);

Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Zondag 15 december 2019

We vieren zondag ‘Gaudete’ (‘Verheug u’) en zijn daarmee halverwege de advent. We verheugen ons inderdaad om het ‘afkorten’ van de tijd van verwachtend uitzien en de naderende komst van de Heer.

We starten ook de Kerstnoveen en leggen alle ingestuurde gebedsintenties voor aan het Kind Jezus.

Dinsdag 26 november 2019

Deze morgen overleed in zijn slaap onze medebroeder Geert Marcel van de walle.

Het is volop lente in het landelijke dorpje Keiem, midden het polderlandschap van de Westhoek, als op 5 april 1933 Marcel wordt geboren als tweede zoon in het gezin van vader Leopold Van de walle en moeder Nathalie Snauwaert. Hij werd gedoopt in de Sint-Niklaaskerk aldaar op 8 april 1933. Hij groeide op samen met zijn 3 broers en 1 zus. Vaak ging hij van de boerderij de hele lange weg te voet naar de lagere school. Het H. Vormsel ontving Marcel in de Sint-Nicolaaskerk te Diksmuide op 11 juni 1945, na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Vanaf 1945 tot 1950 volgde hij de klassieke humaniora aan het Sint-Aloysiuscollege te Diksmuide. Voor de poësis en de retorica diende hij naar het Sint-Lodewijkscollege te gaan in Brugge van 1950 tot 1952.

Datzelfde jaar trad hij binnen in de Sociëteit van de Missionarissen van Afrika en volgde de filosofie in het scholasticaat van de Witte Paters in Heverlee. Wegens een te zwakke gezondheid zou hij nooit als missionaris gezonden kunnen worden. Na onderscheiding en wijze raad besloot Marcel om in te treden in de abdij van Tongerlo. Hij werd ingekleed op 9 april 1956 door prelaat Joost Boel en ontving de kloosternaam Geert. Met enkele weken dispensatie deed hij professie op het feest van de zalige Hugo van Fosse op 10 februari 1958 en verbond zich in zelfgave aan de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo. Van missiebisschop Amandus Vanuytven ontving hij net voor de aanvang van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) als in een cascade de heilige wijdingen tot subdiaken op 12 februari, tot diaken op 30 april en tot priester op 31 augustus 1961.

Priesterwijding op 13 augustus 2019

Als jonge priester was confrater Geert korte tijd werkzaam als godsdienstleraar in Westerlo , als onderpastoor in Olen en medewerker bij de kapelwagenactie van Oostpriesterhulp. Vanaf 1963 was hij betrokken bij het Apostolaat voor Kerkelijk Leven in de abdij. Op 23 april 1969 werd hij onderpastoor benoemd in de Sint-Annaparochie te Tongerlo en woonde in de abdij in wat nog steeds de ‘kluis’ wordt genoemd. Op 3 oktober 1979 werd hij pastoor benoemd in Oosterwijk – Onze-Lieve-Vrouw-Bezoeking – met een nieuwe eigentijdse kerk, met een geanimeerde jongerenkerk, een grote moderne pastorie en later ook een nieuwe parochiezaal “Het Klokkenhof”.

Ook als pastoor in Oosterwijk bleef hij met aandacht en belangstelling de Sint-Norbertusgilde van Tongerlo volgen. Hij was 40 jaar hun trouwe proost. Pastoor Van de walle was geen ruitentikker in het kerkelijk veld. Wel was hij zeer begaan met de zieken van zijn parochie. Met zijn fiets laveerde hij door weer en wind tussen de ziekenhuizen van Herentals en Geel om zijn zieke en herstellende parochianen te bezoeken. Als pastoor bleef hij ook bedevaarten naar Lourdes begeleiden. Met hart en ziel, en met pastorale toewijding, begeleidde hij de vele bedevaarders, jong en oud, gezond en ziek, tot bij de Moeder van de Heer Jezus. Hij was 20 jaar kapelaan van de Orde van Sint-Stanislas. Al die tijd onderhield hij broederlijke en veelvuldige contacten met zijn abdijgemeenschap. Vierentwintig jaar lang was hij de parochieherder, die zich naar best vermogen heeft ingezet.

Ook als pastoor in Oosterwijk bleef hij met aandacht en belangstelling de Sint-Norbertusgilde van Tongerlo volgen. Hij was 40 jaar hun trouwe proost. Pastoor Van de walle was geen ruitentikker in het kerkelijk veld. Wel was hij zeer begaan met de zieken van zijn parochie. Met zijn fiets laveerde hij door weer en wind tussen de ziekenhuizen van Herentals en Geel om zijn zieke en herstellende parochianen te bezoeken. Als pastoor bleef hij ook bedevaarten naar Lourdes begeleiden. Met hart en ziel, en met pastorale toewijding, begeleidde hij de vele bedevaarders, jong en oud, gezond en ziek, tot bij de Moeder van de Heer Jezus. Hij was 20 jaar kapelaan van de Orde van Sint-Stanislas. Al die tijd onderhield hij broederlijke en veelvuldige contacten met zijn abdijgemeenschap. Vierentwintig jaar lang was hij de parochieherder, die zich naar best vermogen heeft ingezet.

Klokkenwijding in Oosterwijk
Viering met de bisschop in Oosterwijk
Parochiecentrum in Oosterwijk

Op 12 oktober 2003 nam hij afscheid van de parochie in Oosterwijk om in Tongerlo’s abdij het Werk van het Kind Jezus op te nemen. Confrater Geert was altijd bereid in te gaan op een vraag en zijn bijna mariaal ‘ja’ was volmondig, dienstbaar en van harte. Tot zijn laatste dag heeft confrater Geert dit werk met zorg gedaan en met veel aandacht voor de vele honderden mensen die van hem een bemoedigend woord mochten ontvangen en een verzekerd gebed. Aan de telefoon was hij een luisterend oor voor het verhaal van mensen. Na de zondagse hoogmis was confrater Geert present om meerdere mensen te begroeten en met belangstelling naar hen te luisteren. De laatste jaren liet de gezondheid het niet meer toe om zelf nog bedevaarten naar Lourdes te begeleiden; maar bescheiden en gewoon als confrater Geert was, werd hij zelf de dankbare bedevaarder in de rolstoel. Confrater Geert nam in de voorbije jaren ook zijn aandeel in de liturgie van de abdij, de summa die hij celebreerde was keurig voorbereid en in het koorgebed was hij altijd trouw aanwezig. Zolang het kon was hij op post voor de afwas. Reeds in de vroege morgen begon hij biddend wandelend in de pandgang met de rozenkrans voor de vele hem toevertrouwde intenties van de mensen. Ook het rinkelend geluid van zijn paternoster zullen we missen. Gevoelig als hij was ging hij soms gebukt onder spanningen en hij verdroeg vaak in stilte de lasten van de dag en van het leven. Hij waardeerde zeer elke broederlijke attentie.

Op het bureel van het Werk voor het Kind Jezus

In de vespers van zondagavond 24 november 2019 werd confrater Geert onwel, maar eens gezeten op een koorstoel volgde hij rustig het avondgebed. Niets leek erop te wijzen dat hij voor het laatst bij ons hier Gods lof zou zingen. Hij heeft ons verrast en ons stilletjes verlaten op dinsdagvoormiddag 26 november. Hij ontsliep in de Heer, fris gewassen en in habijt, op zijn bed naar psalm 127,2b : “Gods vrienden ontvangen het in hun slaap”. Zo brak voor confrater Geert de advent vroegtijdig aan, maar niet onvoorbereid mocht hij als trouwe dienaar ingaan in de vrede en de vreugde van zijn Heer.

Op 3 december 2019 vieren wij de uitvaartliturgie voor confrater Geert Van de walle in zijn abdijkerk van Tongerlo en dragen wij hem eerbiedig naar zijn laatste rustplaats op het abdijkerkhof in het vaste vertrouwen en het geloof van de verrijzenis en het eeuwig leven.

Zaterdag 13 november 2019

Op het feest van Alle heiligen van de orde hielden wij de uitvaart voor Mgr. Hermenegild Jozef Noyens, in het bijzijn van de familie en vele abten en medebroeders van de orde.

Zaterdag 9 november 2019

Vandaag hielden wij ons jaarlijks personeelsfeest voor actieve en gepensioneerde werknemers van de abdij. Dit jaar zetten wij in het bijzonder Walter in de bloemetjes. Muur- of vloertegels plaatsen, muren en plafonds schilderen, gaten dichten of juist open maken, kasseien vastleggen, cement- en plaasterwerken …. er was niets dat Walter niet met grote vakkundigheid en nauwgezet kon uitvoeren. Na bijna 29 jaar in dienst van de abdij ging hij dit voorjaar met verdiend pensioen.

Woensdag 6 november 2019

In de vroege ochtend van dinsdag 5 november overleed Mgr. Hermenegild Noyens. Moge hij ingaan in de vrede van de Heer.

In the early morning of Tuesday, the 5th of November, Mgr. Hermenegild Noyens passed away. May the Lord grant him eternal peace.

(Text in English below)

Op 2 november, Allerzielen 1932 werd er nieuw leven geboren in de familie Noyens – De Ceuster in Kasterlee. Diezelfde dag werd het eerste kind en eerste zoon gekerstend met de naam Jozef. Hij groeide op in Kasterlee samen met zijn broers en zussen. Na zijn lagere school in de gemeenteschool van Kasterlee begon Jos – wegens de oorlog – zijn humaniora aan het Sint-Aloysiuscollege te Geel op 15 september 1944. Op 9 november 1944 ontving hij het Vormsel in de Sint-Willibrorduskerk in Kasterlee. Hij was dan juist 12 jaar geworden.

Op 2 november, Allerzielen 1932 werd er nieuw leven geboren in de familie Noyens – De Ceuster in Kasterlee. Diezelfde dag werd het eerste kind en eerste zoon gekerstend met de naam Jozef. Hij groeide op in Kasterlee samen met zijn broers en zussen. Na zijn lagere school in de gemeenteschool van Kasterlee begon Jos – wegens de oorlog – zijn humaniora aan het Sint-Aloysiuscollege te Geel op 15 september 1944. Op 9 november 1944 ontving hij het Vormsel in de Sint-Willibrorduskerk in Kasterlee. Hij was dan juist 12 jaar geworden.

Vanaf het schooljaar 1945 volgde hij verder de Grieks-Latijnse humaniora in het Klein Seminarie van Hoogstraten. Als 17-jarige voltooide hij zijn rethorica als primus perpetuus. In Kasterlee was hij bezieler van de studentenbond ‘De Heide Ontwaakt’. Via zijn heeroom Hermenegild De Ceuster (° 27.09.1900 – 06.08.1972) was hij zeer goed bekend met de abdij van Tongerlo. Op 16 augustus 1950 vervoegde hij, rank van gestalte, de abdijgemeenschap en ontving het ordeshabijt, samen met 6 andere novicen, op 15 september 1950 uit de handen van prelaat Emiel Stalmans. Zijn kloosternaam Hermenegild was zeker geïnspireerd naar die van zijn heeroom en van zijn tante nonneke Hermenegilda De Ceuster, zuster van Berlaar.

In de handen van prelaat Emiel Stalmans legde hij zijn geloften af op 15 september 1952. Na zijn plechtige professie op 15 september 1955 werd hij onder het abbatiaat van de jonge prelaat Joost Boel, op 2 oktober in de noviciaatskapel door Mgr. Amandus Vanuytven subdiaken gewijd.

Diezelfde maand vertrok confrater Hermenegild naar Rome voor verdere theologische studies aan de Gregoriana. Op 17 maart 1956 werd hij door kardinaal Tisserant tot diaken gewijd in Rome. Hetzelfde jaar werd confrater Hermenegild priester gewijd, met drie maanden dispensatie voor zijn leeftijd, door missiebisschop Amandus Vanuytven te Tongerlo op het patroonsfeest van de abdijkerk Onze-Lieve-Vrouw-ten-hemel-opgenomen.

Eenmaal zijn licentie in theologie behaald in 1958, kreeg hij velerlei lesopdrachten voor norbertijnse fraters in opleiding zowel in Grimbergen als in Tongerlo. Ook was hij in de zestiger jaren betrokken bij vele retraites en misweken en talrijke predikaties voor Oostpriesterhulp over heel het Vlaamse land. In de zeventiger jaren was confrater Hermenegild de animator van de Jongerenkerk in Oosterwijk. Van 1967 tot 1979 behartigde hij de taak van supprior en broedermeester. Met enkele broeders van Tongerlo ging hij enkele keren de zusters Norbertinessen in Bonlieu (Fr.) ondersteunen met vele technische en bouwkundige beslommeringen. Tijdens het Generaal Kapittel van Wilten in 1968 was hij moderator. Na een korte tijd werkzaam te zijn geweest voor de religieuzen van het bisdom Antwerpen, werd hij op 22 december 1981 door de canonie van Tongerlo gekozen tot prelaat. De abtszegening ontving prelaat Noyens op 14 maart 1982 van monseigneur Paul Van den Berghe, bisschop van Antwerpen.

