters en abdijen is ten diepste verbonden met de blijde gebeurtenissen en met de beproevingen, met de hele geschiedenis van een bepaalde streek. Deze symbiose doet ons zien hoe stabiliteit en zending, leven op een bepaalde plaats en evangelisatie samen vooruit kunnen gaan.
De aanwezigheid van een gemeenschap van zusters of broeders is als een stralende vuurtoren voor de omgeving. En toch weten de mensen dat de religieuze gemeenschappen niet altijd helemaal beantwoorden aan het leven waartoe ze geroepen zijn. De concrete christelijke ervaring bestaat uit goede bedoelingen en fouten; ze bestaat erin te herbeginnen, keer op keer. U hoeft zich daar niet voor te schamen! Dit is de weg. Niet voor niets beloven jullie, in jullie kanonikale professie, een leven van bekering en communio te leiden. Zonder bekering is er en geen communio. En juist dit herbeginnen en deze bekering tot broederlijkheid zijn een duidelijk getuigenis van het Evangelie, veel meer dan preken.
De gemeenschappelijke en getrouwe viering van de liturgie van de getijden en van de eucharistie voert jullie voortdurend terug naar de bron van de communio. De liturgie staat in het middelpunt van de spiritualiteit van de reguliere kanunniken en betrekt er het hele Godsvolk bij. Aan de andere kant, kent het gebed van de Kerk geen grenzen. De trouw aan het gemeenschappelijk gebed, dat het gebed van Christus is, heeft op zich een grote apostolische waarde. Het helpt ons hart en onze geest te openen voor allen; en deze openheid komt tot uiting in het openbare en toegankelijke karakter van de vieringen in jullie kerken. De gelovigen en bezoekers zijn welkom en betrokken bij de biddende gemeenschap. De cultuur van het broederlijk samenleven en van het gemeenschappelijk gebed, die ook plaats maakt voor het persoonlijk gebed, is de grondslag van een echte “missionaire gastvrijheid”, die van “vreemdelingen” broeders en zusters wil maken.
In de loop van de geschiedenis zijn veel premonstratenzers missionarissen geweest. Zij hebben duidelijker de missionaire geest van de heilige Norbertus belichaamd. De geschiedenis van de missie is een geschiedenis van moed en zelfverloochening, uit liefde. Stilaan is het bewustzijn gegroeid dat de missionering in uw orde de vorming van nieuwe stabiele gemeenschappen kon behelzen in de missielanden. Zo zijn er nieuwe kloosters en abdijen ontstaan in heel andere contexten dan de Europese. De uitdaging beoogde het wezenlijke en onderwierp de traditionele vormen aan een terechte kritiek, om te onderscheiden wat noodzakelijk is en universeel, en wat aangepast kan en moet worden aan de omstandigheden.
Vandaag de dag, worden jullie historische stichtingen in Europa uitgenodigd om hun geschiedenis te herdenken. Naarmate jullie, om zo te zeggen, jullie begin herbeleven, zullen jullie kunnen begrijpen wat jullie wezenlijke inspiratie is. Vergeet niet: een orde zijn, betekent van elkaar leren; dit betekent dat gefedereerde gemeenschappen, in hun autonomie, een broederlijke belangstelling moeten cultiveren voor alle andere gemeenschappen. Dit is voor jullie een manier om de katholiciteit van de Kerk te beleven. Elke gemeenschap behoudt haar eigen identiteit, dikwijls bepaald door haar oorsprong en haar geschiedenis, en derhalve kan geen enkele gemeenschap pretenderen haar eigen identiteit op te leggen aan de andere. Het gaat er eerder om te erkennen wat men deelt met elkaar als uitdrukking van het gemeenschappelijk charisma.
De reguliere kanunniken zijn missionarissen, want krachtens hun charisma zoeken ze altijd uit te gaan van het Evangelie en van de concrete noden van de mensen. Het volk is geen abstractie. Het bestaat uit mensen die we kennen: gemeenschappen, gezinnen, individuen met een concreet gelaat. Dezen zijn verbonden met de abdij of het klooster, omdat ze leven en werken in dezelfde streek. Soms delen ze een lange gezamenlijke geschiedenis met uw gemeenschappen. En men moet het vermogen hebben om zich cultureel te integreren in het volk, in dialoog te treden met het volk en het volk niet te verloochenen waaruit we afkomstig zijn. Dit is een charisma dat ons voortdurend doet “landen” in de werkelijkheid.
Concreet, komt het missionaire elan van een premonstratenzer huis tot uiting in de concrete keuzes op maatschappelijk, economisch en cultureel gebied. De economische activiteit van een religieuze gemeenschap is bedoeld voor het onderhoud van haar leden, voor hun vorming en voor hun apostolaat. Velen onder u moeten eveneens voorzien in het onderhouden en het conserveren van een cultureel en architecturaal patrimonium. De economische activiteit dient ook voor de zending en voor de verwezenlijking van het charisma: ze is nooit een doel op zich, maar is steeds gericht op een geestelijk doel. Ze kan nooit in tegenspraak zijn met het doel waarvoor ze dient. Dit betekent dat men zich, wanneer men kiest voor de modaliteiten van de winst, moet afvragen: “Wat is de impact op de bewoners van de streek? Wat zijn de gevolgen voor de armen, voor onze gasten, voor de bezoekers? Zijn onze keuzes de uitdrukking van de evangelische eenvoud? Bevorderen ze het onthaal en het broederlijk samenleven?” Daar zien we hoe de beslissingen op economisch gebied in overeenstemming gebracht moeten worden met de zending, met de mensen en de gemeenschap, en niet het tegendeel. Wanneer in een religieuze orde – en dit kan zich ook voordoen in een bisdom – de economische activiteit de bovenhand krijgt, dan vergeet men de mensen en men vergeet wat Jezus gezegd heeft: “Gij kunt geen twee heren dienen” (Lc 16,13). “Ofwel dient ge God – en ik verwachtte dat Hij zou zeggen: “Ofwel de duivel”. Neen, Hij zegt niet de duivel, maar “ofwel het geld”. De afgodendienst aan het geld… Dit verwijdert ons van onze ware roeping. Daarom moeten we ons altijd deze vragen stellen, over de gevolgen… Wat zijn de gevolgen voor de armen, voor onze gasten, voor de bezoekers die onze economische activiteit zien? Zijn onze keuzes de uitdrukking van de evangelische eenvoud of zijn we ondernemers? Zijn ze bevorderlijk voor het onthaal en het broederlijk samenleven? Men kan geen twee heren dienen. Opgelet! Gewoonlijk komt de duivel langs de zakken binnen.
Men moet zich ook afvragen wat de gevolgen zijn voor het milieu. De stabiliteit van de gemeenschap en haar lange ervaring helpen ons de gevolgen te voorzien van de keuzes op lange termijn. Duurzaamheid is een sleutelcriterium, alsook de sociale gerechtigheid. Als werkgever kan een abdij of een klooster de tewerkstelling overwegen van mensen die moeite hebben om werk te vinden of samenwerken met een agentschap dat gespecialiseerd is in sociale tewerkstelling. Een verstandige openheid voor het delen van de culturele goederen, tuinen en natuurgebieden kan de dynamiek bevorderen van een ruimer gebied. Overigens, dit maakt deel uit van uw traditie om rekening te houden met het milieu en de omwonenden. Dit schept de voorwaarden voor een doeltreffende pastoraal en voor een geloofwaardige verkondiging van het Evangelie. De economische en sociale keuzes kunnen niet gescheiden worden van de zending. Zelfs contracten met openbare instanties en verscheidene maatschappijen, alsook investeringen van een gemeenschap kunnen bijdragen tot het ontwikkelen van goede initiatieven. Mogen de wederzijdse contacten binnen de orde uw blik open houden, solidariteit wekken tussen de gemeenschappen en aandacht voor de context waarin elke gemeenschap leeft en getuigt van het Evangelie.
Deze zorg voor het goed beheer moet uitgeoefend worden ten gunste van degenen die buiten het sociaal netwerk vallen, degenen die gemarginaliseerd zijn omwille van hun extreme armoede of broosheid en daardoor moeilijk te bereiken zijn. Sommige noden kunnen alleen maar verlicht worden door de naastenliefde, de eerste stap naar een betere integratie in de maatschappij.
Veel premonstratenzers zijn werkzaam geweest als parochiepastoors, leerkrachten en missionarissen. Zij leven voort in het geheugen van uw gemeenschappen, alsook in dat van de parochies, van de scholen en de landen waar zij werkzaam geweest zijn. Zij vormen het levenssap van uw traditie, zoals uitgedrukt werd in het motto van jullie jubileum: “Samen met God, bij de mensen”.
In het voetspoor van de heilige Norbertus, heeft de vroomheid van de premonstratenzers een steeds centralere plaats toegekend aan de eucharistie, zowel in de plechtige en ingetogen viering ervan als in de stille aanbidding. Zoals Hij voor ons aanwezig is in het sacrament, zo wil de Heer ook door ons aanwezig zijn in het leven van hen die we ontmoeten. Mogen jullie worden, broeders en zusters, wat jullie vieren, ontvangen en aanbidden: het lichaam van Christus en in Hem een haard van communio waaraan velen zich kunnen verwarmen.
De eerste professie van Norbertus en zijn volgelingen op Kerstdag, verbindt uw orde voor altijd met het mysterie van de menswording. Mogen de eenvoud en de armoede van Betlehem in jullie de zin voor menselijke broederschap wekken! Moge de moederlijke aanwezigheid van de allerheiligste Maagd Maria u leiden op de weg van het geloof en van de voorkomende liefde. Haar gebed met de leerlingen heeft de geboorte van de apostolische Kerk begeleid, die altijd al uw levenswijze bezield heeft. Moge de Moeder van Christus en van de Kerk ons helpen ten volle mens te zijn, om geloofwaardige getuigen te zijn van het evangelie van het heil!
Moge de heilige Geest u verlichten op uw weg en in uw dienst aan de Kerk. Van ganser harte zegen ik u allen en uw gemeenschappen. En, zoals de abt-generaal gezegd heeft, bid voor mij.
Dank u!

