Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Zondag 6 januari 2018

In de Antwerpse kathedraal werd feestelijk herdacht dat mgr. Johan Bonny 10 jaar geleden tot bisschop werd gewijd. Abt Jeroen was present en vertegenwoordigde onze abdijgemeenschap in het gezelschap van de Tongelse Gemeenschap Zaden van het Woord.

   

Dinsdag 1 januari 2019

Na de aankomst van de Gemeenschap Zaden van het Woord begin december is het team dat zal instaan voor het gastenverblijf geïnstalleerd en op volle dreef. Cfrs. Gabriël en Paul, zr. Rafaella, zr. Magdalena en Maria Inês zulen samen instaan voor een gastvrij en verzorgd onthaal van onze gasten. Momenteel is het aantal gastenkamers nog beperkt, maar de afwerking van de gang met 6 nieuwe gastenkamers met sanitair vindt binnenkort zijn voltooiing.

Dinsdag 1 januari 2019

Van de advent tot en met het feest van de Doop van de Heer besluiten wij dagelijks de vespers met de Maria-Antifoon ‘Alma Redemptoris Mater’. Een eenvoudige versie op weekdagen en een plechtige op zon- en feestdagen.

Tijdens de kerstvakantie maakten we hiervan een opname met de abdijgemeenschap en van het resultaat laten we u hier graag meegenieten.

     

 

Plechtige versie:

 

Eenvoudige versie:

Maandag 17 december 2018

In deze laatste dagen voor Kerstmis werd in de abdijkerk de gerestaureerde godslamp opgehangen.

Deze godslamp lag decennia te verkommeren ‘op zolder’. Tijdens de restauratie kwam de signatuur van de maker en de datum aan het licht: Camille Esser uit Weert – 1908. Een belangrijk exemplaar van religieuze kunst dus, wat het de moeite waard maakte op deze gouden godslamp te laten restaureren. Op 26 maart 2018 werd ze meegenomen naar het atelier van meester goudsmid Joost Vlemmix te Ravenstein in Nederland. Bij het reinigingsproces bleek al gauw dat de volledig gouden godslamp in bijzonder goede staat verkeerde: de vergulding bleek goed bewaard en slechts enkele onderdelen dienden worden bijgemaakt. Zo werden 7 nieuwe medaillons ontworpen omdat de oorspronkelijke verdwenen waren. De lamp is verder samengesteld uit 7 kunstig uitgewerkte taferelen met een Eucharistisch motief. Het geheel werd geëlektrificeerd en voorzien van 7 kaarsen en een rode lamp.

                

 

     

 

Oorspronkelijk hing de godslamp in het westelijke transept, bij het Sacramentsaltaar waar het tabernakel werd bewaard. Uit oude foto’s is duidelijk dat de lamp hier minstens tot 1958 heeft gehangen. Na restauratie werd de godslamp teruggehangen in de abdijkerk, in het ogief dat toegang geeft tot het oostelijke transept en waar het Allerheiligste wordt bewaard.

 

Geen mooiere tijd dan de advent in ons 888-jarig jubileumjaar om de godslamp weer te laten schitteren in het oostelijke transept want ‘ex oriente lux’ – uit het Oosten verwachten wij het Licht en ons Heil. Op de 7 zijden van de godslamp staat zelfs een Schriftcitaat te lezen in die zin: ‘Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis’ – ‘Zolang gij het licht hebt, gelooft in het licht, opdat gij kinderen van het licht moogt zijn’ (Joh. 12,36).

 

 

 

 

 

         

         

Donderdag 13 december 2018

Op 26 november overleed onze medebroeder Ignace de Ruijter (zie het bericht van die datum). Vele jaren was cfr. Ignace missionaris in Congo, op verschillende missieposten. We publiceren graag nog enkele foto’s uit de oude doos van zijn priesterwijding en de beginperiode van die missietijd.

Priesterwijding op 14 augustus 1955 door mgr. Vanuytven

Cfr. Ignace (5de in de rij) samen met de overige wijdelingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij zijn eerste H. Mis in de thuisparochie.

 

Bij zijn vertrek naar Congo, samen met zijn broer Xavier en cfr. Joost Sleeckx.

         

De kerk en missiepost van Aketi, met broer Xavier.

      

Zaterdag 8 december 2018

Vandaag kreeg het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen een bijzondere dimensie. Drie leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord komen zich vestigen in de abdij. Dit bijzonder project werd ingezet met de viering van de Eucharistie van de abdijgemeenschap , samen met de voltallige  Gemeenschap Zaden van het Woord in België (Tongeren). Een delegatie van het bisdom verzekerde ons van de sympathie van Mgr. Bonny (die zelf aanwezig was op de zaligverklaring van de Algerijnse martelaren in Oran.). Ook vanuit Tongeren waren vele Vrienden van de Gemeenschap present. En ook vele vrienden van de abdij kwamen hun morele en spirituele steun verlenen.