Twaalf jaar is hij als prelaat de medebroeders, zowel in de abdij als in de vele buitendiensten nabij geweest. Hij bezocht driemaal de confraters in Congo en tweemaal in Chili. Altijd was prelaat Noyens bewogen door ‘Spe gaudentes’, met de vreugde van de hoop. Tevens was hij vader-abt van de zusters Norbertinessen in Veerle. In ordesverband was hij definitor onder abt-generaal Marcel van de Ven.

Na zijn ambtsperiode als prelaat van Tongerlo werd abt Noyens de geliefde pastoor in Heultje in september 1995, maar slechts voor korte tijd want tijdens een Buitengewoon Generaal Kapittel te Rome werd abt Noyens op 17 juli 1996 verkozen tot abt-generaal van de Premonstratenzerorde. Met toewijding en liefde en naar best vermogen heeft hij deze taak vervuld. Het St.-Nobert College van de abdij van de Pere (USA) vereerde monseigneur op 17 mei 1998 met het Doctoraat Honoris Causa in het Burgerlijk Recht.

Omwille van gezondheid en de drukkende lasten van dit ambt heeft hij ontslag gevraagd en eervol bekomen op 29 augustus 2003. Vanuit ons ordeshuis in Rome kwam monseigneur terug wonen midden zijn medebroeders van Tongerlo afgewisseld met geregelde verblijven in de norbertijnenpriorij van Queenspark in Australië.

Monseigneur schreef zijn leven lang graag verzen, gedichten en liederen. ‘Mijn vrienden zijt gij, zegt de Heer’ is als een belijdenis van zijn geloof. Hij was begiftigd met een scherp verstand, een grote toegankelijkheid, minzaam en innemend. Met zijn talenkennis – hij was trouwens een eminent latinist – wist hij deuren te openen en harten te charmeren. Hij was ook een goede kok en vertoefde graag aan tafel met gezelschap.

Als een vriend des Heren en een vriend van de mensen, als een broeder en een vader voor zijn confraters en medezusters heeft monseigneur Hermenegild ons altijd ‘spe gaudentes’, in de vreugde die de hoop ons geeft, vergezeld.

Na zijn terugkomst uit Australië in juli 2018 en sinds het zomers Generaal Kapittel in Rolduc ging het emeritus abt-generaal Noyens beduidend minder goed. Meer zorg drong zich op en na een ziekenhuisopname, nam hij op 14 november 2018 grootmoedig zijn intrek bij andere confraters van Tongerlo in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus van de Gasthuiszusters van Antwerpen. Zijn krachten kwijnden in de voorbije maanden zienderogen weg.

In aanwezigheid van zijn confraters ontving hij in overgave het sacrament van de ziekenzalving op zijn 87ste verjaardag, Allerzielen 2019. Hij ontsliep in de vrede des Heren in het vroege morgen van 5 november 2019.

In zijn geliefde abdij van Tongerlo vierden wij voor monseigneur H. J. Noyens de uitvaartliturgie op 13 november, het feest van alle heiligen van onze orde en alle heiligen reguliere kanunniken en kanunnikessen en droegen wij hem eerbiedig ten grave op het abdijkerkhof in de blijde hoop op de verrijzenis in Christus.

On November 2nd, All Souls’ day 1932, new life was born in the family Noyens – De Ceuster in Kasterlee. On the same day, he was christened as the first child and first son of the family by the name of Joseph. He grew up in Kasterlee together with his brothers and sisters. After his primary school in the municipal school of Kasterlee, Joseph started – because of the war – his humanities at the Sint-Aloysius College in Geel on September 15th 1944. On November 9th 1944 he received the Sacrament of Confirmation in the church of Saint Willibrord at Kasterlee. By then he was 12 years of age.

From the school year 1945 he followed the Greek-Latin humanities at the Minor Seminary of Hoogstraten. At the age of 17 he completed his rethorica as primus perpetuus. In Kasterlee he was the driving force behind the student association “De Heide Ontwaakt” (The Heather Awakes). Through his uncle Hermenegild De Ceuster (° 27.09.1900 – 06.08.1972) he was very well acquainted with the abbey of Tongerlo. On August 16th, 1950 he, slim of build, joined the abbey community, and on 15th September 1950 he received, along with 6 other novices, the habit of the Order, from the hands of Prelate Emiel Stalmans. His religious name Hermenegild was certainly inspired by that of his uncle and his aunt Hermenegilda De Ceuster, religious sister of Berlaar.

In the hands of Prelate Emiel Stalmans he took his vows on September 15th, 1952. After his solemn profession on September 15th, 1955, he was -under the abbacy of the young prelate Joost Boel, ordained subdeacon in the noviciate chapel by Mgr. Amandus Vanuitven.

That same month Brother Hermenegild left for Rome for further theological studies at the Gregoriana. On March 17, 1956, Cardinal Tisserant ordained him a deacon in Rome. In the same year Brother Hermenegild was ordained a priest, with three months of dispensation for his age, by mission bishop Amandus Vanuytven in Tongerlo at the patron feast of the abbey church Our Lady assumed into Heaven.

Once he obtained his licenciate in theology in 1958, he received a variety of teaching assignments for Norbertine brothers in training in both Grimbergen and Tongerlo. In the sixties he was also involved in many retreats and mass weeks and numerous sermons for Iron Curtain Church Relief throughout the Flemish country. In the seventies, brother Hermenegild was the animator of the Jongerenkerk in Oosterwijk. From 1967 to 1979 he served as supprior and brother master. Together with several brothers from Tongerlo, he went to support the Norbertine sisters in Bonlieu (Fr.) with their many technical and architectural concerns. During the General Chapter of Wilten in 1968 he was a moderator. After working for a short time for the religious of the diocese of Antwerp, he was elected prelate by the canonry of Tongerlo on December 22nd, 1981. Prelate Noyens received the abbatial blessing on March 14th , 1982 from Mgr. Paul Van den Berghe, bishop of Antwerp.

For twelve years he was a prelate to his fellow brothers, both in the abbey and those living outside the abbey. He visited the confreres in Congo three times and in Chile twice. Prelate Noyens was always moved by “Spe gaudentes”, with the joy of hope. He was also father abbot of the Norbertine sisters in Veerle. In the Order he was a definitor under Abbot General Marcel van de Ven.
After his term of office as prelate of Tongerlo, abbot Noyens became the beloved pastor in Heultje in September 1995, but not for long for during an Extraordinary General Chapter in Rome, abbot Noyens was elected abbot-general of the Premonstratensian Order on 17th July 1996. He has fulfilled this task with dedication and love and to the best of his abilities. The St.-Nobert College of the Pere Abbey (USA) honoured Monsignor on May 17th, 1998 with the Doctorate Honoris Causa in Civil Law.

Because of his health and the burdens of His office, he asked for resignation and obtained it honourably on August 29th , 2003. From the Generalate in Rome, Monsignor returned to live among his confreres of Tongerlo alternated with regular visits to the Norbertine priests of Queenspark in Australia.
Throughout his life, Monsignor has loved to write verses, poems and songs. “Mijn vrienden zijt gij, zegt de Heer” (You are my friends, says the Lord) is as a confession of his faith. He was gifted with a sharp mind, great accessibility, affable and engaging. With his language skills – by the way, he was an eminent Latinist – he was able to open doors and charm hearts. He was also a good cook and enjoyed spending time with company.

After his return from Australia in July 2018 and since the summer of the General Chapter in Rolduc, the health of emeritus Abbot General Noyens weakened considerably. Even more concern arose following an hospitalization, and on 14th November 2018, he magnanimously moved into the Saint-Camillus Community House of the Hospital sisters in Antwerp with the other Tongerlo confreres. In the past months his strength visibly pined away.

In the presence of his confreres and in total submission he received the sacrament of the Anointing of the Sick on his 87th birthday, All Soul’s day 2019. He passed away in the peace of the Lord in the early morning of November 5th, 2019.

In his beloved abbey we will celebrate the funeral liturgy on November 13th, the feast of all Saints of our Order and of all holy canons and canonesses regular and we respectfully carry him to his grave in the abbey’s cemetery in the joyful hope for the resurrection in Christ.

Woensdag 23 oktober 2019

Dit jaar is het 500 jaar geleden dat Leonardo da Vinci overleed. Een herdenkingsjaar dat internationaal veel aandacht kreeg en tal van initiatieven deed ontstaan. Omdat de abdij al vele eeuwen de replica van het Laatste Avondmaal binnen haar muren bewaart kon ook dit doek rekenen op veel belangstelling. Rechtstreeks of onrechtstreeks werd de abdij dan ook betrokken in de mediatieke en culturele initiatieven die rond Leonardo da Vinci op touw werden gezet. Eugeen Van Kerckhoven maakte hiervan een overzicht dat we graag met u willen delen.

1. Tongerlo’s doek in Teylers

Het bekende Teylers Museum in Haarlem in Nederland, organiseerde van 5 oktober 2018 tot 6 januari 2019 een éénmalige tentoonstelling over Leonardo da Vinci. Het werd het eerste grote overzicht ooit van originele kunstwerken van Da Vinci in de Lage Landen. Uit wereldberoemde collecties werden 33 originele tekeningen van Leonardo en tientallen werken van tijdgenoten aangevoerd. Een foto op ware grootte van het Laatste Avondmaal van Tongerlo en een afbeelding van de gerestaureerde muurschildering in Milaan, maakten een onderlinge vergelijking mogelijk, ook met sommige originele voorbereidende schetsen van Da Vinci. De tentoonstelling kende met 102.000 bezoekers gedurende drie maanden een overweldigend succes. De facsimile van het Laatste Avondmaal van Tongerlo die in Haarlem werd gebruikt, hangt nu in de kerk van de abdij. Hieronder: een afbeelding van het indrukwekkende doek van Tongerlo tijdens de tentoonstelling in Haarlem.

2. Tongerlo’s doek op wereldtour

Van 6 februari tot 12 mei 2019 was de interactieve expositie ‘Leonardo da Vinci, the inventions of a genius’ te gast in het ‘Musée de la vie walonne’ in Luik. Deze tentoonstelling werd al in 2017 in Brugge gecreëerd door de Belgen Jean-Christophe Hubert en Vincent Damseaux. De tentoonstelling reis(de)t verder de wereld rond: Istanbul, Antalya, Lyon, Barcelona, Moskou, Kiev, Dubai… Er zijn 120 maquettes en 200 kopieën van documenten en schetsen te bewonderen. Het is de grootste reizende collectie ooit met voorwerpen die Leonardo bedacht. Ook voor deze rondtrekkende tentoonstelling gebruikten de ontwerpers een afdruk met de reële afmetingen van het Laatste Avondmaal van Tongerlo.

Hieronder een foto van Tongerlo’s doek in Luik. Dr. Laure Fagnard (Univ. Liège) verstrekt uitleg bij de replica van Tongerlo, samen met J.C. Hubert, artistiek directeur en ontwerper van de expositie (foto RTBF: VivaCité). Laure Fagnard doet sinds 1999  grondig historisch onderzoek o.a. naar replica’s van het Laatste Avondmaal zoals dit van Tongerlo. Zij publiceerde veel over Leonardo, zijn werk en zijn bijzondere relatie met de Franse koningen.

3. Avondlezing in de Vesperzaal

Op 12 februari 2019 gaf Nederlander Leo Knossen, in een overvolle Vesperzaal van de abdij een avondlezing: ‘Leonardo, genie en mens’.

4. Tongerlo’s doek in nieuw boek

Op 16 april 2019 werd het prachtige boek: ‘Het Laatste Avondmaal naar Leonardo Da Vinci, een wonderlijke geschiedenis’ van Piet Boncquet en Greet Verschatse voorgesteld in het Da Vinci museum in Tongerlo.

5. Tongerlo’s doek in restauratie?

Op 10 september 1986 verscheen in het Belgisch Staatsblad de erkenning door de Vlaamse Gemeenschap van het Laatste Avondmaal van Tongerlo als ‘topstuk’. Het schilderij staat dus op de lijst van de zeldzame en onmisbare cultuurgoederen van Vlaanderen. Tussen 1958 en 1966 werd het schilderij al grondig gerestaureerd door het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (KIK). Sindsdien prijkt het op de Belgische topstukkenlijst. Het schilderij is toe aan een nieuwe restauratie.