De samenkomst werd afgesloten met een eucharistie de basiliek van Sint-Jan van Lateranen op zaterdag 24 september.

Donderdag 1 september 2022

Vandaag hielden wij de uitvaartliturgie voor onze medebroeder Peter Manfred Böker

De zomer was al over zijn hoogtepunt en WO II lag op de loer als Manfred op 30 augustus 1939 werd geboren in Hagen bij zijn grootouders.  Manfred groeide op in Hamm (Westfalen – Duitsland) waar hij met zijn moeder woonde. Vader Fritz Böker was katholiek en Manfred werd katholiek gedoopt in de Mariakerk te Hagen op 17 september 1939. Moeder Frieda Stumpe en de grootouders waren protestants en pratikeerden met Manfred in de Lutherse kerk. Pas nà de oorlog zag Manfred voor het eerst zijn vader als hij terug kwam uit Russische krijgsgevangenschap (1949). Met zijn zus Monika voelde hij zich zijn hele leven in diepe genegenheid verbonden. In de Onze-Lieve-Vrouwkerk van Hamm werd Manfred gevormd op 24 oktober 1950. Onder impuls van vader volgde Manfred hotelschool en werkte als kelner in een hotel in Hamm. Maar steeds bleef hij misdienaar en maakte zo kennis met de mogelijkheid om toch te studeren in voorbereiding om priester worden ‘op latere leeftijd’. Tussen 1959-63 volgde Manfred voltijdse studies aan het Studienheim St. Klemens in Bad Driburg. De jonge Manfred was de spiritualiteit van de Focolare-beweging zeer toegedaan.