                     

Na de proclamatie van het Evangelie sprak abt Jeroen de volgende homilie uit:

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

Onze abdij heeft iets met Tongeren. In 2003 kwam het Kind Jezus van Praag naar onze abdij op verzoek van de zusters van de Heilige Harten. Een wij hebben de Heer Jezus asiel verleent opdat vele mensen Hem hier zouden kunnen ontmoeten. Maar in het evangelie staat dat er vrouwen waren die Jezus volgden en Hem uit eigen middelen onderhielden. 15 jaar nadien komen vrouwen uit Tongeren naar Tongerlo. 
Zr. Rafaela, zr Magdalena en Maria Inez en ook al de andere leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord, hartelijk welkom.
In de oorlogsjaren (1940-44) hebben onze confraters een Verbond aangegaan met de zusters jozefienen uit Sint-Niklaas, in wederzijds gebed en ondersteuning. En in 1130 bij de stichting van onze abdij, dat is 888 jaar geleden, waren er ook al zusters hier op het domein. Wij zijn dankbaar dat wij dit samenwerkingsproject mogen opstarten met goedvinden van uw stichters en met sympathie van onze bisschoppen mgr. Hoogmartens en mgr. Bonny.
Het is vandaag ook een mooi liturgisch feest van Maria’s Onbevlekte Ontvangenis. God begint zo vaak iets nieuws. God innoveert ook in de dwaalwegen en de afwijzing van mensen en laat het niet bij wat voorbij is maar schept toekomst.
Maria draagt in zich het origineel DNA van de eerst geschapen mens, vol genade en in vriendschap met God. Zij kent niet de overdraagbare ziekte van de zonde en de besmetting van het kwaad.
Het nukkig en zondig neen heeft in Maria geen wortel geschoten, zij is in niets een hindernis of weerstand. Zij kent geen Godsvervreemding of de Godsverduistering. In haar werkt niets God tegen, maar zij is algehele medewerking met Gods’genade.
Haar ontwapenend en volmondig JA, laat God ten volle binnen komen in haar leven. Zij is open voor Gods’ heil en toekomst en voor het werk van de H. Geest.
Bij de aanvang van de advent toont de liturgie ons Maria, het mooiste meisje van Israël en de schoonste vrouw uit de schepping en de heilsgeschiedenis. Bruid van de H. Geest en Moeder van Gods’ Zoon.
Met de komst van drie leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord begint God iets nieuws om de aanwezigheid en het getuigenis van het Godgewijde leven in onze abdij en omgeving samen te versterken. Moge onze charismata, samen in een geestelijke synergie bijdragen aan wat goed is voor de Kerk en wat heilzaam voor de mensen. Moge de Zaden van het Woord ontkiemen en vruchten dragen, dertig, zestig, honderdvoud.

Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo,
Onze-Lieve-Vrouw van Tongeren, Oorzaak onzer blijdschap,
schenk ons altijd Jezus en zijn heilbrengend woord. Amen.

 

       

Na de eucharistie was er gelegenheid tot  ontmoeting in de Norbertuszaal in een hartelijke en blije atmosfeer. De drie leden van de gemeenschap die vanuit Tongeren naar Tongerlo verhuizen werden er extra in de bloemetjes gezet.

          

               

Het hartelijke samenzijn werd verdergezet in de abdijrefter met een feestelijke maaltijd.

                                

Na de maaltijd konden de zusters hun kwartier betrekken en dit gebeuren werd extra onderstreept door de overbrenging van het Allerheiligste naar hun eigen kapel.  Tenslotte werd de dag afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

                      

 

Een beetje achtergrond ….

‘Sementes do verbo’, Portugees voor ‘zaadjes van het woord’, is een jonge gemeenschap van zusters en broeders, priesters, leken, gezinnen en jongeren.  Op aanvraag van de Braziliaanse aartsbisschop Mgr. Alberto Taveira Corrêa werd de gemeenschap in 2004 in Palmas (Brazilië) gesticht door het echtpaar diaken Georges Bonneval en zijn vrouw, Marie-Josette. Het charisma van de Gemeenschap “Zaden van het Woord” is Gods Woord verkondigen op een bereikbare manier en de “zaden van het Woord”, die in de harten en de levens van de mensen verborgen zijn, proberen te zoeken en naar waarde te schatten.
Sinds 2011 verblijven een aantal leden ook in het bisdom Hasselt, eerst in Hasselt en sinds 2015 in Tongeren. De gemeenschap groeit internationaal (Brazilië, Portugal, Canada, Kameroen …) en dat gaf de mogelijkheid om de aanwezigheid in België te verstevigen met een tweede ‘stichting’ in onze abdij van Tongerlo. Ze krijgen onderdak in een eigen gang in een van de abdijgebouwen. In een eerste fase zullen zij de abdij ondersteunen in de uitbouw van het gastenkwartier. Later zullen zij ook enkele pastorale activiteiten ontplooien in de regio, in samenwerking met de abdijgemeenschap.

https://www.sementesdoverbo.org/

De Gemeenschap Zaden van het Woord in Tongerlo en Tongeren
De gemeenschap in Tongerlo die samen met pater Gabriël zal instaan voor het gastenkwartier.

Donderdag 6 december 2018

Op ons bezinnend huiskapittel mochten wij deze maand kardinaal De Kesel ontvangen. Hij gaf voor ons een conferentie met als onderwerp ‘Kerk, waarom ben je er?’. De kardinaal gaf inzicht in de situatie van de Kerk in onze huidige westerse samenleving: waar ze vroeger als cultuurreligie een centrale plaats innam in onze samenleving moet ze nu haar identiteit beleven in een seculiere samenleving. Aansluitend hield de kardinaal een pleidooi om binnen deze gewijzigde situatie trouw te blijven aan de fundamentele zending van de Kerk om ‘sacramentum Dei’ te zijn, om als ‘Kerk in de wereld’ teken van Gods barmhartigheid en liefde te zijn. Voor de gelegenheid waren ook de zusters van het H. Graf uit Tongerlo op het kapittel aanwezig.