Op vraag van prelaat Jeroen De Cuyper en het architectenbureau Bressers b.v.b.a. uit Gent stelde Artecura uit Herentals op 8 november 2018 een offerte op voor het materiaal-technisch vooronderzoek van een eventuele restauratie van het Laatste Avondmaal van Tongerlo. Tijdens een vergadering van het departement Cultuur, Jeugd & Media op 7 februari 2019 werd duidelijk dat reeds veel onderzoek werd uitgevoerd door het KIK (Koninklijk instituut voor het Kunstpatrimonium). De restauratoren dienden alle bestaande dossiers grondig door te nemen. Op 18 juni 2019 besprak een ad hoc werkgroep de bevindingen. De werkgroep bestaat uit: de prelaat van de abdij, twee medewerkers van het Agentschap Cultureel Erfgoed, de restauratoren van Artecura, een afgevaardigde van het departement Cultuur, Jeugd & Media, een afvaardiging van het KIK en van het Vlaams Steunpunt voor Cultureel Erfgoed (FARO vzw), Bressers architecten en een professor van de Universiteit van Amsterdam. Het archiefonderzoek van Artecura en de uitgevoerde metingen inzake de klimatologische omstandigheden en de lichtproeven werden besproken. Zowel de huidige bewaarplaats, het museum, als de kerk, de eventuele toekomstige nieuwe bewaarplaats, kwamen aan bod. De geplande behandeling door Artecura en de mogelijke plaatsing van het schilderij in de kerk stonden eveneens op de agenda.

Op 17 juli 2019 formuleerde de Topstukkenraad haar advies omtrent de volgende geplande fase in de behandeling van het schilderij. Er werd toelating gegeven voor een aantal fysische ingrepen die restaurateurs Katrien Van Den Bosch (Artecura Herentals, foto GvA) en Veerle Stinckens vanaf begin september in het museum uitvoerden. Een rolsteiger liet toe om het onderzoek gedetailleerd uit te voeren. Het museum bleef toegankelijk. Al op 1 februari 2011 bracht het K.I.K. een plaatsbezoek en werd gestart met een conditierapport over de materiaal- en restauratiegeschiedenis. Artecura maakte nu een nieuw en uitgebreid conditierapport op dat de schadebeelden van het KIK van 2014-2015 aanvult. Daarna werden allerlei tests uitgevoerd: reinigingen die eventuele overschilderingen in kaart moeten brengen, fixatie- , invul- , retoucheer- en vernisafnametesten. Op 7 oktober werden de resultaten van het onderzoek en de testen besproken.

6. Tongerlo’s doek in onderzoek

Op 2 mei 2019, exact 500 jaar na het overlijden van Da Vinci, kwam het onderzoek van IMEC vzw (Interuniversitair Micro-electronica Centrum, Leuven) met hyperspectrale beeldvormingstechnieken in de pers. Verschillende artikels en TV-reportages waren het gevolg. IMEC heeft ook een kantoor in Berkeley Californië. Professor Jean-Pierre Isbouts van de Fielding Graduate University, Santa Barbara, California, hier op de foto met sjaal, en Wouter Charle van IMEC gaven toelichting bij het onderzoek tijdens een persconferentie in het Da Vinci museum in de abdij. Dr. Isbouts wil o.m. de hypothese verder toetsen of het Laatste Avondmaal van Tongerlo mede door Leonardo Da Vinci werd geschilderd. De documentaire van IMEC (2019), ‘Hangt er een echte Leonardo Da Vinci in Tongerlo?’, is toegankelijk via Youtube. Een eerste wetenschappelijk artikel over dit onderzoek zou eind 2019 verschijnen in het internationale tijdschrift Conservation Science (IJCS). In het artikel worden data van de IMEC-scans verwerkt.

Om het schilderij optimaal te doorgronden vond bijkomend onderzoek plaats. Op 16 en 17 september 2019 gebeurde, na een vooronderzoek in het museum door David Lainé op 16 augustus, een infrarood reflectographie scanning (IRR).

David Lainé van IPARC (International Platform for Art Research and Conservation) uit Kampenhout nam op vraag van Dr. Isbouts infrarood opnames van sommige details van Het Laatste Avondmaal o.a. met apparatuur die opnames maakt bij minus 40° Celsius. Ook professor Vadim Parfenov, van de Electrotechnical University van Sint-Petersburg en de gerenommeerde professor John Asmus van de University of California in San Diego (Center for Advanced Nanoscience) werden betrokken. Zij ontwikkelden nieuwe technieken om de authenticiteit van de werken van Rembrandt en Da Vinci te verifiëren via onderzoek naar zogenaamde ‘digitale vingerafdrukken’ van oude meesters. Over het doek in Tongerlo maken zij vooral een analyse van de aangezichten van Johannes, Jezus en Jacobus de Meerdere.

Hieronder prof. Vadim Parfenov (l), David Lainé (m) en conservator Ivo Cleiren (r) in het Da Vinci museum op 16 september 2019. Professor Asmus was verhinderd. Bovendien kunnen deze hoogtechnologische onderzoeken een restauratie ondersteunen. De restaurateurs kregen al inzage in de eerste bevindingen van professor Isbouts.

7. Tongerlo’s doek en toerisme Westerlo

De gemeente Westerlo organiseerde voor inwoners van Westerlo een Da Vinci wandeling op 2 juli 2019. Op die dag waren er een vijfhonderdtal deelnemers. Inwoners van Westerlo konden deze zomer, in juli en augustus, ook op eigen initiatief het Da Vinci museum gratis bezoeken. Van 3 juli tot 30 september kwamen druppelsgewijs ruim tweehonderd Westelse inwoners het beroemde doek bekijken. Het gemeentebestuur betaalde. Het aantal personen dat in 2019 individueel of in groep een bezoek bracht aan het Da Vinci museum van Tongerlo verdrievoudigde nagenoeg in vergelijking met voorgaande jaren. Ook het aantal internationale bezoekers ligt beduidend hoger en bedroeg ongeveer 9% van alle bezoekers. Internationale bezoekers komen vaak uit Nederland maar verder uit de meeste andere Europese landen. Er waren ook heel wat geïnteresseerden uit Noord Amerika.

Daarenboven hield Toerisme Westerlo, onder massale belangstelling, op 1 september een ‘Da Vinci’s kunst- en boekenmarkt’. De kunstacademie van Westerlo maakte naar aanleiding hiervan een eigen versie van het Laatste Avondmaal. De cultuurraad van Westerlo creëerde ter plekke een ‘levend tableau’ met gelegenheidsfiguranten.

8. Tongerlo’s doek in Amerikaanse TV-special en boek

De verkoop van het boek van de Dr. J.P. Isbouts en Dr. C.H.Brown, ‘Young Leonardo’ (2015, 2017) draagt een steuntje bij aan restauratiekosten. Ook in dit boek komt het schilderij van Tongerlo uitvoerig ter sprake. De TV special: ‘In search of Leonardo’s Last Supper’ (Pantheon Studios Inc. 2017) werd ruim verspreid en is nog steeds op het internet te vinden. Deze documentaire werd gebaseerd op het vermelde boek en het daarmee gepaard gaande onderzoek. De abdij en het Laatste Avondmaal van Tongerlo komen hierin uitgebreid aan bod. De Engelstalige belangstelling voor het museum in Tongerlo wordt mede verklaard door de TV special en het boek.

9. Da Vinci’s tonen in Tongerlo

Zaterdag 21 september 2019 was een hoogdag voor de abdij van Tongerlo. De zevende editie van ‘Musica divina’ stond dit jaar helemaal in het teken van de vijfhonderd jaar geleden overleden ‘uomo universalis’, Leonardo da Vinci. Het festival van Vlaanderen eerde de erfenis van Da Vinci in negen steden en gemeenten in de Kempen met zeventien intitiatieven, vooral concerten.

In het Da Vinci museum, onder het Laatste Avondmaal van Tongerlo, bracht pianist Slawomir Zubrycki twee namiddagconcerten op de ‘viola organista’, een vioolorgel. Dit instrument ontwierp Da Vinci zelf. Vooraf gaf Ivo Cleiren, conservator van het museum, telkens een toelichting bij het schilderij. De Poolse muzikant speelde muziek uit de tijd van Da Vinci, uit de tweede helft van de 15° en de eerste helft van de 16° eeuw: Henricus Isaac, Josquin des Prez, Jacob Olbrecht, Adriaan Willaert, Pierre Attaingnant èn Kazimierz Pyzik. Deze laatste, een moderne componist, vervolledigde de compositie die te zien is op het schilderij ‘portret van een musicus’ dat deels wordt toegeschreven aan Leonardo. De viola organista is een uniek instrument waaraan Zubrycki vier jaar nagenoeg elke dag vijf uur werkte om dit bijzondere instrument met zijn aparte klank te bouwen.

Diezelfde avond was er het uitstekende optreden van het koor ‘Currende’ o.l.v. Erik Van Nevel. Er werd renaissancemuziek gezongen van o.a. Josquin Desprez maar ook koorwerk van de dirigent zelf.

Na het concert werd de kortfilm ‘The last Supper: the Living Tableau’ geprojecteerd op de buitengevel van de abdijkerk. Het werd de wereldpremière van een levende enscenering van het tafereel van het Laatste Avondmaal in extreme slow motion. ‘The Academy of Film and the Arts’ vzw (AFA, Sint Amands) produceerde deze kortfilm van 9 minuten onder de directie van de Amerikaanse regisseur Armondo Linus Acosta voor de museumpremière over Da Vinci in het ‘Palazzo Reale’ in Milaan. Tijdens de tentoonstelling in Milaan (7 oktober tot 17 november 2019) werd, n.a.v. het 500-jarig overlijden van Da Vinci, o.a. het beroemde en monumentale (6,5 x 9 meter) wandtapijt naar het Laatste Avondmaal van Da Vinci tentoongesteld. Het pas gerestaureerde tapijt in zachte zijde met zilver- en gouddraad doorweven komt uit de museumcollectie van het Vaticaan. Het werd in Vlaanderen gemaakt, vermoedelijk rond 1514 n.a.v. het huwelijk van de latere Franse Koning Frans I. Deze schonk het in 1533 aan de paus. Het ‘Levend Doek’ werd echter eerst in Tongerlo vertoond!

Zondag 13 oktober 2019

Vandaag wordt in Rome de zalige kardinaal John Henri Newman heilig verklaard. In ons archief bezitten wij nog een merkwaardig aandenken aan deze bijzondere man: een briefje dat hij geschreven aan een Tongerlose medebroeder in Engeland. Daarin bedankt hij voor het ontvangen van een levensbeschrijving van de H. Norbertus.

Zaterdag 5 oktober 2019

Voor de Gemeenschap Zaden van het Woord was het een feestelijke dag, waar de abdijgemeenschap zich graag bij aansloot. Na een retraite van een week, met alle leden van de gemeenschap die in Europa verblijven, maakten verschillende leden een nieuwe stap in hun ingroei in het leven en de missie van de gemeenschap. De stichters Georges en Marie-Josette Bonneval en algemeen vormingsverantwoordelijke zr. Maria Sarah hadden voor die gelegenheid ook de overtocht gemaakt vanuit Brazilië. Ook mgr. António Moiteiro, bisschop van Aveiro in Portugal, was aanwezig. In zijn bisdom is ook een gemeenschap Zaden van het Woord aanwezig.

De eucharistie werd voorgegaan door abt Jeroen, in aanwezigheid van mgr. Johan Bonny, mgr. Patrick Hoogmartens en mgr. António Moiteiro. Niara sprak haar eerste engagement uit voor het leven in de gemeenschap. Karoline en Bianka maakten een begin met de vormingsweg voor het Godgewijde leven. Zr. Inês deed haar tijdelijke professie en zr. Ana Maria legde haar eeuwige geloften af. Tenslotte was er de inkleding van Lino uit Kameroen (nu broeder Norberto), Nayane uit Tongeren (nu zuster Rachel), Ana Carolina uit Portugal (nu zuster Maria Goretti) en Maria Inês uit Tongerlo (nu zuster Maria Inês).

Tijdens de viering sprak abt Jeroen de volgende homilie uit, simultaan vertaald in het Portugees:

Vaders in het geloof,
Broeders en zusters in Christus,
Zusters en broeders in het Godgewijde leven.