In 1963 vervoegde hij andere jonge Duitsers in de norbertijnenabdij van Leffe. Hij ontving de naam Peter en het ordeshabijt op 12 mei 1963 uit handen van abt E. Gisquière, vicaris van de Brabantse Circarie, omwille van het aftreden van prelaat Nys. Het verblijf in Leffe was kortstondig en node nam frater Peter afscheid. Samen met 7 andere Duitse fraters (met de stille intentie tot herstichting van het voormalig norbertijnse klooster Wenau) deed hij transitus naar de abdij van Tongerlo op 17 juni 1963. Het waren broeder Fons Wagemakers en broeder Marcus Van Roey die de verhuis van Leffe naar Tongerlo voor hun rekening namen.

Op 25 maart 1965 verbond frater Peter zich door religieuze geloften aan de canonie van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo. Na zijn filosofische studies in de abdij ging hij met andere fraters theologie studeren aan het pas opgerichte Centrum voor Kerkelijk Studies en verbleef met een grote groep junioren in de Parkabdij te Leuven. Na de plechtige professie op 11 juli 1968 werd hij subdiaken gewijd op 17 juli 1969 in de kerk van het aartsbisschoppelijk seminarie van Paderborn door hulpbisschop Joannes J. Degenhardt. Het jaar daarop ontving confrater Peter de diakenwijding in zijn thuisparochie te Hamm op 4 juli 1970 door Mgr. Paulus Nordhues, hulpbisschop van Paderborn. In de abdijkerk van Tongerlo wijdde Mgr. Paulus Schoenmaeckers, hulpbisschop van Mechelen, op 2 september 1972 confrater Peter tot priester.

Ondertussen zocht confrater Böker zich te engageren in het pastorale werk en  ging wonen in Brussel waar hij fulltime werd benoemd op 18 mei 1973 in de priesterploeg van het dekanaat Brussel-Centrum, gehecht aan de Sint-Niklaasparochie voor de Duits- en Nederlandstalige pastoraal. Op 1 november 1977 werd hij benoemd als rector van de Duitssprekende parochie Sint-Paulus. Tevens gaf hij catechese aan twee Europese scholen in Ukkel en Woluwe en de Duitse school in Wezembeek.

Juli 2003

Op zijn verzoek werd confrater Böker op 27 september 1987 benoemd tot pastoor van Bad-Salzuflen in het bisdom Paderborn, maar bood om gezondheidsredenen na korte tijd (01.02.1988) zijn ontslag aan. Vanaf maart 1988 was confrater Böker opnieuw werkzaam in de Brusselse pastoraal in de Sint-Niklaaskerk, ook in de Sint-Jozefskerk (31.01.1992) en in de Sint-Michielskathedraal (22.05.1992). Confrater Peter was een toegewijd caeremoniarius van Kardinaal Danneels (2000-2010) en verantwoordelijke voor de Nederlandstalige pastoraal in de Onze-Lieve-Vrouw van Finisterrae (2003-2012) en medeverantwoordelijke in de pastorale eenheid dekenaat Brussel-Centrum tot aan zijn emeritaat (2012-2014). Confrater Peter heeft altijd ingezet op een verzorgde liturgie, hij noemde het ‘pastoraalliturgie’. Hij was bijzonder geboeid door de melodieën uit de Anglicaanse traditie die hij voorzag van Nederlandstalige teksten. Als priester bleef hij zeer toegankelijk en hartelijk voor de vele mensen en wist een kerkgemeenschap op te bouwen doorheen de viering van de Eucharistie.

Na zijn pensionering leefde hij enigszins teruggetrokken én dankbaar voor de veilige en zorgende leefomgeving. In mei 2022 schreef confrater Peter: ”Oud zijn is een moeilijke situatie. Ik heb tijd om te bidden. En dat doe ik van harte ook voor u en de medebroeders”.

In de late namiddag van 23 augustus 2022 is hij onverwacht overleden, net voor zijn 83ste verjaardag (30 augustus) en voor zijn gouden priesterjubileum (2 september).

Moge de Heer zelf hem nodigen om aan te zitten aan het blijvend bruiloftsmaal. Confrater Böker woonde vijftig jaar in de stad Brussel en mag nu voor altijd verblijf houden in de ‘Stad Gods’.

Na een uitvaartliturgie in de Sint-Pieterskerk van Jette op zaterdag 27 augustus 2022, vierden wij in de abdijkerk het Requiem voor confrater Peter Manfred Böker op 1 september 2022.

September 2015

Zondag 28 augustus 2022

Vandaag vierden wij het hoogfeest van de H. Augustinus. Op dit feest gedenken wij ook al onze jubilarissen. De rijke oogst van dit jaar: 60 jaar priester: fr. Jan Van Duffel – 65 jaar professie: fr. Joris Hermans – 65 jaar priester: fr. Miel Lauwers – 70 jaar professie: abt Paul Meyfroot, fr. Ward De Schrijver en fr. Michiel Meeusen.Maar de centrale jubilaris vandaag was abt Jeroen De Cuyper. Hij vierde zijn gouden professiejubileum en 20 jaar abbatiaat. Na de hernieuwing van zijn professie tijdens de eucharistieviering, zetten we hem (figuurlijk) in de bloemetjes in de refter met een korte toespraak en enkele geschenken.

Maandag 15 augustus 2022

Vandaag viert onze abdij haar patroonsfeest, O.L.V.Tenhemelopneming. Na de eucharistie volgde een samenzijn en een receptie op binnenplein van de abdij. De fanfare zorgde voor de muzikale omkadering.