        

Zaterdag 1 december 2018

De voorbije jaren werd hard geïnvesteerd in de uitbouw van het Erfgoedhuis. Tot die inspanning behoren ook een aantal kleine afgebakende restauratieprojecten: een graduale, een oude cataloog, beeldmateriaal zoals foto’s en films maar ook oude plannen en landkaarten enz. We presenteren hier enkele gerealiseerde projecten.

Gedigitaliseerde films

Recent werd een nieuw project opgestart dat bijna afgerond is: het digitaliseren van oud beeldmateriaal op kwetsbare filmen. Hiervoor werd samengewerkt Cinematek (Koninklijk Belgisch Filmarchief – Ravensteinstraat 3 te Brussel) en met ondersteuning van de Provincie Antwerpen. Naast de digitalisering omvat het project ook ontsluiting en studie van het beeldmateriaal door de Universiteit Antwerpen, meer in het bijzonder door het studieproject over de oude abdijfilm van Carlo Queeckers. In 2018 werd hiermee reeds een start genomen en het onderzoek zal ook verder lopen in 2019.

Hier laten we alvast een fragment zien van een van deze gedigitaliseerde films:

 

Meer video’s zullen later verschijnen op You Tube.

 

Gerestaureerde en gedigitaliseerde plannen en kaarten

Een selectie van 20 kaarten werd uit het abdijarchief geselecteerd om gerestaureerd te worden met steun van het Léon Courtin-Marcelle Bouché Fonds, beheerd door de Koning Boudewijnstichting. Het betreft landmeterskaarten, plattegronden van de abdij, een tekening van de toren en cartografische kaarten uit de 17e tot en met de 20de eeuw van de abdij van Tongerlo en omliggende bezittingen van verschillende landmeters. De kaarten werden gereinigd, gaten en scheuren hersteld, schimmels verwijderd, ondergronden verstevigd.

Grondplan van de abdij – kaart uit 1655 J. Subil
Plattegrond van de abdij – kaart eind 18de eeuw LR
Kaart van Tongerlo met aanduiding van de hoeven

 

Maandag 26 november 2018

In de vroege ochtend overleed onze medebroeder Ignace Ivo de Ruyter.

Op 12 september 1929 werd een derde zoon geboren in het gezin van vader Andreas de Ruyter en moeder Anna Menheer in de materniteit in de Pieter van Hobokenstraat te Antwerpen. Bij zijn doopsel aldaar kreeg hij de namen Ivo Theodoor Maria. De familie de Ruyter woonde in de Sint-Jansparochie in Borgerhout, alwaar vader ontvanger was bij het OCMW. Ivo groeide op in een katholieke en kroostrijke familie van 10 kinderen. In de kleuterschool was hij bij de zusters in de Herrystraat, en de lagere school volgde hij in de gemeenteschool te Borgerhout. Zijn middelbare studies deed hij in het Xaveriuscollege van de jezuïeten te Borgerhout. Ivo was actief lid van de Katholieke Studentenactie.

In het voorjaar van 1949 nam hij contact op met de abdij van Tongerlo en gaf te kennen om norbertijn en missionaris in Congo te willen worden. Hij ontving het witte ordeshabijt van prelaat Emiel Stalmans op 15 september 1949 en de kloosternaam Ignace.

Op 30 juli 1951 legde hij zijn geloften af in de canonie Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo. Hij ontving de wijdingen tot het subdiaconaat op 18 september 1954

drie dagen na zijn plechtige professie; tot het diaconaat op 8 mei 1955 door missiebisschop Mgr. Vanuytven. Op 14 augustus 1955 legde Mgr. Vanuytven hem de handen op voor de priesterwijding. De roeping voor de missie in Congo stond sterk en hoog in de idealen van confrater Ignace. Prelaat Joost Boel zond hem naar de grote missie van Tongerlo in Congo. Op 2 september 1956 vertrok hij samen met (zijn) broeder Xavier de Ruyter en broeder Joost Sleeckx voor het eerst naar het Apostolisch Vicariaat van Buta waar ongeveer 80 confraters missionarissen van Tongerlo werkzaam waren.

Confrater Ignace was werkzaam in Ibembo, Ngai, Ibembo-Linkeroever en Aketi. Maar al spoedig kwamen er problemen en spanningen en werd het moeilijk als blanke missionaris in Congo. In de jaren 1961-’62 was confrater Ignace terug in België voor verlof. Op 11 november 1961 werd Mgr. Mbali tot eerste inlandse bisschop van Buta gewijd. Na zijn terugkeer in Congo was hij werkzaam in Aketi, in Zobia en bijzonder ook als broussepater.