In deze bijzondere missiemaand van dit jaar mogen wij ons met velen verblijden op deze dag waarop jonge christenen zich laten roepen en vormen en openen in het Godgewijde leven, voor het wezenlijk charisma van de Kerk en het Evangelie: communio en zending en missie. Midden een klimaat van de-missioneren ontluikt een edelmoedig charisma van missioneren en getuigenis. Het is gesteund door een gebed van Jezus zelf in het Evangelie van vandaag. “Ik prijs U Vader”.

God toont zich in het leven van Jezus. Door de Zoon kennen wij de Vader en dat is de vreugde van het Evangelie voor mensen die als kinderen zijn: open en eenvoudig; en het blijft verborgen voor wie menen als ‘wijs en verstandig’ te zijn en zich vermeien in wat de wereld biedt. Jezus begroet U allen, broeders en zusters met een zaligspreking “Gelukkig de ogen die zien wat gij ziet en de oren die horen wat gij hoort”.

De missie van het Evangelie is geen solobaan en nog minder een carrière, maar een duobaan. Minstens met twee ga je op missie als dienstwerk in de Kerk.
Het godgewijde leven is onlosmakelijk verbonden met de communio, een favoriete plek voor het werken en de vruchten van de H. Geest. Jezus heeft zich leerlingen gekozen om met Hem samen te zijn en om vanuit  Hem te worden gezonden om Gods Koninkrijk te verhaasten.  

De Evangelische raden van maagdelijkheid, gehoorzaamheid en armoede zijn wezenlijke ingrediënten voor een goed samenleven als broeders en zusters op weg naar God. Maar de delicaatste spijzen in de keuken zijn vaak het meest onderhevig aan bederf,. Zo is het ook met het beste van de Evangelische raden. 

Gehoorzaamheid is karakteristiek voor een Godgewijd mens. Is het trouwens niet het eerste voorschrift boven alle Gods geboden uit: “luister”? Het is beschikbaarheid en loyauteit aan Gods woord en de zending door de gemeenschap.
Arm leren leven helpt ons tevreden mensen zijn, tevreden met wie wij zelf zijn en maar zijn. Het helpt om een goede plaats toe te bedelen aan de medezusters en -broeders die in Gods Woord de rijkdom van ons leven zoeken.
In maagdelijkheid houden religieuzen zich beschikbaar met heel hun wezen,  hun affect en intimiteit … om zich op bijzondere wijze aan Christus te  hechten en het koninkrijk in waakzaamheid te verhaasten.

Gehoorzaam, arm en maagdelijk moeten wij elk moment van ons Godgewijd leven méér worden … drie Evangelische idealen die niet vrij zijn van spanning, mede door de verzuring van het geloof, de hoop en de liefde.

Laten wij ons bekleden met Christus en zijn Woord spreken tot lof van de Vader en tot zegen voor de mensen. En stellen wij niets of niemand boven de liefde van Christus. Laten wij ons antwoord geven en opnieuw geven in vrijheid en uit liefde.  Amen.

Na de plechtige liturgie was er een receptie in de schaapskooi waar men elkaar kon ontmoeten. Aansluitend was er een lekker middagmaal in de abdijrefter. De feestelijke dag werd afgesloten met Eucharistische Aanbidding.

Zaterdag 21 september 2019

Vandaag was het drukke kunstendag in onze abdij die helemaal in het licht stond van Leonardo da Vinci. Het Festival van Vlaanderen – Musica Divina bood een dagprogramma aan dat begon met een concert in het da Vincimuseum op het enige werkende exemplaar van de viola organista, ontworpen door Leonardo da Vinci.  Het is de combinatie van een toets- en een strijkinstrument dat in theorie een volledige batterij viola da gamba’s kan vervangen. Het instrument werd opnieuw geconstrueerd door Slawomir Zubrycki en hij bracht het exclusief tot klinken hier in Tongerlo. Hij speelde onder andere de compositie die te zien is op het schilderij `Portret van een musicus´ dat aan Da Vinci toegeschreven wordt.

‘s Avonds vond het concert plaats in de abdijkerk door Currende o.l.v. Erik Van Nevel. Zij brachten muziek van tijdgenoten van Leonardo da Vinci. De krachtige Missa Ave Maris Stella van Josquin Des Prez diende als uitgangspunt van het gebrachte Mariale repertorium.

De dag werd afgerond met de première van de kortfilm Het Laatste Avondmaal – The Living Tableau, een minutieus nauwkeurige filmische herschepping van één van de meest sacrale momenten uit de geschiedenis. De intimiteit, transcendentie en tijdloze alwetendheid van de Eucharistie werd verfilmd door de gedreven filmmaker Armondo Linus Acosta, die voor deze première persoonlijk aanwezig was. Meer info: www.thelivingtableau.com

Woensdag 18 september 2019

Aan de zuidkant van de abdij verscheen vandaag opnieuw een graafmachine om, onder begeleiding van enkele archeologen, de grond zorgvuldig om te woelen op zoek naar mogelijk archeologische bouwresten. Oude kaarten geven aan dat op deze plek, waar de watervest zal worden doorgetrokken, vroeger een kleine schooltje stond en ook het oude kerkhof van de vroegere parochiekerk gelegen was. Hiervan werden geen restanten gevonden (school en kerkhof lagen allicht nog iets zuidelijker) maar wel kon het historisch traject van de oorspronkelijke watervest aangeduid worden.

Maandag 16 september 2019

Het was weer een bijzondere dag voor het schilderij van het Laatste Avondmaal. Wij kregen – op verzoek van prof. J. P. Isbouts – het belangrijke bezoek van professor Vadim Parfenov uit St. Petersburg. Gedurende een aantal uren bestudeerde hij het doek en maakte er ook enkele bijzondere foto’s van.

Daarnaast was er ook een werkbezoek van David Lainé van de firma IPARC (International Platform for Art Research & Conservation). Samen met zijn assistent maakte hij een infrarood reflectogram om de ondertekening en de eerste  aanzet van de kunstenaar op het doek op het spoor te komen.

prof. Vadim Parfenov, David Lainé en pater Ivo

Zondag 15 september 2019

Wie graag de werkzaamheden aan het orgel volgt kan hieronder een reeks korte video’s bekijken van de membraanlatten.

De oude membraanmaten worden op de lat geschreven zodat men straks weet welke maat nieuwe membranen er terug op moet. De oude membranen worden vervolgens verwijderd.
De lat zit onder het stof en wordt eerst gekuist.
De overgebleven restanten van de oude membranen worden met een bijtel verwijderd. Ook de randen van de openingen worden met een mes bewerkt om oude resten houtlijm die de wind mogelijks belemmeren te verwijderen. Tenslotte wordt de lat uitgeklopt.
De nieuwe lijm wordt aangebracht en gelijkmatig verdeeld.
De nieuwe membraan wordt bij wijze van test een maal open geblazen en vervolgens op de opening van de lat gelijmd.
Wanneer alle membranen vervangen zijn wordt getest of ze allemaal omhoog komen als er een windstroom doorheen de lat loopt. De membraanlat kan nu teruggeplaatst worden in het orgel.

Maandag 9 september 2019

De firma Verscheuren Orgelbouw startte, in samenwerking met onze organist Laurens Gardeniers, de onderhoudswerken aan ons orgel. Het geheel aan orgelpijpen van het bovenwerk wordt gedemonteerd en voor reiniging, nazicht en herstel gedeeltelijk weggevoerd naar het atelier. Beschadigingen, deuken, verzakkingen worden vakkundig aangepakt.

Door de verwijdering van het pijpwerk worden verschillende onderdelen toegankelijk voor schoonmaak, onderhoud en herstel. In de zwelkast, de luchtvoorziening en de windladen kunnen dan mankementen hersteld worden, fitten gedicht worden, membranen vervangen worden. De aanwezigheid van houtworm wordt bestreden.
De tractuur van het orgel is elektromagnetisch. Storingen in het systeem zullen verholpen worden.

Na herstel en revisie zullen de diverse onderdelen weer in het orgel gemonteerd worden. Deze onderdelen worden vervolgens afgeregeld en de functies van de registers en toetsen worden gecontroleerd. Tenslotte wordt het pijpwerk teruggeplaatst.
Na al dit werk en vakmanschap kan het orgel weer in zijn volle glorie schitteren.

Dit onderhoudsdossier wordt gesubsidieerd door Erfgoed van de Vlaamse Overheid.

Donderdag 15 augustus 2019

Op het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming trakteerden we na de plechtige eucharistieviering onze talrijke aanwezige kerkgangers op een glaasje Tongerlo. De aangename sfeer van dit samenzijn werd mee opgebouwd door de verenigde fanfares van Tongerlo en Olen. Ondanks het aangekondigde slechte weer bleef het droog en kwam de zon er zelfs even door.

Zondag 4 augustus 2019

Al meerdere jaren nestelen op onze toren een koppel slechtvalken. Helaas vernamen wij het nieuws dat het wijfje het leven liet door in Geel tegen een windmolen te vliegen. Letterlijk een slag van de molen dus.  Het duurde maar enkele dagen of haar plaats was reeds ingenomen. Maar het klikt niet goed tussen de nieuwe mama en de dochter die dit jaar geboren werd. Stiefmama en stiefdochter gaan geregeld luidkeels met elkaar in de clinch. Hier gaat nog bloed vloeien ….

Maar er zijn nog andere roofvogels die in en rond de abdij een nestje bouwen. Onze lokale vogelspotter Jan Nuyts kon een wespendief spotten in onze tuin en reeds twee jaar huist een koppel buizerds in ons bos aan de noordkant van de abdij. Zij houden daar nest en dit jaar zagen een aantal jongen het levenslicht. Onze tuin was een rustige plaats voor de uitgevlogen jongen om door de ouders bij gevoed te worden. Je kon ze ook regelmatig zien uitrusten op de muren rond de abdij of sierlijk zien overvliegen.

Hieronder enkele foto’s. De laatste twee zijn van de wespendief en van een blauwe reiger ( die hier talrijk aanwezig zijn).

 

    

     

      

Dinsdag 31 juli 2019

Fr. Benedict en prior Kris trokken naar de abdij van Westmalle voor de jaarlijkse cantorendag. Samen zingen en uitwisselen is op zo’n dag de boodschap. En ontmoeten uiteraard ook, tussen benedictijnen en benedictinessen, trappisten en trappistinnen, norbertijnen en clarissen, en zovele andere zusters en broeders uit Vlaanderen en Nederland. Samen hebben ze dit gemeenschappelijk: dat ze zich voor hun gebedsdiensten geheel of gedeeltelijk op het Abdijboek baseren.

                                 

Dinsdag 16 juli 2019

Reeds eerder hebben we in deze kroniek bericht dat de bevoegde minister het laatste Landinrichtingsplan voor het de Merodegebied had goedgekeurd en hoe binnen dit plan ook werkzaamheden om en rond de abdij voorzien zijn (zie bericht van 17 april).

Sindsdien werd door de Vlaamse Landmaatschappij hard gewerkt aan de concrete uitwerking van de plannen en hopelijk kunnen de werken in het najaar van 2020 van start gaan. In voorbereiding van de werken diende nog archeologisch onderzoek te gebeuren op de plaats waar de ‘missing link’ in de watervesten rond de abdij zou worden weggewerkt. Deze voormiddag kregen we dan ook het bezoek van enkele archeologen die enkele diepe putten uitgroeven op zoek naar enkele mogelijk archeologische vondsten. Immers, vele eeuwen stonden hier vlakbij de oorspronkelijke parochiekerk van Tongerlo, het kerkhof en een schooltje. Ook vermoed men dat bij het dempen van de oorspronkelijke vest puin gebruikt werd uit andere locaties van de abdij. De opgravingen hebben echter niets opgeleverd. Met een gerust gemoed zal dus volgend jaar de vest weer kunnen worden opengelegd.

 

                                          

Zaterdag 8 juni 2019

Nu onze bewaarbibliotheek verhuisd is naar het erfgoedhuis worden de ijzeren rekken uit de oude bibliotheek vakkundig verwijderd. (Let niet op het stof op de schappen).

        

       

 

Vrijdag 7 juni 2019

Een twintigtal bijenkasten kregen een stekje binnen de muren van de abdij om honing te verzamelen van onze talrijke lindenbomen die nu in bloei komen te staan. Het resultaat van de inspanningen van al deze bijtjes kan u over enkele weken kopen in onze boekhandel De Oude Linden!

   

Vrijdag 6 juni 2019

Vandaag vierden we het hoogfeest van onze heilige Vader Norbertus.