Zaterdag 28 juli 2022

Vandaag ontvingen we het bezoek van 5 medebroeders uit Strahov (Praag). Ze waren onderweg naar de abdij van Mondaye (Frankrijk) waar de komende het juniorentreffen van onze orde plaatsvindt.

Vrijdag 24 juni 2022

Van woensdag 22 tot vrijdag 24 juni worden belangrijke beheerswerken uitgevoerd aan onze eeuwenoude lindedreef.
De bomen ondergaan een grondige reductie-snoeibeurt waarbij de ze tot hun basisstructuur herleid worden. Grote toptakken die een groot risico op uitscheuren hebben worden ingesnoeid. Door de snoeiwerken komt er ook meer licht tot binnen in de boom en wordt zo de vorming van een binnenkruin gestimuleerd.
De lindendreef zal ook de volgende jaren worden opgevolgd om te zien hoe de bomen op de snoei reageren. Op basis van de evolutie zullen bijkomende snoeibeurten voorzien worden tot de gewenste kroonvorm is bereikt.
De beheerswerken worden uitgevoerd door de firma Treexpert, een Europees gecertificeerd boomexpert, die met een hele ploeg en het nodige materiaal ter plaatse is.

Maandag 6 juni 2022 – H.Norbertus

God,

die onze heilige Vader Norbertus

tot uw trouwe herder hebt gemaakt,

tot een uitmuntend heraut van uw Woord

en door hem velen hebt geroepen tot een leven van bekering,

verleen op zijn voorspraak en om zijn verdiensten,

dat wij met uw hulp mogen navolgen

wat hij zowel in woord en daad heeft geleerd.

Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon,

die met U leeft en heerst in de eenheid van de heilige Geest,

God, door de eeuwen der eeuwen.

Amen.

Vrijdag 29 april 2022

Onze slechtvalken op de toren van de abdijkerk hebben dit jaar een kroostrijk gezin voortgebracht: 2 mannetjes en 2 wijfjes. Ze werden op deskundige wijze geringd. Hopelijk worden ze nu goed grootgebracht door beide ouders.

Dinsdag 26 april 2022

Vandaag vond de officiële opening plaats van de Landschapswerken rond de abdij, in aanwezigheid van de Vlaamse Landmaatschappij die de werken coördineerde en co-financierde, Landschapspark de Merode en de gemeente Westerlo. Bij deze gelegenheid werd ook de pers uitgenodigd.

Na de ontvangst en welkom aan de abdijpoort vertrok het gezelschap naar de eerste stuw. Hier sprak abt Jeroen een dankwoord uit en hield Raf Nilis van VLM een technische uitleg over de uitgevoerde werken. Op symbolische wijze werd de laatste schotbalk aangebracht.

Dankwoord van abt Jeroen:

Waarde genodigden,
Van heer Giselbertus van Tongerlo kregen de norbertijnen een landgoed met molen in 1130. In 2022 zijn wij dankbaar hier te wonen met onze specifieke missie en zending in de katholieke kerk midden de Zuiderkempen.
Is in het de Merodegebied onze zusterabdij van Averbode de voordeur, dan zijn wij hier in de Zuiderkempen de open achterdeur. Goed volk in de Kempen komt langs achter in huis.
Wij zijn tevreden u te mogen verwelkomen en danken voor ieders bijdrage aan dit omvangrijk project.
Steeds is Tongerlo bedacht zijn luwtezone te behoeden en te bewaren en te delen met vele bezoekers. Ook het verhaal van de vergroening wordt met zorg omringd en niet in het minst in 17de eeuwse oudste lindendreef van West-Europa. Maar naast de vergroening is ook de verwatering van onze omgeving, het bufferen van hemelwater, het drenken van de bodem en het gezond vernatten van de site, een doelstelling geweest.
Het wordt een slim beheer van kostbaar water in zuinig sparen en verstandige evacuatie.
Sinds 90tiger jaren waren er met diverse instanties gesprekken lopende rond het bouwen van vistrappen, opstuwing van water en oeverversteviging…. En dertig jaar later is een ambitie vertaald in een zorgzame infrastructuur. De historische missing link werd zorgvuldig archeologisch onderzocht en vrijgegeven om te worden uitgegraven. De oevers werden verstevigd en twee opmerkelijk dammen gebouwd die het water moeten stuwen rond de omwalde abdij en bufferen tot een aanvaardbare hoogte.
Het geheel draagt bij aan de schoonheid en de ontsluiting van het abdijlandschap waarin verstilling kunnen wonen, waar een Witheren-wandelpad de bezoekers leidt doorheen vergroening en het hemelwater de abdijvesten bevloeit terwijl onze gemeenschap  daarin biddend present is om God te danken om zijn zegeningen en U allen te danken voor uw inspanningen, de constructieve samenwerking en een resultaat dat duurzaamheid beoogt en gezien mag zijn. Het is een bekroning binnen het de Merodeproject om dit landinrichtingsplan te realiseren waarbij de Vlaamse Landmaatschappij het voortouw nam. De firma Willems heeft zijn beste krachten ingezet om dit mede te finaliseren.
Denkend aan toekomst, zo zijn abdijmensen nu eenmaal, brengen wij al graag in overweging hoe het hopelijk surplus aan water kan worden overgebracht in de grote historische visvijvers binnen de muren en zo de verlanding terug te dringen en vijvers terug te geven aan het water en het water aan de vissen.
Met haar 892 jaar veelzijdige expertise  zegt de abdij van Tongerlo en haar bewoners aan U allen:
892 x dank U wel.

Aansluitend werd een deel van het Witherenpad gewandeld. Via de hoektoren Den Herman, de Lourdesgrot en het nieuwe infobord aan de parking. Op deze manier werd een goede impressie verkregen van de gerealiseerde werken.

Dinsdag 19 april 2022

Ten behoeve van de bezoekers van de abdij, fietsers en voetgangers, werd naast het openbaar sanitair een watervoorziening aangebracht. De ‘bol’ is een kunstwerk van Laurent Reypens, een lokale kunstenaar van internationale faam.