Op 16 augustus 1964 viel Zobia ten prooi aan de rebellengroep van de Simba’s. Het werden bizarre en bange tijden voor alle blanke missionarissen. Op 8 december 1964 kon confrater Ignace na vele ontberingen terug naar België reizen. In het voorjaar van 1966 ondernamen moedige missionarissen terug de reis naar hun missieland. De missieposten waren berooid en beroofd. Het werd een moeizame opbouw in een totaal ander politiek en kerkelijk klimaat. In 1969 werd cfr. Ignace pastoor in Nganga.  Omwille van zijn gezondheid was hij echter vanaf 1985 werkzaam in Aketi. Noodgedwongen moest hij terugkomen naar Tongerlo op 12 mei 1991. Zijn hart bleef echter in Congo. Op 21 februari 1992 werd hij missieprocurator. Hij onderhield vele contacten met de families van de missionarissen in Congo, de oud-missionarissen en oud-kolonialen en ging er graag op bezoek. Jarenlang was hij pastoraal betrokken in het Woonzorgcentrum ‘de Parel der Kempen’ in Westerlo. Cfr. Ignace was bijzonder gehecht aan zijn geliefde familie.

Voor een betere verzorging en omkadering ging hij een jaar geleden wonen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen, samen met andere confraters van Tongerlo. Een ongelukkige val in de voorbije weken hebben zijn gezondheid sterk aan het wankelen gebracht.

Hij ontving met overgave de ziekenzalving op 23 november 2018 en klaar voor de grote missie naar het Vaderhuis, overleed hij om voor altijd te leven in Christus op maandag 26 november 2018.

In de abdijkerk van Tongerlo vieren wij de uitvaartliturgie ter zijner gedachtenis op vrijdag 30 november 2018. In gelovige verwachting van de verrijzenis hebben wij hem ten grave gedragen op het abdijkerkhof.

 

 

Zaterdag 10 november 2018

Naar jaarlijkse traditie zetten we begin november onze actieve en gepensioneerde personeelsleden in de bloemetjes op het personeelsfeest. Dit jaar ging onze speciale dank uit naar Ursula Verbiest die met pensioen is gegaan. Zij was vele jaren actief in de poetsdienst en de kleermakerij. Proficiat, Ursula, bedankt voor al die jaren van trouwe dienst en een welverdiende pensioenrust toegewenst!

          

     

Dinsdag 30 oktober 2018

Abt Jeroen is afgereisd naar Hongarije om er in Gödöllö de abtszegening bij te wonen van Pius Petrus Balogh. De gemeenschap van Gödöllö werd gesticht in 1923 als dochterhuis van de abdij van Jasov. In 1937 verkreeg ze het statuut van priorij. Na de val van het communistische regime werd ze heropgericht en tijdens het voorbije generaal kapittel werd ze verheven tot abdij. Zoals de meeste norbertijnen in deze regio van Europa hebben ze grote aandacht voor het onderwijs.

     

     

     

     

     

     

     

    

     

Zondag 22 september 2018

Onze abdijkerk was het decor voor het jaarlijkse concert in het kader van ‘Musica Divina’, een organisatie van het Festival  van Vlaanderen. Dit jaar bracht het Coeur de Chambre de Namur werken van de Naamse componist Jean Arcadelt (1507-1568). Een programma van pareltjes van religieuze polyfone muziek dat het publiek in gevulde abdijkerk enorm wist te waarderen. Voorafgaand aan het concert kon men zich ook inschrijven voor een lezing ‘Jezus, een mensenleven’ door Prof. Dr. Cees Den Heyer, een bezoek aan het da Vincimuseum, het bijwonen van de vespers en een broodmaaltijd in Torenhof.

   

   

    

    

    

   

   

    

Zaterdag 15 september 2018

In het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen overleed zuster Imelda Gerda Van Gucht.

Zuster Imelda Gerda Van Gucht werd geboren in Baasrode op 8 mei 1935. Op 7 oktober 1959 trad zij binnen in de Norbertinessenpriorij van Veerle. Zij ontving het ordeshabijt op 23 april 1960 en sprak haar professie uit op 28 april 1962.

De uitvaartliturgie voor zuster Imelda zal gehouden worden op maandag 24 september 2018, om 11 uur, in de abdijkerk van Tongerlo, waarna wij haar zullen begraven op het abdijkerkhof.

Homilie van abt Jeroen:

Evangelie: Mt. 25,1-13.