Beluister hier het openingsgezang ‘Visitabo’:

Visitabo oves meas, et suscitabo pastorem, qui pascat eas:
ego autem Dominus ero eis in Deum,
et servus meus princeps in medio earum. Alleluia. (Ez. 34,11.23-24)
Catate Domino canticum novum
quia mirabilia fecit. (Ps. 98,1)

Ik zal mijn schapen opzoeken
en over hen een herder aanstellen die hen zal weiden.
Ik, de Heer, zal zal hun God zijn,
en mijn dienaar een vorst in hun midden. Alleluia. (Ez. 34,11.23-24)
Zingt voor de Heer een nieuw gezang
omdat Hij wonderen deed. (Ps. 98,1)

 

Zaterdag 1 juni 2019

Bezoek van de Moeder Maria Sarah, algemeen overste van de Gemeenschap Zaden van het Woord, aan de gemeenschap hier in Tongerlo. Bij deze gelegenheid  begonnen Nayane (Tongeren) en Maria Inez (Tongerlo) aan hun noviciaat.

In oktober zal de leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord die in Europa wonen in Tongerlo een retraite houden waarna Maria Inêz, samen met Ana Carolina (Portugal) en br. Lino (Kameroen) ingekleed zullen worden.

 

Vrijdag 31 oktober 2019

Een delegatie van onze abdijgemeenschap trok naar Sint-Niklaas om daar ons gebedsverbond te herdenken met de zusters jozefienen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gaf deze congregatie materiële ondersteuning aan de abdij. Na de oorlog werd deze vervangen door een wederzijdse geestelijke ondersteuning onder de vorm  van een gebedsverbond. Dit jaar was het de beurt aan de abdij om op bezoek te gaan bij onze gastvrouwen in Sint-Niklaas.

          

   

   

   

      

   

 

 

 

Dinsdag 28 mei 2019

In de tiendschuur op het voorplein werd de gesculpteerde versie van het timpaan van de abdijkerk opgehangen. Deze houten versie stond model voor de uiteindelijke versie in brons die een plaats kreeg boven de ingangsdeur van de abdijkerk.

     

     

     

     

     

 

Maandag 20 mei 2019

In de abdijkerk werd, bij wijze van proef, een fotografische reproductie opgehangen van ons ‘Laatste Avondmaal’. Voor het oorspronkelijke schilderij dat te bezichtigen in het da Vincimuseum wordt momenteel gewerkt aan een grondige studie met het oog op een mogelijke restauratie van het schilderij. Maar naast ‘restauratie’ moet ook gedacht worden aan ‘locatie’ voor een goede ontsluiting, beheer en conservatie van het werk. Daarom wordt ook onderzocht of het haalbaar is het Laatste Avondmaal opnieuw op te hangen in de abdijkerk. Het schilderij werd immers in 1545 oorspronkelijk aangekocht abt Streyters als decoratie voor de toenmalige, vernieuwde abdijkerk. Na de bouw van de huidige abdijkerk kreeg het Laatste Avondmaal ook daar een nieuwe plaats; aanvankelijk in de dwarsbeuk en vervolgens in het schip van de kerk, boven de inkomdeur, waar het gehangen heeft tot eind van de jaren vijftig. Het schilderij hoort dus thuis in de abdijkerk, waarvoor het ook werd aangekocht. Na de restauratie 1959 tot 1966 kreeg het echter onderdak in een apart museum.

De presentatie van de fotografische reproductie in de abdijkerk laat ons toe in te schatten wat het resultaat zou zijn als het Laatste Avondmaal na restauratie terug een plaats krijgt in de abdijkerk. Onderstaande afbeeldingen vergelijken de toestand van vóór 1959 met de simulatie van de fotografische reproductie.

Situatie vóór 1937

Situatie na 1937

 

 

Zaterdag 18 mei 2018

Een groep van 17 vrijwilligers van de internationale organisatie Muscles voor Charity streek neer in de abdij om de handen uit de mouwen te steken in onze tuin. Onkruid werd verwijderd, paden geharkt, gazons afgelijnd, klimop ingesnoeid ….  Ze gingen er hard tegen aan en niet als haarkappers maar als ‘tuinkappers’ brachten zij een deel van onze tuin weer in model.

                                          

Dinsdag 7 mei 2019

Het nest slechtvalken op onze toren had enkele eieren voorgebracht waarvan uiteindelijk maar 1 kuiken het gehaald heeft. Dit vrouwelijk jonge slechtvalkje werd deze avond op vakkundige wijze geringd door Herman Berghmans zodat het later herkend kan worden. Alles gebeurde onder het waakzaam oog van de ouders. De foto’s met zwarte rand zijn van Jan Nuyts.

               

   

   

 

 

Woensdag 8 mei 2019: orgelklas in de abdijkerk

Op maandagmiddag 6 mei bracht de orgelklas van het conservatorium in Maastricht (NL) een bezoek aan ons Klais orgel. Drie orgelstudenten (waaronder een van onze eigen organisten, Laurens Gardeniers) kregen er les van docent Marcel Verheggen. Er kwam muziek van Bach, Reger, Andriessen, de Klerk en César Franck aan bod. De hele groep was enthousiast over de klank van ons orgel en de technische mogelijkheid dat het orgel zelfs iemands orgelspel kan opnemen en terug afspelen. Dat bood de studenten de kans zichzelf na het spelen te herbeluisteren en -evalueren vanuit de kerk zelf, waar het geluid helemaal anders klinkt dan vanuit de positie aan de speeltafel. Hier wat sfeerbeelden…

        

Dinsdag 7 mei 2019

Herwaardering voor een vergeten cineast en een abdijfilm

In de late jaren 1920 werd Carlo Queeckers als een van de belangrijkste Belgische cineasten beschouwd. Helaas zijn de meeste van zijn films verloren gegaan. De enige uitzondering is Het leven eener groote abdij, een film uit 1930 over de abdij van Tongerlo. Queeckers’ stilistisch opmerkelijke film zonk volledig weg in de vergetelheid. CINEMATEK, het Koninklijk Belgisch Filmarchief, maakte een digitale versie van Het leven eener groote abdij, wat de aanleiding vormde om voor het eerst een grondig onderzoek uit te voeren naar de film en zijn maker. Dit gebeurde in de context van het Onderzoeksseminarie Film aan de Masteropleiding Theater-en filmwetenschap van de Universiteit Antwerpen. Film en onderzoek worden op 8 mei voorgesteld in Cinema Zuid te Antwerpen, en op 22 mei in de bibliotheek van Westerlo.
Het idee om een film te maken over de norbertijnenabdij van Tongerlo ontstond in de nasleep van een zware brand die de abdij in 1929 gedeeltelijk verwoestte. Een groep kloosterlingen schreef een scenario voor een film waarvan de opbrengsten zouden dienen voor de herstellingswerken. Men vond in de toen 24-jarige cineast Carlo Queeckers de ideale kandidaat om de klus te klaren.

De in Brussel geboren filmmaker Carlo Queeckers (1906-1969) werd op dat moment geprezen om zijn ritmische stadsfilms Vlaamse kermis (1929) en Brusselse melodie (1929). Queeckers gold als een vertegenwoordiger van de avant-garde in de Belgische film en werd in één adem genoemd met Henri Storck en Charles Dekeukeleire. Na de Tongerlofilm in 1930 maakte Queeckers enkele films in Portugal. Le mas d’Icare (1934), een illustratie van een muziekstuk van Paul Gilson, is voor zover bekend zijn laatste realisatie.

De abdijfilm is Queeckers’ enige bewaard gebleven film. De filmproductie was een grootse onderneming. Overgeleverde production stills laten bijvoorbeeld een grote houten stelling zien van waarop de panoramische beelden werden gedraaid. De brand werd nagebootst door een maquette te laten afbranden. De film werd ook gemaakt met een groot aantal (wellicht 800 à 1.000) figuranten, veelal dorpelingen uit de buurt. De grote sterspelers zijn evenwel de paters zelf. Ze vertolken de rollen van allerhande personages in de historische scènes maar spelen ook zichzelf in de eigentijdse passages.

De film opent met beelden van de wilde Kempen in de twaalfde eeuw, net voor de stichting van de abdij. Wat volgt is een aaneenschakeling van belangrijke historische gebeurtenissen in de geschiedenis van de abdij zoals de stichting, de opstand tegen het Oostenrijks bewind, de uitdrijving van de kloosterlingen tijdens de Franse Revolutie en de terugkeer in 1840. De film springt dan naar de hedendaagse tijd om de kijkers een blik te gunnen in het dagelijks leven van de kloosterlingen. Het laatste gedeelte richt zich op de de brand en de wederopbouw van de abdij.

De film valt stilistisch op in zijn voorliefde voor de long take, terwijl camerabewegingen en tableaus volop de diepte van het kader bespelen. Queeckers zocht duidelijk aansluiting bij de Europese kunstfilm. De film bevat ook enkele sequenties met een ritmische montage die aan de Sovjetcinema herinnert. Het leidt tot een vrij eclectisch maar steeds vakkundig resultaat, waarbij Queeckers erin slaagt om de visie van zijn opdrachtgevers te verzoe

nen met zijn eigen kunstenaarschap.

Er werden verschillende versies van de film uitgebracht en gedurende de volgende decennia werd er meerdere keren in de film geknipt. Dit maakte een reconstructie van de film er niet makkelijker op. De film die vandaag beschikbaar is, werd geconstrueerd door de overgeleverde filmfragmenten te vergelijken met wat er in de contemporaine pers over de film werd geschreven en andere historische documentatie. Vermoedelijk ontbreekt nog steeds een deel over de kunstschatten van de abdij.

De film kan niet los van zijn katholieke context gezien worden. De katholieke beweging kende in de jaren 1920 een dubbelzinnige houding tegenover het filmmedium. Enerzijds gold de filmwereld als een ‘school van verderf’ en trachtte men films en bioscopen te controleren via de oprichting van allerlei instanties. Anderzijds zag men in katholieke kringen ook het instructieve en creatieve potentieel van films in. Vanaf het begin van de jaren 1920 lieten diverse congregaties films vervaardigen over hun werking. Het leven eener grote abdij is één van de meest ambitieuze films binnen deze traditie en is dringend aan een herontdekking toe.

De film moest de herstellingen na een zware brand van 1929 helpen betalen.

Op het voorplein werd een groot staketsel gebouwd om overzichtsbeelden te kunnen filmen.

Medebroeders speelden mee in de film, als historische figuren of gewoon zichzelf.

Het leven eener groote abdij (1930)

Realisatie: Carlo Queeckers
Stille film, zwart-wit, 120’
DCP gebaseerd op 35mm-kopie en enkele fragmenten op 16mm, CINEMATEK Brussel

Filmvertoningen met live pianobegeleiding en voorafgaand presentatie van het onderzoek:

Woensdag 8 mei om 20u00 in Cinema Zuid te Antwerpen: website
Woensdag 22 mei om 20u00 in de bibliotheek van Westerlo: website

Zondag 5 mei 2019

Deze zomer, van 1 juni tot 30 september, gaat het prestigieuze project ‘Vlaamse Meesters in Situ’ van start. Met dit initiatief wil Toerisme Vlaanderen de weg wijzen naar unieke plekken, weg van de platgetreden drukke paden. Dat zijn verborgen parels in de kunststeden, maar vooral in kleinere stadjes en in weggestoken dorpjes overal in Vlaanderen. 

Vlaamse Meesters in Situ doet ook deuren open die nu gesloten zijn. Je wordt ontvangen in kerken, kapellen, kloosters, begijnhoven, kastelen en stadhuizen waar schilderijen van Vlaamse meesters uit de vijftiende, zestiende en zeventiende eeuw nog altijd te bewonderen zijn op hun oorspronkelijke plaats.

Vlaamse Meesters in Situ laat je die vaak onbekende werken ontdekken en de plekken waar ze thuishoren beleven. Een discrete scenografie omringt de meesterwerken met de juiste sfeer. In beeld en woord brengt het in-situ-verhaal je heel dicht bij de schilderijen en wijst je ogen naar de sublieme manieren waarop Vlaamse meesters hebben rekening gehouden met de plaatsen waarvoor hun werken zijn bedoeld.

Onze abdij van Tongerlo is partner in dit mooie project. In de abdijkerk worden de beide schilderijen van Jan Erasmus Quellin de blikvangers. In opdracht van abt Crils schilderde omstreeks 1682 twee reusachtige doeken voor de kloosterrefter. Jezus te gast bij Simon de farizeeër speelt zich af in een groots architecturaal decor. De Bruiloft te Kana is meer helder van opzet. De focus van de compositie ligt op een haast leeg centraal punt, enkel ingevuld door een paar kruiken. Jan Erasmus Quellinus liet zich inspireren door de Venetiaanse architect Andrea Palladio, die teruggreep naar de bouwkunst van de oudheid.