Zaterdag 16 april 2020

Paaswake

Homilie van abt Jeroen,

Broeders en zusters in de Heer Jezus,
De zending namens de Vader is door de Heer toe een goed einde ‘volbracht’, naar nog veel meer tot een nieuw begin. En van dat begin zijn wij allen Christenen geworden. In deze paasnacht belijden wij eens te meer onze gehechtheid aan Christus.
U hebt het deze week wellicht ook vaak gehoord: dit is nu echt een ‘goede’ week en met Pasen wordt het nog beter door weerprofeten voorspeld.
Ons christenen is met Pasen aangezegd: Jezus is opgewekt uit de dood. Pasen is geen weerkundig gebeuren maar een Christus-gebeuren. De evangelist Lucas wendt zijn beste kunnen aan om dit met een paasevangelie te verhelderen.
Maria Magdalena, Johanna en Maria en de andere vrouwen zijn duidelijk aangeslagen en radeloos. Drie dagen hebben zij erop gewacht, welriekende kruiden klaargemaakt, vroeg in de morgen vertrokken en …Jezus’ lichaam is er niet: verwarring en ontgoocheling halen de boventoon.  Wat ze verlangden te doen, de eerbiedige lijkverzorging, kan niet meer. Het graf is leeg bevonden en Jezus is weg.
Twee mannen, op hun paasbest, in stralend wit gekleed doorbreken de ontreddering en geven duiding:  “Waarom zoekt gij de Levende onder de doden? Hij is niet hier, Hij is verrezen”. Met twee mannen geven zij een rechtsgeldig getuigenis en heroriënteren de ontzetting en de emotie van de vrouwen.
De vrouwen komen als eersten tot een paasduiding van het lege graf. Maar hoe dit melden aan mannen: ook in die tijd blijkbaar al moeilijk.
Vrouwen met zo’n een getuigenis over de Heer Jezus, het scoorde bij de apostelen niet hoog.  
De leerlingen blijven in het paasdiscours steken, terwijl de vrouwen reeds het paasparcours hebben betreden: van zorg voor de dode Jezus groeit gelovig engagement met de Levende Heer.
Pasen staat ver af van een lenteweergevoel, van een leuk weekend en drie dagen er tussen uit te zijn. Willen wij er als christenen nu net niet juist drie dagen in zijn om een paasparcours te gaan met de vrouwen, om doorheen alles van deze tijd ons nieuw te laten aanspreken voor een engagement met de levende Heer. Verrijzenis valt niet helemaal uit te leggen met verstandige woorden. Het is een ontmoeting en onverdiend geschenk. De evangelist Lucas en de vrouwen van het eerste uur verzekeren ons van de waarheid van de Blijde Boodschap dat de Heer Jezus leeft bij de Vader voor ons. Sterven is eenmalig, verrijzen met Christus, is voor altijd.
Ik sluit mij volgaarne aan bij hun getuigenis en ik twijfel er niet aan aan, U ook!
Bekennen wij ons vernieuwd tot de Heer Jezus en belijden wij met overtuiging en met liefde ons christelijk geloof.
De Heer zij geprezen. Alleluia. Amen.

Donderdag 24 april 2022

Vandaag, op haar voorlaatste werkdag, namen we afscheid van ons personeelslid Diane Iwens. Ze gaat nu met welverdiend pensioen. Dank, Diane, voor de vele jaren van toegewijde inzet!

Maandag 11 april 2022

De landschapswerken rond de abdij zijn afgerond. De laatste stukjes vest werden uitgegraven en de oevers hersteld. Net als elders werden ze voorzien van verstevigende schanskorven. Ook de tweede stuw werd geplaatst.

Ook de site van de Lourdesgrot werd aangepakt. Een nieuwe houten damwand schermt de zone af. De grondbedekking werd vervangen, net als de banken. De toegang werd verbeterd en voorzien van afwateringskanalen. Kroon op het werk was het nieuwe hek.

Zondag 10 april 2022

Palmzondag

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

Het is drie jaar geleden dat wij samen als geloofsgemeenschap samen de Palmzondag konden vieren en de Goede Week ingaan. Dankbaarheid stemt ons dat wij nu samen ons geloof kunnen vieren en versterken.

Vandaag, Palmpasen, sluit Jerusalem, Jezus in zijn hart:  iedereen juicht en zingt!  Het evangelie staat bol van “hosanna”. Maar jezus weet hoe weinig er zit tussen “Hosanna” en “Kruisig Hem”, het slaat zo om: begroeting keert zich in verwerping.

Eerst wordt hij de stad ingehaald, een koning op een ezel en kort daarna wordt hij de stad uitgevoerd, gewond in heel zijn wezen en slepend met een kruis.

Wie Jezus ontmoet, legt zijn voorkomen af, mantels worden op de weg gelegd verhaalt het evangelie. Jezus ontmoeten, is ontmantelen, alleen ons kleine palmtakje blijft als teken van onze goede wil.

Het enige wat wij kunnen doen als Jezus de komende is, is een stap opzij doen, Hem doorlaten, binnenlaten, want Hij komt in de naam des Heren.

Alles en iedereen lijkt zich in korte tijd tegen Hem te keren.  Belangen slepen gemoederen mee om zich van Hem af te maken. Jezus krijgt straks nog niet eens het voordeel van de twijfel, men kiest voor vermeende zekerheid en voor Barabbas. De haat konkelt samen, om Jezus te kwetsen en te verwonden. Beulen doen het werk grondig. Jezus zwijgen tergt mateloos hen die Hem op het kruis verlangen.