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

De Evangelieperikoop over de bruidsmeisjes geeft uitdrukking aan het actief wachten op de bruidegom in elk christelijk leven. En specifiek is de geëigende levenshouding voor elke Godgewijde om de Heer te verwachten.
De enige opdracht voor de meisjes was om ten gepaste tijd, als de Bruidegom komt, voor licht te zorgen. Zoals ook aan elke christen ten allen tijde wordt gevraagd ‘licht in de wereld te zijn’.
De dwaze bruidsmeisjes lijken er met hun gedachten niet bij. Ze denken te lichtzinnig over de spoedige komst van de Bruidegom. Het is niet de slaap die hen ten kwade wordt geduid, want ze slapen alle 10, maar dat ze niet zijn toegerust met extra olie en niet zijn voorbereid op het lange wachten. Weest waakzaam en voorbereid ten allen tijde.
Gerda was als lid én als leidster zeer actief in de Chiro. Heel de inhoud die uitging van de Chirojeugd heeft ze zich eigen gemaakt en droeg vruchten. Vele  keren ging ze mee op bivak. In 1952 werd zij leidster van de Sint-Imelda groep in Sint-Amands tot haar afscheid op 20 september 1959.
De hooggestemde idealen als Kristie-meisje binnen de Chiro van de vijftiger jaren ondersteunden de stille roeping in haar hart. Na het volgen van bezinningsdagen en roepingsretraites met als thema ‘Lutgart wordt Christus’ bruid’  zette ze de stap naar het Godgewijde leven. De H. Lutgardis zal altijd een rol blijven spelen in haar leven. Na een paar jaren te hebben gewerkt, voegde Gerda de daad bij het woord om in te treden in de norbertinessenpriorij van Veerle. De laatste persoonlijke foto’s en een familiefoto werden genomen zoals toen gebruikelijk was. Op 7 oktober 1959 werd Gerda als postulante binnen geleid in de clausuur van het  bijna nog nieuwe Immaculataklooster te Veerle. Zij werd ingekleed op 23 april 1960 en ontving de kloosternaam zr. Imelda, naar de patrones van haar Chirogroep. Zij sprak haar geloften uit op 28 april 1962.
Een groot deel van haar leven was zijn de toegewijde cantrix en leidde en ondersteunde de koorzang en het getijdengebed van haar medezusters. Ze maakte het psalmvers helemaal waar: ‘mijn leven lang wil ik zingen voor Hem, een lied voor mijn God zolang ik besta’’ (Ps. 104). In het naaiatelier was zij van dienst met het maken van habijten en verstelwerk allerhande. Later zorgde zij ook voor de sacristie en verzorgde de bloemen in de kloosterkerk.
De voorbije maanden was zij bijna altijd te bed en geheel afhankelijk van hulp en verzorging. Het was een grote beproeving.
Haar Godgewijd leven omspande bijna 60 jaar tussen twee Mariale gedachtenissen in: op 7 oktober 1959, O.-L.-Vrouw van de Rozenkrans trad zij in bij de norbertinessen van Veerle en zij ging haar Bruidegom tegemoet op 15 septeptember 2018 op de gedachtenis van O.-L.-V. van Smarten.
Zr. Imelda hield in waken en bidden, de haar toevertrouwde lamp brandend, ruim voorzien van de olie van toewijding en volharding, tot aan de komst van de Heer om van nu af voor altijd bruiloft te vieren.
Amen.

 

Zondag 9 september 2018

Overal te lande wordt op deze zondag Open Monumentendag gehouden. Omdat we dit jaar ons 888-jarig jubileum vieren besloten we deze keer deel te nemen. De restauratie van de westelijke omwalling en de hoektoren Den Herman was eveneens een geschikte gelegenheid om de bezoeker iets te aan te bieden. Bij deze gelegenheid werd dan ook heel de Engelse tuin opengesteld. Het dagprogramma werd aangevuld met enkele orgelconcertjes op het orgel in de abdijkerk en de mogelijkheid om het da Vincimusuem te bezoeken. In totaal mochten we zo’n 1.300 bezoekers verwelkomen.

 

      

      

      

      

      

          

 

      

      

      

Zondag 2 september 2018

In het kader van ons 888-jarig bestaan organiseerden we in de abdij een familiedag. Het was intussen toch al een heel aantal jaren geleden. De opkomst was groot en zo’n 130 familieleden vonden een plaatsje in de gastentuin onder een stralende zon. Een flinke ploeg vrijwilligers stond in de bres om de gemeenschap en familie te voorzien in een drankje een hapje en een lekker ijsje. Een ensemble van trombones en een heus blaasorkest (beide uit Nederland) zorgden voor de aangename muzikale omkadering. Er was ook gelegenheid om een wandeling te maken in de Engelse tuin en de pas gerestaureerde westelijke abdijmuur en de hoektoren Den Herman te bezoeken. De dag werd afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

   

   

    

    

    

    

 

       

       

    

 

Woensdag 15 augustus 2018

Op Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming, patroonsfeest van de abdij, vierden we samen met de talrijke gelovigen dit hoogfeest. Nadien was er op het voorplein een aangenaam samenzijn met een lekker glas Tongerlobier en onder de sympathieke begeleiding van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia uit Tongerlo.

   

    

    

   

Dinsdag 7 augustus 2018

Om de groeiende productie te kunnen garanderen en om onze talrijke klanten nog beter van dienst te kunnen zijn werd voor de hostiebakkerij een nieuw bakijzer aangeschaft.

      

Dinsdag 24 juli 2018

Tijdens het Generaal Kapittel van onze orde in Rolduc (Nl) werd Jos Wouters, ere-abt van Averbode, tot abt-generaal gekozen. Enkele dagen later, op 31 juli, legde hij t.o.v. de definitoren van het kapittel legde hij zijn geloofsbelijdenis af de eed van getrouwheid.

   

Zaterdag 21 juli 2018

Op onze nationale feestdag ontvingen we het bezoek van enkele Braziliaanse medebroeders. Ze zijn in ons land, op weg naar het Generaal Kapittel van de orde, dat op zondag 22 juli van start gaat. Twee medebroeders begeleidden hen en fungeerden als tolk. Vlnr, op onderstaande foto: cfr. Luc en abt-emeritus Boniface ( beiden Averbode), cfr. Oswaldo (Jaú), cfrs. Toninho en Allessandro (Montes Claros) en cfr. Tiago (Itinga).