Maandag 29 april 2019

Technologiebedrijf Imec te Leuven zet een hyperspectrale camera in om delen van het Laatste Avondmaal in Tongerlo diepgaand te analyseren. Zij doet dat in opdracht van prof. Isbouts (USA) die zo wil nagaan of delen van het schilderij door Leonardo da Vinci zelf werden geschilderd. Hijzelf is de mening toegedaan dat dit het geval is voor de figuur van de apostel Johannes. Het is echter wachten op de verdere analyse van de opnames door een internationaal team van specialisten om hierover uitsluitsel te krijgen.

Woensdag 17 april 2019

Vroeg in de voormiddag kregen we minister Koen Van den Heuvel op bezoek. In zijn hoedanigheid als Vlaams minister van Omgeving, Natuur en Landbouw, was hij hier om het laatste Landinrichtingsplan van de Vlaamse Regering officieel goed te keuren en voor te stellen. Hij werd vergezeld door lokale en regionale politieke mandatarissen.

Het voorliggend landinrichtingsplan (LIP) heeft betrekking om het de Merode-gebied dat zich uitstrekt van Geel en Westerlo in het Noorden tot Aarschot en Diest in het zuiden, kortom: het stroomgebied van Nete en Demer. Het huidige LIP ligt in de lijn van de voorgaande die reeds voor het de Merodegebied werden uitgewerkt en gerealiseerd: natuur, landbouw, recreatie en horeca versterken in een geïntegreerd samenwerkingverband. Op de plechtigheid van vandaag waren daarom ook vertegenwoordigers aanwezig van ‘de Merode prinsheerlijk platteland’ en van de Vlaams Landmaatschappij die de uitvoering van het LIP concreet zal realiseren.

De goedkeuring van dit LIP vond plaats in onze abdij omdat een reeks maatregelen onmiddellijk betrekking hebben op de abdij en haar omgeving. Zo worden in het bos ten noorden een aantal wandelwegen hersteld en uitgebreid om te komen tot een doorgaand circuit. Daarbij worden ook wat landschapselementen in ere hersteld. Ook de waterhuishouding rond de abdij wordt aangepakt. De oevers van de vesten rondom de abdij worden verstevigd en de ‘missing link’ in deze vesten (aan de parking) wordt doorgetrokken zodat de watervesten weer in hun totaliteit hersteld zullen zijn en het water weer helemaal rond de abdij kan doorvloeien. Enkele dammetjes op de Oevelsedreefloop moeten de watertoevoer voor de vesten garanderen. De uitvoering van deze werken is voorzien voor 2020.

    

Dinsdag 16 april 2019

In het da Vincimuseum vond de boekpresentatie plaats van “Het Laatste Avondmaal naar Leonardo da Vinci. Een wonderlijke geschiedenis. Deze studie geeft een overzicht van de bewogen geschiedenis die deze replica, die bewaard wordt hier in Tongerlo, reeds achter zich heeft. Tijdens de boekpresentatie, die kon rekenen op een ruime belangstelling, gaven de auteurs een bondige weergave van kun werk.

     

  

  

Maandag 15 april 2019

In de voorbije maanden finaliseerden drie dames van de vzw Kant in Vlaanderen de kantcollectie van de abdij van Tongerlo die in het Erfgoedhuis wordt bewaard samen met liturgische textilia.
Mevrouw Lydia Mertens (uittredende voorzitster) en mevrouw Linda Dirckx en mevrouw Ingrid Peeters (aantredende voorzitster) hebben met grote deskundigheid, veel tijd en zorg, dit grote werk gespreid voor vele werksessies tot een goed einde gebracht.
Zij hebben in 2017-18 ook een tentoonstelling in het da Vinci-museum opgezet met de mooiste stukken onder de naam ‘Van alle kanten’. Een presentatie van kanten van diverse plaatsen en stijlen van 1650 tot 1950.

Voor deze grote inventarisatie zijn we hen veel dank en erkentelijkheid verschuldigd!

 


 

 

Zondag 14 april 2019

Deze zondag hebben de de Goede Week ingezet met de viering van Palmzondag. Zoals gebruikelijk begon de dienst in de Tiendschuur met de zegening van de palmen. Bij die gelegenheid sprak abt Jeroen de volgende inleiding uit:

Vrede zij U, Broeder en Zusters,
Het is alweer palmzondag.  En het zijn groene palmen die deze zondag met leven en hoop kleuren.  Wij hebben ze geplukt uit het evangelie van Lucas samen met het enthousiasme van de leerlingen en van de vele mensen in Jeruzalem.
En die ene is er weer bij, U kunt het misschien al raden, de profeet Jesaja gaf hem reeds een plaatsje bij Jezus geboorte: een ezeltje, want die erkent de krib van zijn meester, maar niet allen echter in Israël.
En vandaag zet de profeet Zacharia het ezeltje terug in de feestelijke stoet, niet een koninklijk paard van heersers maar een ezeltje mag Jezus dragen doorheen een stad helemaal in beroering. En zoals Salomo, de Zoon van David, op zijn rijdier wordt geholpen, zo wordt ook Jezus, die andere’Zoon van David’, ook op ezelsveulen geholpen… het veulen draagt zijn eerste last, zijn eerste werk… Jezus’intrede en intronisatie in Jeruzalem.
Er roert entwat als de profeet Jezus uit Nazaret in Galilea, Jerusalem binnen trekt… onder blij gezang wordt Jezus koning genoemd: “ Gezegend de Koning die komt in de naam van de Heer”. Enige farizeeën vragen Jezus aan zijn leerlingen het zwijgen op te leggen. Zoals ook vandaag vaak aan Christenen wordt gevraagd over hun geloof en over Jezus te zwijgen. Maar Gods’ koninkrijk komt onweerstaanbaar gevaarlijk midden politieke en religieuze belangen. Stenen zullen spreken, christen moeten blijven spreken.
Zoals het ezeltje Jezus draagt, zo draagt ook iedere christen Christus in zijn hart en met zijn leven.
Onze palmen zijn onze blijde instemming met wie Jezus is en wat Jezus ons doet.Zij spreken van ons geloof in de Heer Jezus en onze blijvende gehechtheid aan zijn Woord in de gemeenschap van de Kerk. Straks sieren wij er thuis het kruisbeeld mee voor een nieuw jaar leven in en met en door Christus.

 

   

 

Donderdag 11 april 2019

Het wordt lente en dat is te merken bij de beestjes die in de abdij leven. Hoog in de toren is het eerste slechtvalkje uit het ei gekomen. Op onderstaand filmpje zie je haar eerste pasjes.

Lager bij de grond maakt onze witte pauw het mooie weer. Met opgezette veren probeert hij indruk te maken op de beide vrouwtjes die er al even wit uitzien als hijzelf.

 

    

Woensdag 3 april 2019

Deze namiddag ontvingen we het bezoek van onze bisschop, mgr. Johan Bonny. Na aankomst om 14.30 u was er eerst een ontmoeting met abt Jeroen en met de Gemeenschap Zaden van het Woord. Om 15.30 u ontmoette de bisschop onze gemeenschap rond een tas koffie. Mgr. Bonny sloot aan bij het stil gebed in de abdijkerk en aansluitend bij de vespers. Het avondmaal in de abdijrefter sloot dit bezoek af.

   

   

Maandag 1 april 2019

Vandaag gingen de afbraakwerken van start van het zogenaamde “kiekeskot”. Dit gebouwtje dat in onze tuin staat fungeerde oorspronkelijk als kippenhok. Later werd het herbestemd als frigoruimte voor de winteropslag van appelen en peren en als atelier voor het tuingerief. De voorbije tijd werd het gebouw ontruimd omdat het zijn functie verloren had. Daarom werd besloten het ook af te breken na zorgvuldige en professionele verwijdering van de aanwezige asbestplaten.

     

     

          

          

 

Zaterdag 23 maart 2019

Een controle heeft uitgewezen dat het koppel slechtvalken dat in de toren van de abdijkerk woont nest heeft gemaakt en drie eieren aan het uitbroeden is (het vierde ei op de foto is verworpen).

We hebben ook een cameraatje geplaatst met een bewegingssensor en hopen daar binnenkort ook enkele beelden van te kunnen laten zien.

Zaterdag 9 maart 2019

Verschillende vrijwilligers hebben de voorbije maanden, in twee werksessies, weer eens een berg werk verzet in onze bibliotheek. Alle boeken van de grote bibliotheek moeten immers verhuisd worden naar het erfgoedhuis waar ze  een nieuw onderkomen zullen vinden. De rekken worden leeggemaakt in bakken, met behulp van een hoogtewerker naar het erfgoedhuis gebracht en daar weer overladen in nieuwe rekken. Na een verhuisproces van vele maanden is dankzij het werk van voorbije week de klus bijna geklaard.  Slechts enkele rekken staan te wachten. Dank aan alle vrijwilligers!!

      

      

      

      

      

      

      

      

Woensdag 6 maart 2019

Vandaag, met aswoensdag, is de veertigdagentijd van start gegaan. “Een tijd van meer toeleg op het bidden, van grotere aandacht voor de liefde tot de naaste, een tijd van grotere trouw aan de sacramenten waarin wij zijn  herboren”

Tijdens de eucharistieviering sprak abt Jeroen de volgende homilie uit:

Broeders en zusters in de Heer Jezus,
Vandaag begint de christelijke vastentijd, een tijd van genade. Het is een gunstige tijd zoals bij hoorden in de tweede Korintiërsbrief. Charis is het griekse woord voor genade en is verwant met het franse woord charme. De vastentijd is een tijd die ons opent voor de charme van het evangelie en ook herschept tot charmante mensen.

En zoals wij voor onze smartphone of onze computer of onze bankkaart of onze identiteitskaart een paswoord hebben en moeten bevestigen met OK. Zo geeft Jezus ons drie paswoorden waardoor wij toegang krijgen naar meer evangelisch leven… en wij bevestigen dit met een assekruisje als ons persoonlijk OK

Drie paswoorden die werken: delend-biddend-vastend. Drie doe-woorden.
Er zijn de aalmoezen van het ontwapend woord en van de vergeving die wij mogen ontvangen en ook geven, de veelvormige liefdadigheid: liefde met ter daad, niet door het anderen te laten doen, maar door zelf bij te dragen.
Er is het bidden: niet het woord nemen, maar het Woord aan God geven en luisteren. ‘Uw verlangen is uw gebed. Indien ge voortdurend verlangt, dan bidt ge ook voortdurend’ is een woord van Sint-Augustinus.
Er is het vasten: niet diëten voor de lijn, maar het onweerstaanbaar hongergevoel aanscherpen voor ons verlangen naar Gods’Woord dat in ons moet groeien en ook vruchten dragen. Zoals onze Vader Augustinus het zegt: minder voedsel voor de maag en meer voedsel voor het hart.

Wij laten as op ons hoofd leggen, om het tijdelijk karakter van ons bestaan aan te geven – stof en as zijn wij – én ons verlangen naar Jezus’ gezindheid – open uw hart voor het evangelie.  Het askruisje is slechts het begin dat wij met vertrouwen ontvangen opdat God zijn goed werk in ons volbrengen kan. Een askruisje is ons persoonlijk OK. op Jezus Woord in het evangelie van deze dag.

Wie geeft en deelt wordt rijker,
wie bidt wordt gezegend en gehoord,
wie vast blijft niet op zijn honger zitten.
De veertigdagentijd is niet zozeer een tijd van veel uitleg, maar een tijd van des te meer toeleg. Een tijd van genade die ons tot ‘charmante’ christen mensen maakt. Amen.

                            

Zondag 6 januari 2018

In de Antwerpse kathedraal werd feestelijk herdacht dat mgr. Johan Bonny 10 jaar geleden tot bisschop werd gewijd. Abt Jeroen was present en vertegenwoordigde onze abdijgemeenschap in het gezelschap van de Tongelse Gemeenschap Zaden van het Woord.

   

Dinsdag 1 januari 2019

Na de aankomst van de Gemeenschap Zaden van het Woord begin december is het team dat zal instaan voor het gastenverblijf geïnstalleerd en op volle dreef. Cfrs. Gabriël en Paul, zr. Rafaella, zr. Magdalena en Maria Inês zulen samen instaan voor een gastvrij en verzorgd onthaal van onze gasten. Momenteel is het aantal gastenkamers nog beperkt, maar de afwerking van de gang met 6 nieuwe gastenkamers met sanitair vindt binnenkort zijn voltooiing.