Een vonnis wordt kunstmatig uitgelokt in een politiek religieuse intrige, het recht staat onder hoge druk, en buigt zich naar de gewenste uitspraak. Jezus’ verstoting is compleet. Hij alleen zal ervoor bloeden ten dode. Gods Zoon wordt aan zijn einde gebracht als ware opluchting voor ‘enkele gestelde lichamen’.

Wat moet ik met mijn palmtakje, dat zijn best doet om de tolk te zijn van mijn blijdschap om Jezus, om zijn komen in mijn leven en uw leven, en in ons samenleven.

Dit groene takje moet het doen, dat houden wij vast, zijn kruis immers is te zwaar voor mij en voor ons, dat houden wij niet uit.

Omdat Hij is als God, omdat Hij niets dan goed heeft gedaan, moet Hij bloeden, alleen bloed bekoelt de hitsige gevoelens van belagers, alleen de spot met Hem voldoet het grimmige en onbestemde gemoed van velen, ook in onze dagen.

En wij, wij staan hier weer met ons veel te kleine palmtakje om uitdrukking te geven aan ons groot vertrouwen in Hem en onze intense overtuiging dat het goed is Christen te zijn, want Jezus komt voor ons en de hele wereld,  in de Naam des Heren.

Wat David in zijn vrome lied
voorspeld heeft, dat is nu geschied.
Hij heeft de volkeren geleerd
dat God vanaf het hout regeert.

Ik groet u, kruis, want gij slechts zijt
mijn hoop in deze lijdenstijd.
Geef vreugde wie op u vertrouwt,
genade wie zijn kwaad berouwt.

Donderdag 31 maart 2022

Met de hulp en de ondersteuning van het Brabants Historisch Informatie Centrum werden werden de 967 registers gedigitaliseerd van het ‘historisch archief’ van de abdij, dat loopt vanaf de stichting rond 1130 tot aan 1838.

De abdij van Tongerlo was een belangrijke speler in Brabant op het religieuze, politieke en economische toneel in de periode 1130-1796. Deze enorme continuïteit en de brede terreinen waarop de abdij haar invloed liet gelden, staan borg voor uitgebreide mogelijkheden tot onderzoek. Wegens het grote Noord-Brabantse belang hebben de abdij van Tongerlo en het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) een deel van dit omvangrijke archief (te weten de registers) gedigitaliseerd en toegankelijk gemaakt voor onderzoekers en genealogen. 

De ‘opening’ van de archieven on-line ging plechtig van start met een plechtigheid in BHIC te ‘s-Hertogenbosch in aanwezigheid van abt Jeroen De Cuyper en archivaris Kees van Heijst.

Het omvangrijke abdijarchief dat berust in de abdij van Tongerlo is ondanks de roerige geschiedenis goed bewaard gebleven. Uit het ‘historisch archief’ dat loopt vanaf de stichting rond 1130 tot aan 1838 zijn nu alle registers gedigitaliseerd, 967 in totaal. Ze bevatten afschriften van vrijwel alle oorkonden en vormen de kern van de langlopende abdijadministratie met registers van onder meerde kloosterbewoners, personeel, weldoeners, erfpachten en -cijnzen, verpachtingen, tienden. Dit alles is beschreven in een inventaris.

Voor zowel professionele als amateuronderzoekers zijn deze registers een historische goudmijn. Hierbij kun je denken aan onderzoek op politiek en religieus terrein, regionale en lokale geschiedenis, heemkunde, veldnamenonderzoek en genealogisch onderzoek. Dit geldt zowel voor onderzoek in België, vooral in de Kempen, als in Nederland, vooral in West-Brabant en de Meierij van ’s-Hertogenbosch.

Geschiedenis abdij van Tongerlo

De norbertijnenabdij van Tongerlo, tegenwoordig gelegen in de Belgische gemeente Westerlo, werd gesticht rond 1130. Dit gebeurde nog tijdens het leven van Sint-Norbertus van Gennep, die in 1120 de orde in Prémontré had gesticht.

In 1124 hadden norbertijnen een klooster in Antwerpen gevormd. Vandaaruit stichtten ze in Tongerlo rond 1130 een nieuw convent. De hertogen van Brabant begunstigden de orde en daarmee ook de nieuwe Abdij van Tongerlo. Het klooster groeide uit tot een van de belangrijkste norbertijnenkloosters in Brabant. Het verwierf vele goederen en rechten. De goederen bestonden vooral uit landerijen, boerderijen, cijnzen, pachten en tienden, voor het merendeel gelegen in het toenmalige hertogdom Brabant. Van de rechten die de abdij verwierf waren de patronaatsrechten (het recht om de nieuwe pastoor voor te dragen) erg belangrijk. De abdij bediende van oudsher vele Brabantse parochies. De abt was lid van de Staten van Brabant en had daarmee ook rechtstreekse politieke invloed.

Inkomstenbron voor Bossche bisschop

Toen in 1559 de oude bisdommen werden vervangen door nieuwe en kleinere, diende de abdij als inkomstenbron voor de bisschop van ’s-Hertogenbosch. De Bossche bisschop was commanditaire abt van Tongerlo. Aan deze onverkwikkelijke situatie kwam een einde in 1590. De abdij moest daarvoor het grootste deel van haar goederen in de Meierij afstaan aan de bisschop. Omdat de abdij in de Zuidelijke, later Oostenrijkse Nederlanden lag, kon zij haar goederen binnen de grenzen van de Republiek behouden. Ze mocht haar parochies – zij het oogluikend – blijven bedienen.

De komst van de Fransen bracht enorme veranderingen voor de abdij. Na hun vertrek in 1814 en het vervolgens uiteenvallen van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden in 1830, konden de resterende abdijleden zich vanaf 1838 weer als convent herenigen. Ze kochten hun oude kloostergebouwen terug en herstelden, zo goed en zo kwaad als het ging, hun kloosterleven in België. Hun voormalige goederen en parochies in Nederland bleven in bezit van de Nederlandse staat.