 

Dinsdag 3 juli 2018

Vandaag hadden we de zusters trappistinnen van Koningsoord uit Arnhem te gast in onze abdij. Met een flinke delegatie van ongeveer 15 zusters kwamen ze afgezakt vanuit het hoge Noorden. Na een welkom en een opfrissing in de prelatuurzalen vierden we samen eucharistie in de abdijkerk. Na het middagmaal kregen ze een uitgebreide rondleiding – die hen o.m. bracht bij het da Vinci-museum, de Tiendschuur, het Erfgoedhuis en de abdijkerk – en die afgesloten werd met een kop koffie of frisdrank. Daarop volgde de (vervroegde) vespers en het avondmaal. We zijn zeer blij met deze vernieuwde kennismaking tussen onze beide abdijgemeenschappen en we hopen dat de zusters van hun uitstap hebben genoten.

 

                                                                              

 

Zaterdag 30 juni 2018

Bij gelegenheid van de 888ste verjaardag van het ononderbroken bestaan van de religieuze gemeenschap van de norbertijnen van de abdij van Tongerlo werd er een ‘festoen’ van 888 zonnebloemen en andere bloemen ingezaaid in een brede border aan de voorzijde van de abdij. Vanaf de Meulemanslaan en het Geneinde tekent de bloemenstrook zich reeds duidelijk zichtbaar af langsheen de andere veldgewassen en de 17de eeuwse bedrijfsgebouwen. Met de zomer in volle opgang komen de eerste zonnebloemen in bloei zodat de komende maanden de Onze-Lieve-Vrouwabdij van Tongero midden een boeket van zomerbloeiers zal staan waarin onze bezoekers en gasten volop kunnen delen.

U komt toch vast ook eens kijken? Hartelijk welkom!

Woensdag 4 juli 2018

In de vroege ochtend van woensdag 4 juli overleed onze medebroeder Karl Joris Van Hove.

In het schone stadje Lier, met zijn schitterende Sint-Gummarus en zijn witgekalkt begijnhof is Joris geboren op 1 mei 1930 in het gezin van vader Louis Van Hove en  moeder Maria Nagels, beiden geboren Lierenaren. Vier dagen oud werd de kleine Joris Mathilde Jozef gedoopt in de Sint-Gummaruskerk op 5 mei 1930.

Woonachtig te Kessel groeide hij op met zijn oudere broers Louis en Jan. Enigszins fier zei Joris dat hij de fröbelschool had gedaan bij de Ursulinen en de lagere school en de klassieke humaniora aan het Sint-Gummaruscollege. Hij was er actief lid van de Katholieke Vlaamse Studentenactie (KSA) wat zijn volksverbondenheid en Vlaams bewustzijn heeft gesterkt evenals zijn roeping om Christus als priester en kloosterling te dienen in de Kerk.

Zijn oudste broer Louis ging naar het seminarie van Mechelen en werd priester-leraar en broer Jan werd ambtenaar bij de Provincie Antwerpen. Joris werd norbertijn in Tongerlo en ontving van prelaat Emiel Stalmans het witte ordeskleed op 15 september 1949 en de kloosternaam Carolus Bonus.

Na zijn plechtige professie op 2 mei 1955 in de handen van prelaat Joost Boel, ontving hij in sneltempo de bedieningen van lectoraat en acolitaat op 3 mei, de subdiakenwijding op 8 mei en de diakenwijding op 22 mei 1955, beide door Monseigneur Carolus Amandus Vanuytven. Op 14 augustus 1955 wijdde Bisschop Vanuytven hem tot priester.

Geboeid door literatuur en geschiedenis volgde hij in Leuven de kandidaturen van Wijsbegeerte en Letteren van 1956 tot 1958. Daarna werd confrater Karl priester-leraar aan de Technische School Sint Jozef te Geel van 1959-1991. Hij was met andere confraters betrokken bij het onderwijs in Geel o.a.: cfr. Octaaf Verhagen, cfr. Renier Schmeitz en cfr. Jan Van de Veire. Steeds was confrater Karl zelf in de leer bij Christus als onze enige Leraar.

 

 

            

 

Ook was cfr. Karl enkele jaren van dienst in het internaat van de school en kwam hij in het weekend naar de abdij. Dan deed hij getrouw zijn zondagsassistentie in de parochie Geel-Stelen. Jarenlang ververste hij wekelijks de handdoeken in het sanitair van ons grote huis. In kleine en eenvoudige diensten was confrater Karl sterk. Tijdens de grote vakantie was hij vaak aalmoezenier bij de CM-kampen in Zwitserland en later verleende hij graag ondersteuning en diensten in de norbertijnenabdij van Speinshart of bij de confraters in Neugraben.

Hij had waardering voor cultuur en was een tijdlang betrokken bij de Katholieke Vlaamse Volkskunst Federatie (vanaf 1963) en het Verbond voor Vlaamse Volkskunst (vanaf 1978). Hij was een actief medewerker van ons abdijtijdschrift Toren. Hij was hoofdredacteur van 1974 tot 1988 en redacteur van 1988 tot 1992. Confrater Karl was een tijdlang werkzaam in de abdijbibliotheek van 2003 tot 2009. Jarenlang voorzag hij de uitgaande post van de confraters van de nodige postzegels.

Hij was getrouw in het koorgebed en een goed voorbereid celebrant in de viering van de conventsmis. Hij was een gewaardeerd voorganger bij onze zusters norbertinessen en bij de zusters van het H. Graf.

Confrater Karl was geen grootspreker maar een trouw man van de kleine daad. Hij was wat aarzelend van natuur en voorzichtig en behoedzaam voor allerlei soorten conflicten. Hij deed zijn naam Karl de Goede eer aan.