Dinsdag 1 januari 2019

Van de advent tot en met het feest van de Doop van de Heer besluiten wij dagelijks de vespers met de Maria-Antifoon ‘Alma Redemptoris Mater’. Een eenvoudige versie op weekdagen en een plechtige op zon- en feestdagen.

Tijdens de kerstvakantie maakten we hiervan een opname met de abdijgemeenschap en van het resultaat laten we u hier graag meegenieten.

     

 

Plechtige versie:

 

Eenvoudige versie:

Maandag 17 december 2018

In deze laatste dagen voor Kerstmis werd in de abdijkerk de gerestaureerde godslamp opgehangen.

Deze godslamp lag decennia te verkommeren ‘op zolder’. Tijdens de restauratie kwam de signatuur van de maker en de datum aan het licht: Camille Esser uit Weert – 1908. Een belangrijk exemplaar van religieuze kunst dus, wat het de moeite waard maakte op deze gouden godslamp te laten restaureren. Op 26 maart 2018 werd ze meegenomen naar het atelier van meester goudsmid Joost Vlemmix te Ravenstein in Nederland. Bij het reinigingsproces bleek al gauw dat de volledig gouden godslamp in bijzonder goede staat verkeerde: de vergulding bleek goed bewaard en slechts enkele onderdelen dienden worden bijgemaakt. Zo werden 7 nieuwe medaillons ontworpen omdat de oorspronkelijke verdwenen waren. De lamp is verder samengesteld uit 7 kunstig uitgewerkte taferelen met een Eucharistisch motief. Het geheel werd geëlektrificeerd en voorzien van 7 kaarsen en een rode lamp.

                

 

     

 

Oorspronkelijk hing de godslamp in het westelijke transept, bij het Sacramentsaltaar waar het tabernakel werd bewaard. Uit oude foto’s is duidelijk dat de lamp hier minstens tot 1958 heeft gehangen. Na restauratie werd de godslamp teruggehangen in de abdijkerk, in het ogief dat toegang geeft tot het oostelijke transept en waar het Allerheiligste wordt bewaard.

 

Geen mooiere tijd dan de advent in ons 888-jarig jubileumjaar om de godslamp weer te laten schitteren in het oostelijke transept want ‘ex oriente lux’ – uit het Oosten verwachten wij het Licht en ons Heil. Op de 7 zijden van de godslamp staat zelfs een Schriftcitaat te lezen in die zin: ‘Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis’ – ‘Zolang gij het licht hebt, gelooft in het licht, opdat gij kinderen van het licht moogt zijn’ (Joh. 12,36).

 

 

 

 

 

         

         

Donderdag 13 december 2018

Op 26 november overleed onze medebroeder Ignace de Ruijter (zie het bericht van die datum). Vele jaren was cfr. Ignace missionaris in Congo, op verschillende missieposten. We publiceren graag nog enkele foto’s uit de oude doos van zijn priesterwijding en de beginperiode van die missietijd.

Priesterwijding op 14 augustus 1955 door mgr. Vanuytven

Cfr. Ignace (5de in de rij) samen met de overige wijdelingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij zijn eerste H. Mis in de thuisparochie.

 

Bij zijn vertrek naar Congo, samen met zijn broer Xavier en cfr. Joost Sleeckx.

         

De kerk en missiepost van Aketi, met broer Xavier.

      

Zaterdag 8 december 2018

Vandaag kreeg het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen een bijzondere dimensie. Drie leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord komen zich vestigen in de abdij. Dit bijzonder project werd ingezet met de viering van de Eucharistie van de abdijgemeenschap , samen met de voltallige  Gemeenschap Zaden van het Woord in België (Tongeren). Een delegatie van het bisdom verzekerde ons van de sympathie van Mgr. Bonny (die zelf aanwezig was op de zaligverklaring van de Algerijnse martelaren in Oran.). Ook vanuit Tongeren waren vele Vrienden van de Gemeenschap present. En ook vele vrienden van de abdij kwamen hun morele en spirituele steun verlenen.

                     

Na de proclamatie van het Evangelie sprak abt Jeroen de volgende homilie uit:

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

Onze abdij heeft iets met Tongeren. In 2003 kwam het Kind Jezus van Praag naar onze abdij op verzoek van de zusters van de Heilige Harten. Een wij hebben de Heer Jezus asiel verleent opdat vele mensen Hem hier zouden kunnen ontmoeten. Maar in het evangelie staat dat er vrouwen waren die Jezus volgden en Hem uit eigen middelen onderhielden. 15 jaar nadien komen vrouwen uit Tongeren naar Tongerlo. 
Zr. Rafaela, zr Magdalena en Maria Inez en ook al de andere leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord, hartelijk welkom.
In de oorlogsjaren (1940-44) hebben onze confraters een Verbond aangegaan met de zusters jozefienen uit Sint-Niklaas, in wederzijds gebed en ondersteuning. En in 1130 bij de stichting van onze abdij, dat is 888 jaar geleden, waren er ook al zusters hier op het domein. Wij zijn dankbaar dat wij dit samenwerkingsproject mogen opstarten met goedvinden van uw stichters en met sympathie van onze bisschoppen mgr. Hoogmartens en mgr. Bonny.
Het is vandaag ook een mooi liturgisch feest van Maria’s Onbevlekte Ontvangenis. God begint zo vaak iets nieuws. God innoveert ook in de dwaalwegen en de afwijzing van mensen en laat het niet bij wat voorbij is maar schept toekomst.
Maria draagt in zich het origineel DNA van de eerst geschapen mens, vol genade en in vriendschap met God. Zij kent niet de overdraagbare ziekte van de zonde en de besmetting van het kwaad.
Het nukkig en zondig neen heeft in Maria geen wortel geschoten, zij is in niets een hindernis of weerstand. Zij kent geen Godsvervreemding of de Godsverduistering. In haar werkt niets God tegen, maar zij is algehele medewerking met Gods’genade.
Haar ontwapenend en volmondig JA, laat God ten volle binnen komen in haar leven. Zij is open voor Gods’ heil en toekomst en voor het werk van de H. Geest.
Bij de aanvang van de advent toont de liturgie ons Maria, het mooiste meisje van Israël en de schoonste vrouw uit de schepping en de heilsgeschiedenis. Bruid van de H. Geest en Moeder van Gods’ Zoon.
Met de komst van drie leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord begint God iets nieuws om de aanwezigheid en het getuigenis van het Godgewijde leven in onze abdij en omgeving samen te versterken. Moge onze charismata, samen in een geestelijke synergie bijdragen aan wat goed is voor de Kerk en wat heilzaam voor de mensen. Moge de Zaden van het Woord ontkiemen en vruchten dragen, dertig, zestig, honderdvoud.

Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo,
Onze-Lieve-Vrouw van Tongeren, Oorzaak onzer blijdschap,
schenk ons altijd Jezus en zijn heilbrengend woord. Amen.

 

       

Na de eucharistie was er gelegenheid tot  ontmoeting in de Norbertuszaal in een hartelijke en blije atmosfeer. De drie leden van de gemeenschap die vanuit Tongeren naar Tongerlo verhuizen werden er extra in de bloemetjes gezet.

          

               

Het hartelijke samenzijn werd verdergezet in de abdijrefter met een feestelijke maaltijd.

                                

Na de maaltijd konden de zusters hun kwartier betrekken en dit gebeuren werd extra onderstreept door de overbrenging van het Allerheiligste naar hun eigen kapel.  Tenslotte werd de dag afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

                      

 

Een beetje achtergrond ….

‘Sementes do verbo’, Portugees voor ‘zaadjes van het woord’, is een jonge gemeenschap van zusters en broeders, priesters, leken, gezinnen en jongeren.  Op aanvraag van de Braziliaanse aartsbisschop Mgr. Alberto Taveira Corrêa werd de gemeenschap in 2004 in Palmas (Brazilië) gesticht door het echtpaar diaken Georges Bonneval en zijn vrouw, Marie-Josette. Het charisma van de Gemeenschap “Zaden van het Woord” is Gods Woord verkondigen op een bereikbare manier en de “zaden van het Woord”, die in de harten en de levens van de mensen verborgen zijn, proberen te zoeken en naar waarde te schatten.
Sinds 2011 verblijven een aantal leden ook in het bisdom Hasselt, eerst in Hasselt en sinds 2015 in Tongeren. De gemeenschap groeit internationaal (Brazilië, Portugal, Canada, Kameroen …) en dat gaf de mogelijkheid om de aanwezigheid in België te verstevigen met een tweede ‘stichting’ in onze abdij van Tongerlo. Ze krijgen onderdak in een eigen gang in een van de abdijgebouwen. In een eerste fase zullen zij de abdij ondersteunen in de uitbouw van het gastenkwartier. Later zullen zij ook enkele pastorale activiteiten ontplooien in de regio, in samenwerking met de abdijgemeenschap.

https://www.sementesdoverbo.org/

De Gemeenschap Zaden van het Woord in Tongerlo en Tongeren

De gemeenschap in Tongerlo die samen met pater Gabriël zal instaan voor het gastenkwartier.

Donderdag 6 december 2018

Op ons bezinnend huiskapittel mochten wij deze maand kardinaal De Kesel ontvangen. Hij gaf voor ons een conferentie met als onderwerp ‘Kerk, waarom ben je er?’. De kardinaal gaf inzicht in de situatie van de Kerk in onze huidige westerse samenleving: waar ze vroeger als cultuurreligie een centrale plaats innam in onze samenleving moet ze nu haar identiteit beleven in een seculiere samenleving. Aansluitend hield de kardinaal een pleidooi om binnen deze gewijzigde situatie trouw te blijven aan de fundamentele zending van de Kerk om ‘sacramentum Dei’ te zijn, om als ‘Kerk in de wereld’ teken van Gods barmhartigheid en liefde te zijn. Voor de gelegenheid waren ook de zusters van het H. Graf uit Tongerlo op het kapittel aanwezig.

        

Zaterdag 1 december 2018

De voorbije jaren werd hard geïnvesteerd in de uitbouw van het Erfgoedhuis. Tot die inspanning behoren ook een aantal kleine afgebakende restauratieprojecten: een graduale, een oude cataloog, beeldmateriaal zoals foto’s en films maar ook oude plannen en landkaarten enz. We presenteren hier enkele gerealiseerde projecten.

Gedigitaliseerde films

Recent werd een nieuw project opgestart dat bijna afgerond is: het digitaliseren van oud beeldmateriaal op kwetsbare filmen. Hiervoor werd samengewerkt Cinematek (Koninklijk Belgisch Filmarchief – Ravensteinstraat 3 te Brussel) en met ondersteuning van de Provincie Antwerpen. Naast de digitalisering omvat het project ook ontsluiting en studie van het beeldmateriaal door de Universiteit Antwerpen, meer in het bijzonder door het studieproject over de oude abdijfilm van Carlo Queeckers. In 2018 werd hiermee reeds een start genomen en het onderzoek zal ook verder lopen in 2019.

Hier laten we alvast een fragment zien van een van deze gedigitaliseerde films:

 

Meer video’s zullen later verschijnen op You Tube.

 

Gerestaureerde en gedigitaliseerde plannen en kaarten

Een selectie van 20 kaarten werd uit het abdijarchief geselecteerd om gerestaureerd te worden met steun van het Léon Courtin-Marcelle Bouché Fonds, beheerd door de Koning Boudewijnstichting. Het betreft landmeterskaarten, plattegronden van de abdij, een tekening van de toren en cartografische kaarten uit de 17e tot en met de 20de eeuw van de abdij van Tongerlo en omliggende bezittingen van verschillende landmeters. De kaarten werden gereinigd, gaten en scheuren hersteld, schimmels verwijderd, ondergronden verstevigd.

Grondplan van de abdij – kaart uit 1655 J. Subil

Plattegrond van de abdij – kaart eind 18de eeuw LR

Kaart van Tongerlo met aanduiding van de hoeven

 

Maandag 26 november 2018

In de vroege ochtend overleed onze medebroeder Ignace Ivo de Ruyter.

Op 12 september 1929 werd een derde zoon geboren in het gezin van vader Andreas de Ruyter en moeder Anna Menheer in de materniteit in de Pieter van Hobokenstraat te Antwerpen. Bij zijn doopsel aldaar kreeg hij de namen Ivo Theodoor Maria. De familie de Ruyter woonde in de Sint-Jansparochie in Borgerhout, alwaar vader ontvanger was bij het OCMW. Ivo groeide op in een katholieke en kroostrijke familie van 10 kinderen. In de kleuterschool was hij bij de zusters in de Herrystraat, en de lagere school volgde hij in de gemeenteschool te Borgerhout. Zijn middelbare studies deed hij in het Xaveriuscollege van de jezuïeten te Borgerhout. Ivo was actief lid van de Katholieke Studentenactie.