Archieven belangrijke norbertijnenkloosters nu gedigitaliseerd

Drie andere, welswaar kleinere archieven van norbertijnenkloosters zijn Tongerlo voorgegaan: de archieven van de norbertijnenabdij van Berne, de norbertinessenpriorij Sint-Catharinadal en de norbertijnen priorij/-abdij van Postel. Hun oude archieven zijn volledig digitaal via www.bhic.nl raadpleegbaar. In dit kader passen de gedigitaliseerde registers van het grote Tongerlo, als laatste voor de Noord-Brabantse geschiedenis belangrijke norbertijnenkloosters, uitstekend.

Dankwoord van Abt Jeroen

Wij bijzonder dankbaar, nadat de stukken uit de archieven van de abdijen van Berne en Postel, en de priorij van Oosterhout werden gedigitaliseerd, ook de archieven van Tongerlo uw aandacht hebben getrokken.

Dit online en digitaal beschikbaar stellen van duizend bladzijden nota’s uit de 15de, 16de en 17de en 18de eeuw uit de verzameling ‘registers’ met betrekking tot velerlei ondernemingen van de abdij van Tongerlo in Brabant, is een grote stap in het ontsluiten van de archiefbestanden en ze tevens ook te bewaren en beveiligen voor allerlei rampspoed en calamiteiten. Er ligt veel studiewerk ter beschikking rond bezittingen en hoeven van de abdij van Tongerlo, bossen en vijvers, zowel in de Kempen als in Noord-Brabant. Ook voor toponomie en zelfs genealogie zijn deze registers van belang.

Graag wil ik Janick Appelmans danken voor zijn bijdrage en hem en zijn familie goede gezondheid wensen en evenzeer emeritus rijksarchivaris Jan Sanders bedanken voor zijn presentatie op deze heugelijke dag.

Namens de confraters van Tongerlo en namens onze archivaris K. van Heijst in het bijzonder mag ik U hartelijk danken voor dit initiatief en ook voor de middelen die daarvoor zijn gevonden en vrijgemaakt om het te realiseren. Emeritus archivaris Jan Sanders en de heer Anton Schuttelaars waren bijzonder nauw met het project verbonden. De heren Bert Tops en Wim Peeters zijn wij dank verschuldigd voor het scannen van de inventarissen in Tongerlo.

Wij zijn allen dankbaar die dit feestelijk moment van de lancering van de inventaris hebben voorbereid en georganiseerd en danken mevrouw rijksarchivaris Hella Timmermans daarbij aanwezig te willen zijn.

Het moment van vandaag wordt dan ook met grote letters in de chroniek van de abdij van Tongerlo genoteerd, vergezeld van onze oprechte erkentelijkheid en tot blijvende gedachtenis in de toekomst.

Moge Noord en Zuid met dit project eens te meer verbinding maken.
U kent de weg naar Tongerlo en namens alle norbertijnen van Tongerlo: welkom, U zijt verwacht.

Vrijdag 25 maart 2022

Vandaag, om 17 u, wijdde paus Franciscus de landen Oekraïne en Rusland toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. Hij nodigde de bisschoppen wereldwijd uit om zich op dit tijdstip bij dit gebed aan te sluiten. Ook in de abdij schaarden we ons rond het Mariabeeld in de abdijkerk voor de akte van toewijding en een gebed om vrede.

O Maria, Moeder van God en onze Moeder, in deze tijd van beproeving wenden wij ons tot U. Gij zijt onze Moeder, Gij houdt van ons en Gij kent ons. Gij weet wat er in ons hart omgaat. Moeder van barmhartigheid, hoe vaak hebben wij uw tedere zorg en uw vredebrengende nabijheid niet ervaren! Gij houdt nooit op ons de weg te wijzen naar Jezus, de Vredevorst.

Toch zijn we afgeweken van de weg naar vrede. De lessen die we getrokken hebben uit de tragedies van de vorige eeuw, de miljoenen slachtoffers van de twee wereldoorlogen, zijn we vergeten. We hebben de verbintenissen die we als Gemeenschap van Naties zijn aangegaan, verloochend. We hebben de vredesdroom van volkeren en de hoopvolle verwachtingen van jongeren verraden. We werden ziek van hebzucht, we dachten alleen aan onze eigen nationalistische belangen en lieten toe dat onverschilligheid en egoïsme ons verlamden. Wij kozen ervoor God te negeren, met leugens te leven, agressie aan te wakkeren, onschuldige levens te nemen, wapens op te slaan. We vergaten daarbij zorg te dragen voor onze naaste en voor ons gemeenschappelijk huis. Met oorlogen hebben we de tuin van de aarde verwoest. Door onze zonden hebben wij het hart verwond van onze hemelse Vader, die verlangt dat we broeders en zusters zijn. We zijn onverschillig geworden voor alles en iedereen, behalve voor onszelf. Vol schaamte roepen wij uit: vergeef ons, Heer!

Heilige Moeder, te midden van de ellende van onze zondigheid, te midden van onze uitputting en broosheid, te midden van het duistere onrecht van kwaad en oorlog, herinnert Gij ons eraan dat God ons nooit in de steek laat, maar ons liefdevol blijft aankijken, altijd bereid ons te vergeven en ons op te richten. Hij was het die U aan ons gegeven heeft en uw Onbevlekte Hart heeft gemaakt tot een toevluchtsoord voor de Kerk en voor alle mensen. Door die goddelijke goedheid zijt Gij altijd bij ons. Zelfs op de meest turbulente momenten in de geschiedenis leidt Gij ons met tedere liefde.

Daarom wenden wij ons tot U en kloppen aan de deur van uw Hart. Wij zijn uw geliefde kinderen. Iedere tijd opnieuw maakt Gij U aan ons bekend en roept Gij ons op tot bekering. Kom ons ook nu, in deze duistere tijd, bijstaan en troosten. Zeg ons nogmaals: Ik ben er toch, Ik die uw Moeder ben! Gij weet hoe Gij de knopen van ons hart en van onze tijd kunt ontwarren. Wij vertrouwen op U. We vertrouwen erop dat Gij, vooral in deze tijd van beproeving, onze smeekbeden niet zult negeren en ons te hulp zult komen.

Dit is wat Gij gedaan hebt in Kana in Galilea, toen Gij het uur van Jezus’ optreden verhaastte en Hij de eerste van zijn wondere tekenen verrichtte. Om de vreugde van het bruiloftsfeest te behoeden, zei Gij tot Hem: Ze hebben geen wijn meer (Joh 2,3). O Moeder, spreek deze woorden opnieuw uit voor God, want vandaag is de wijn van de hoop op, is de vreugde verdwenen en de broederlijkheid verwaterd. Wij hebben onze menselijkheid verloren en het geschenk van de vrede verkwanseld. We hebben ons hart geopend voor geweld en vernielzucht. We hebben dringend uw moederlijke hulp nodig.

O Maria, luister dan naar ons gebed.
Ster der zee, laat ons niet vergaan in de storm van de oorlog.
Ark van het Nieuwe Verbond, toon ons mogelijkheden en wegen van verzoening.
Koningin van de hemel, herstel Gods vrede in de wereld.
Verdrijf de haat, bedaar de wraaklust en leer ons vergeven.
Bevrijd ons van oorlog, bescherm onze wereld tegen het gevaar van kernwapens.
Koningin van de rozenkrans, wek in ons het verlangen om te bidden en lief te hebben.
Koningin van alle mensen, toon de volkeren de weg van broederlijkheid.
Koningin van de vrede, verkrijg vrede voor onze wereld.

O Moeder, moge uw hartverscheurend smeekgebed ons verharde hart beroeren. Mogen uw, omwille van ons, vergoten tranen deze, door onze haat verdorde, vallei, opnieuw tot bloei brengen. Moge uw gebed ons te midden van het wapengekletter tot vrede brengen. Mogen uw moederlijke handen allen strelen die lijden en vluchten voor het bommengeweld. Moge uw moederlijke omhelzing allen troosten die hun huis en land moeten verlaten. Moge uw bedroefde hart ons medeleven opwekken en ons aansporen onze deuren te openen en zorg te dragen voor onze gewonde en in de steek gelaten broeders en zusters.

Heilige Moeder van God, toen Gij onder het kruis stond en Jezus de leerling aan uw zijde zag, zei Hij tot U: Zie daar uw zoon (Joh 19,26). Zo vertrouwde Hij ieder van ons aan U toe. Tot de leerling en tot ieder van ons zei Hij: Zie daar uw moeder (v. 27). Moeder Maria, we willen U nu in ons leven en in onze geschiedenis verwelkomen. Op dit uur staan vermoeide en ontredderde mensen bij U onder het kruis, met het verlangen om zich aan U toe te vertrouwen en zich door U aan Christus toe te wijden. Het Oekraïense en Russische volk, dat U met grote liefde vereert, wendt zich tot U in het vertrouwen dat uw Hart liefdevol klopt voor hen en voor alle volkeren die lijden onder oorlog, honger, onrecht en armoede.

Moeder van God, Gij die ook onze Moeder zijt, aan U vertrouwen wij onszelf toe en wijden wij plechtig de Kerk, alle mensen en vooral ook Rusland en Oekraïne toe aan uw Onbevlekte Hart. Aanvaard deze toewijding die wij vol vertrouwen en liefde verrichten. Geef dat de oorlog mag ophouden en vrede zich over de wereld mag verspreiden. Het ‘ja’ dat opwelde uit uw hart opende de deuren van de geschiedenis voor de Vredevorst. Wij vertrouwen erop dat de vrede opnieuw door uw hart tot ons zal komen. Aan U wijden wij toe: de toekomst van alle mensen, de noden en verwachtingen van alle volkeren, de angsten en de hoop van de hele wereld.

Moge door uw voorspraak, Gods barmhartigheid over de aarde uitgestort worden en de zachte hartenklop van vrede opnieuw het ritme van onze dagen aangeven. Onze-Lieve-Vrouw van het Fiat, over wie de Heilige Geest neerdaalde, herstel onder ons de harmonie die van God uitgaat. Onze levende bron van hoop, besprenkel onze dorre harten. Door U kreeg Jezus een menselijk gezicht, help ons om te werken aan een waarachtige gemeenschap. Gij wandelde op onze wegen, leid ons nu op de weg naar vrede. Amen.

Zondag 13 maart 2022

In onze tuin werd – net op tijd voor het broedseizoen – een nestpaal voor ooievaars geplaatst. De laatste jaren werden immers meer en meer ooievaars in de streek gespot. Ze vlogen over of ze kwamen eten zoeken. In Diest en, dichterbij, in Oosterlo, werden zelfs enkele broedsels grootgebracht. Met wat geluk hebben we hier over enkele jaren ook een broedpaar te gast.

Met wat geluk – en vooral geduld – kunnen we dan foto’s nemen zoals hieronder. Deze ooievaars werden vorige zondag nog gefotografeerd in Oosterlo-Dorp. De foto’s zijn van de hand van Jan Nuyts.

Zondag 13 maart 2022

Na een lange tijd van verbouwingen en andere werkzaamheden kon de herinrichting van de voormalige drukkerij site eindelijk worden gefinaliseerd.

De bezoeker van de abdij zal dit vooral merken aan het vernieuwde sanitair dat al enige tijd in gebruik kon genomen worden. Tevens werden de elektrische laadpalen voor wagens geplaatst en geïnstalleerd op het nieuwe parkinggedeelte op de oude drukkerijsite. De laadpunten voor fietsers ware al langere tijd beschikbaar.