In het voorjaar van 1949 nam hij contact op met de abdij van Tongerlo en gaf te kennen om norbertijn en missionaris in Congo te willen worden. Hij ontving het witte ordeshabijt van prelaat Emiel Stalmans op 15 september 1949 en de kloosternaam Ignace.

Op 30 juli 1951 legde hij zijn geloften af in de canonie Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo. Hij ontving de wijdingen tot het subdiaconaat op 18 september 1954

drie dagen na zijn plechtige professie; tot het diaconaat op 8 mei 1955 door missiebisschop Mgr. Vanuytven. Op 14 augustus 1955 legde Mgr. Vanuytven hem de handen op voor de priesterwijding. De roeping voor de missie in Congo stond sterk en hoog in de idealen van confrater Ignace. Prelaat Joost Boel zond hem naar de grote missie van Tongerlo in Congo. Op 2 september 1956 vertrok hij samen met (zijn) broeder Xavier de Ruyter en broeder Joost Sleeckx voor het eerst naar het Apostolisch Vicariaat van Buta waar ongeveer 80 confraters missionarissen van Tongerlo werkzaam waren.

Confrater Ignace was werkzaam in Ibembo, Ngai, Ibembo-Linkeroever en Aketi. Maar al spoedig kwamen er problemen en spanningen en werd het moeilijk als blanke missionaris in Congo. In de jaren 1961-’62 was confrater Ignace terug in België voor verlof. Op 11 november 1961 werd Mgr. Mbali tot eerste inlandse bisschop van Buta gewijd. Na zijn terugkeer in Congo was hij werkzaam in Aketi, in Zobia en bijzonder ook als broussepater.

Op 16 augustus 1964 viel Zobia ten prooi aan de rebellengroep van de Simba’s. Het werden bizarre en bange tijden voor alle blanke missionarissen. Op 8 december 1964 kon confrater Ignace na vele ontberingen terug naar België reizen. In het voorjaar van 1966 ondernamen moedige missionarissen terug de reis naar hun missieland. De missieposten waren berooid en beroofd. Het werd een moeizame opbouw in een totaal ander politiek en kerkelijk klimaat. In 1969 werd cfr. Ignace pastoor in Nganga.  Omwille van zijn gezondheid was hij echter vanaf 1985 werkzaam in Aketi. Noodgedwongen moest hij terugkomen naar Tongerlo op 12 mei 1991. Zijn hart bleef echter in Congo. Op 21 februari 1992 werd hij missieprocurator. Hij onderhield vele contacten met de families van de missionarissen in Congo, de oud-missionarissen en oud-kolonialen en ging er graag op bezoek. Jarenlang was hij pastoraal betrokken in het Woonzorgcentrum ‘de Parel der Kempen’ in Westerlo. Cfr. Ignace was bijzonder gehecht aan zijn geliefde familie.

Voor een betere verzorging en omkadering ging hij een jaar geleden wonen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen, samen met andere confraters van Tongerlo. Een ongelukkige val in de voorbije weken hebben zijn gezondheid sterk aan het wankelen gebracht.

Hij ontving met overgave de ziekenzalving op 23 november 2018 en klaar voor de grote missie naar het Vaderhuis, overleed hij om voor altijd te leven in Christus op maandag 26 november 2018.

In de abdijkerk van Tongerlo vieren wij de uitvaartliturgie ter zijner gedachtenis op vrijdag 30 november 2018. In gelovige verwachting van de verrijzenis hebben wij hem ten grave gedragen op het abdijkerkhof.

 

 

Zaterdag 10 november 2018

Naar jaarlijkse traditie zetten we begin november onze actieve en gepensioneerde personeelsleden in de bloemetjes op het personeelsfeest. Dit jaar ging onze speciale dank uit naar Ursula Verbiest die met pensioen is gegaan. Zij was vele jaren actief in de poetsdienst en de kleermakerij. Proficiat, Ursula, bedankt voor al die jaren van trouwe dienst en een welverdiende pensioenrust toegewenst!

          

     

Dinsdag 30 oktober 2018

Abt Jeroen is afgereisd naar Hongarije om er in Gödöllö de abtszegening bij te wonen van Pius Petrus Balogh. De gemeenschap van Gödöllö werd gesticht in 1923 als dochterhuis van de abdij van Jasov. In 1937 verkreeg ze het statuut van priorij. Na de val van het communistische regime werd ze heropgericht en tijdens het voorbije generaal kapittel werd ze verheven tot abdij. Zoals de meeste norbertijnen in deze regio van Europa hebben ze grote aandacht voor het onderwijs.

     

     

     

     

     

     

     

    

     

Zondag 22 september 2018

Onze abdijkerk was het decor voor het jaarlijkse concert in het kader van ‘Musica Divina’, een organisatie van het Festival  van Vlaanderen. Dit jaar bracht het Coeur de Chambre de Namur werken van de Naamse componist Jean Arcadelt (1507-1568). Een programma van pareltjes van religieuze polyfone muziek dat het publiek in gevulde abdijkerk enorm wist te waarderen. Voorafgaand aan het concert kon men zich ook inschrijven voor een lezing ‘Jezus, een mensenleven’ door Prof. Dr. Cees Den Heyer, een bezoek aan het da Vincimuseum, het bijwonen van de vespers en een broodmaaltijd in Torenhof.

   

   

    

    

    

   

   

    

Zaterdag 15 september 2018

In het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen overleed zuster Imelda Gerda Van Gucht.

Zuster Imelda Gerda Van Gucht werd geboren in Baasrode op 8 mei 1935. Op 7 oktober 1959 trad zij binnen in de Norbertinessenpriorij van Veerle. Zij ontving het ordeshabijt op 23 april 1960 en sprak haar professie uit op 28 april 1962.

De uitvaartliturgie voor zuster Imelda zal gehouden worden op maandag 24 september 2018, om 11 uur, in de abdijkerk van Tongerlo, waarna wij haar zullen begraven op het abdijkerkhof.

Homilie van abt Jeroen:

Evangelie: Mt. 25,1-13.

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

De Evangelieperikoop over de bruidsmeisjes geeft uitdrukking aan het actief wachten op de bruidegom in elk christelijk leven. En specifiek is de geëigende levenshouding voor elke Godgewijde om de Heer te verwachten.
De enige opdracht voor de meisjes was om ten gepaste tijd, als de Bruidegom komt, voor licht te zorgen. Zoals ook aan elke christen ten allen tijde wordt gevraagd ‘licht in de wereld te zijn’.
De dwaze bruidsmeisjes lijken er met hun gedachten niet bij. Ze denken te lichtzinnig over de spoedige komst van de Bruidegom. Het is niet de slaap die hen ten kwade wordt geduid, want ze slapen alle 10, maar dat ze niet zijn toegerust met extra olie en niet zijn voorbereid op het lange wachten. Weest waakzaam en voorbereid ten allen tijde.
Gerda was als lid én als leidster zeer actief in de Chiro. Heel de inhoud die uitging van de Chirojeugd heeft ze zich eigen gemaakt en droeg vruchten. Vele  keren ging ze mee op bivak. In 1952 werd zij leidster van de Sint-Imelda groep in Sint-Amands tot haar afscheid op 20 september 1959.
De hooggestemde idealen als Kristie-meisje binnen de Chiro van de vijftiger jaren ondersteunden de stille roeping in haar hart. Na het volgen van bezinningsdagen en roepingsretraites met als thema ‘Lutgart wordt Christus’ bruid’  zette ze de stap naar het Godgewijde leven. De H. Lutgardis zal altijd een rol blijven spelen in haar leven. Na een paar jaren te hebben gewerkt, voegde Gerda de daad bij het woord om in te treden in de norbertinessenpriorij van Veerle. De laatste persoonlijke foto’s en een familiefoto werden genomen zoals toen gebruikelijk was. Op 7 oktober 1959 werd Gerda als postulante binnen geleid in de clausuur van het  bijna nog nieuwe Immaculataklooster te Veerle. Zij werd ingekleed op 23 april 1960 en ontving de kloosternaam zr. Imelda, naar de patrones van haar Chirogroep. Zij sprak haar geloften uit op 28 april 1962.
Een groot deel van haar leven was zijn de toegewijde cantrix en leidde en ondersteunde de koorzang en het getijdengebed van haar medezusters. Ze maakte het psalmvers helemaal waar: ‘mijn leven lang wil ik zingen voor Hem, een lied voor mijn God zolang ik besta’’ (Ps. 104). In het naaiatelier was zij van dienst met het maken van habijten en verstelwerk allerhande. Later zorgde zij ook voor de sacristie en verzorgde de bloemen in de kloosterkerk.
De voorbije maanden was zij bijna altijd te bed en geheel afhankelijk van hulp en verzorging. Het was een grote beproeving.
Haar Godgewijd leven omspande bijna 60 jaar tussen twee Mariale gedachtenissen in: op 7 oktober 1959, O.-L.-Vrouw van de Rozenkrans trad zij in bij de norbertinessen van Veerle en zij ging haar Bruidegom tegemoet op 15 septeptember 2018 op de gedachtenis van O.-L.-V. van Smarten.
Zr. Imelda hield in waken en bidden, de haar toevertrouwde lamp brandend, ruim voorzien van de olie van toewijding en volharding, tot aan de komst van de Heer om van nu af voor altijd bruiloft te vieren.
Amen.

 

Zondag 9 september 2018

Overal te lande wordt op deze zondag Open Monumentendag gehouden. Omdat we dit jaar ons 888-jarig jubileum vieren besloten we deze keer deel te nemen. De restauratie van de westelijke omwalling en de hoektoren Den Herman was eveneens een geschikte gelegenheid om de bezoeker iets te aan te bieden. Bij deze gelegenheid werd dan ook heel de Engelse tuin opengesteld. Het dagprogramma werd aangevuld met enkele orgelconcertjes op het orgel in de abdijkerk en de mogelijkheid om het da Vincimusuem te bezoeken. In totaal mochten we zo’n 1.300 bezoekers verwelkomen.

 

      

      

      

      

      

          

 

      

      

      

Zondag 2 september 2018

In het kader van ons 888-jarig bestaan organiseerden we in de abdij een familiedag. Het was intussen toch al een heel aantal jaren geleden. De opkomst was groot en zo’n 130 familieleden vonden een plaatsje in de gastentuin onder een stralende zon. Een flinke ploeg vrijwilligers stond in de bres om de gemeenschap en familie te voorzien in een drankje een hapje en een lekker ijsje. Een ensemble van trombones en een heus blaasorkest (beide uit Nederland) zorgden voor de aangename muzikale omkadering. Er was ook gelegenheid om een wandeling te maken in de Engelse tuin en de pas gerestaureerde westelijke abdijmuur en de hoektoren Den Herman te bezoeken. De dag werd afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

   

   

    

    

    

    

 

       

       

    

 

Woensdag 15 augustus 2018

Op Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming, patroonsfeest van de abdij, vierden we samen met de talrijke gelovigen dit hoogfeest. Nadien was er op het voorplein een aangenaam samenzijn met een lekker glas Tongerlobier en onder de sympathieke begeleiding van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia uit Tongerlo.

   

    

    

   

Dinsdag 7 augustus 2018

Om de groeiende productie te kunnen garanderen en om onze talrijke klanten nog beter van dienst te kunnen zijn werd voor de hostiebakkerij een nieuw bakijzer aangeschaft.

      

Dinsdag 24 juli 2018

Tijdens het Generaal Kapittel van onze orde in Rolduc (Nl) werd Jos Wouters, ere-abt van Averbode, tot abt-generaal gekozen. Enkele dagen later, op 31 juli, legde hij t.o.v. de definitoren van het kapittel legde hij zijn geloofsbelijdenis af de eed van getrouwheid.

   

Zaterdag 21 juli 2018

Op onze nationale feestdag ontvingen we het bezoek van enkele Braziliaanse medebroeders. Ze zijn in ons land, op weg naar het Generaal Kapittel van de orde, dat op zondag 22 juli van start gaat. Twee medebroeders begeleidden hen en fungeerden als tolk. Vlnr, op onderstaande foto: cfr. Luc en abt-emeritus Boniface ( beiden Averbode), cfr. Oswaldo (Jaú), cfrs. Toninho en Allessandro (Montes Claros) en cfr. Tiago (Itinga).