Zijn gezondheid kwijnde de laatste jaren weg. Zijn eigenstandig gaan en staan werd met de dag onzekerder. Vanop zijn ziekenkamer volgde hij de liturgie van de gemeenschap en het wel en wee van de abdijgemeenschap. Een persoonlijk woord deed hem goed en dankbaarheid kleurde zijn dagen. Vanaf 2 oktober 2015 ging hij wonen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus van de Gasthuiszusters van Antwerpen. Steeds meer en meer verzwakte zijn geest, maar bij elk bezoek was er de broederlijke erkentelijkheid en dankbaarheid.  De zorgen van confraters en de abdij ontgingen hem niet en droeg hij actief mee in zijn verstild en biddend leven.

De voorbije maanden waren getekend door opnamen in het ziekenhuis zonder opmerkelijke verbeteringen. Vanaf zondagavond 1 juli 2018 begon confrater Karl aan de grote ontmoeting met de enige Leraar, de Christus. Hij ontsliep in de vrede des Heren in de koelte van de morgen van 4 juli 2018.

Op maandag 9 juli vieren wij dankbaar en eerbiedig de plechtige uitvaartliturgie in zijn abdijkerk van Tongerlo. In de schaduw van de hoge bomen van de Engelse tuin in wiens kruinen de lome warmte van de zomer hing zullen wij confrater Karl begraven bij zijn medebroeders op het abdijkerkhof in het gedeelde geloof van de verrijzenis en het eeuwig leven.

 

                                               

Donderdag 7 en dinsdag 26 juni 2018

Op twee namiddagen was telkens een groepje medebroeders te gast bij de Gemeenschap van de Zaden van het Woord in Tongeren. Deze missionaire gemeenschap is al een paar jaren present in het bisdom Limburg, eerst in Hasselt en daarna in Tongeren. In die periode waren er frequent contacten tussen hen en de abdij. Meermaals waren leden va deze gemeenschap ook al op bezoek in Tongerlo. Nu werd het tijd voor een tegenbezoek om de onderlinge kennismaking nog te verdiepen en de banden te versterken.

 

  

Dinsdag 12 juni 2018

Na vele maanden kwam het graduale uit 1559 terug van het restauratieatelier van de zusters norbertinessen.  Het graduale behoorde oorspronkelijk tot het norbertinessenklooster Besloten Hof te Herentals en wordt nu in de abdij bewaard. De foto’s die we hier samenbrengen laten zien dat het restauratie een zeer secuur en moeizaam werk is geweest, maar ook dat de zusters van wanten weten en kwaliteit kunnen afleveren!

 

     

     

    

     

     

     

     

     

     

     

     

      

      

      

      

       

      

      

     

     

Maandag 21 mei 2018

Kort na het einde van de vespers overleed onze medebroeder Vic Jozef Weyten in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus in Antwerpen.

Loenhout lag er bij de aanvang van het nieuwe jaar 1938 nog vredig bij, wanneer op 2 januari in het gezin van Jozef Weyten en Anna Vergauwen een zoontje werd geboren. De dag nadien werd hij gedoopt als Jozef Adriaan in de parochiekerk van Sint-Petrus en Sint-Paulus. Op de boerderij in ‘Papendonck’ groeide Jos op, samen met zijn jongere zus Maria. Voor WO II ademde het plattelandsleven in de Kempen op het ritme van werk en kerk. Mensen leefden dicht bij elkaar en het gezinsleven was helemaal doordrongen van het kerkelijk en christelijk leven. Dat was bij de familie Weyten niet anders. Ook het kloosterleven was er niet onbekend, want een broer van moeder was broeder trappist in de abdij van Westmalle.

Met Lichtmis 1956 begon de nog jonge Jos Weyten zijn postulaat in de norbertijnen-abdij van Tongerlo en werd er op 12 augustus van hetzelfde jaar ingekleed door prelaat J. Boel en kreeg de kloosternaam Victor. Op het feest van Sint-Augustinus 1958 sprak broeder Vic zijn geloften uit en leefde hij in ononderbroken trouw aan zijn professie in het hart van onze gemeenschap. Tot 1 april 1993 was hij werkzaam op de hoeve, eerst op de oude hoeve binnen de muren en vanaf 1976 op de nieuwe hoeve in de Torendreef. Als in 1993 het landbouwbedrijf werd doorgegeven aan jonge landbouwers kwam hij terug inwonen in het convent. Hij zei:”dat wie altijd voor de kalfjes heeft gezorgd ook wel met confraters zal kunnen omgaan”. Broeder Vic was een zachte mens. Nooit kwaad, hoogstens eens verontwaardigd. Iedereen vond bij hem een luisterend oor en een bemoedigend woord. Met weinig woorden wist confrater Vic door het leven te gaan, niet overhaast of gejaagd, maar met des te groter nabijheid voor confraters en medemensen. Hij was een grote vriend van O.-L.-Heer en met dagelijkse trouw bad hij zijn rozenkrans om Maria te eren en voor vele mensen te bidden. Na het intense werk op de abdijhoeve kwam er meer tijd vrij om als vrijwilliger mee op bedevaart te gaan naar Beauraing of met CM-ziekenzorg anderen een deugddoende vakantie te bezorgen. Het was hem een vreugde en het gaf hem diepe voldoening als kloosterling om anderen van dienst te kunnen zijn.

“Niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen” was broeder Vic zijn leven. Bij huishoudelijke karweien was hij trouw op post, rustig, behulpzaam en alleen opvallend door een schalkse opmerking of een woord van ondervinding of een wijze raadgeving. Ook vele zieke confraters in huis mochten rekenen op zijn gedienstigheid en broederlijke genegenheid. De vogels in de Engelse tuin waren zijn hobby en hij liet iedere wandelende confrater meegenieten van de kleurenpracht van kanaries en parkieten.

Bij de verhuis naar zijn vernieuwde conventskamer in 2013 schreef hij op een briefje: ”na 14 jaar is mijn matras versleten en ik weet niet wie er vervangen moet worden, de matras of ikzelf”. Zijn krachten verminderden steevast, zichtbaar en voelbaar, maar hij verminderde niet in broederlijke nabijheid, stil werk, trouw koorgebed en nog een extra rozenkrans.

Een geslaagde heupoperatie in het najaar van 2014 beloofde veel goeds. Het werd echter een lange rit van 9 weken kliniek en revalidatie. Broeder Vic zei: “ik ben, in meer dan 59 jaar kloosterleven, nog nooit zolang uit de abdij weg geweest”. Terug in Tongerlo hernam hij getrouw zijn dagelijks leven, tijdig uit de veren, bidden, allerlei werkjes, moeiteloos vriendelijk zijn voor velen.

Op 21 februari 2015 werd hij in het vroege morgenuur getroffen door een hersenbloeding. In kritieke toestand ontving hij de ziekenzalving op zondagavond 22 februari. Heel langzaam herstelde confrater Vic, beperkt door een eenzijdige verlamming en een moeizaam spreken. Hij vond vanaf 11 mei 2015 een verzorgend onderkomen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus bij de gasthuiszusters van Antwerpen. Hij herwon wat van zijn schalksheid in zijn ogen en in zijn woorden. Hoe vaak zei hij moeizaam maar helder en bewust: “Wat zal er nog met mij gebeuren, wanneer komt mijn beurt om te gaan?”. Het is een lange weg geworden van grote afhankelijkheid en overgave. Zijn geliefde nichtjes hebben nonkel Jos met genegenheid omringd. Op 21 mei 2018 heeft broeder Vic ons stilletjes en onverwacht verlaten om zijn intrek te nemen in het Vaderhuis.

Tussen de dossiers van confraters behoort dat van broeder Vic tot het dunste, enkele heel gewone aantekeningen, niets speciaals, niets buitengewoon, niets de moeite waard voor de wereld om hier op aarde te worden opgeschreven. Dat kan een goed teken zijn om zonder veel woorden en veel uitleg, maar met vele gaven voor de Heer te verschijnen. “Aan kleinen en eenvoudigen heeft de Heer de dingen van zijn koninkrijk geopenbaard”. Rijkbeladen met schoven, met de oogst van zijn schoon Godgewijd leven mocht broeder Vic nu binnen gaan in de vreugde van zijn Heer.

Op vrijdag 25 mei, om 11.00 u, zullen wij in de abdijkerk de uitvaartliturgie vieren en confrater Vic Jos Weyten in broederlijke genegenheid en in het geloof op het eeuwig leven en de verrijzenis ten grave dragen op het abdijkerkhof.

Zaterdag 19 mei 2018

Onze Engelse tuin heeft er een nieuwe bewoner bij. Onze lokale fotograaf maakte prachtige foto’s van een bosuil en haar reeds uit de kluiten gewassen jong.

 

Zaterdag 12 mei 2018

Voor de tweede maal mogen wij een flinke groep vrijwilligers ontvangen van de internationale vereniging ‘Muscles for Charity’. Zij zetten al hun krachten in om onze tuin op orde te brengen. Cfr. Gabriël is werkverdeler van dienst om alles in goede banen te leiden: onkruid wieden, hagen scharen, paden oprakelen enz. Onze hartelijk dank aan alle vrijwilligers, jong en oud!

 

    

    

Vrijdag 11 mei 2018

Cfr. Benedict nam deel aan de lokale jogging ‘Dwars door de abdij’, een loop van 12 km in en rond de abdij. Een hele prestatie als je weet dat hij daags voordien ook nog deelnam aan de Abdijjogging tussen Averbode en Tongerlo (16 km)!

Vrijdag 11 mei 2018

Daags na Ons Heer Hemelvaart vierden wij naar gewoonte het Verbondsfeest met de zusters Jozefienen uit Sint-Niklaas. Dit jaar waren de zusters te gast in Tongerlo. Dit gebedsverbond ontstond in de nadagen van Wereldoorlog II als dank voor de materiële voedselhulp die de congregatie organiseerde voor de abdijgemeenschap.

                   

   

Woensdag 2 mei 2018

Elke avond sluiten we onze vespers af met een Maria-antifoon. Dit gezang wisselt naargelang de liturgische tijd. In de paastijd zingen we het Regina coeli. De Gregoriaanse toonzetting is deze eigen aan onze ordestraditie en verschilt enigszins van het Romeins gregoriaans.

Bij het begin van de meimaand – Mariamaand plaatsen we twee geluidsopnames van het Regina coeli op onze website, uitgevoerd door onze abdijgemeenschap. De plechtige versie wordt gezongen op zon- en feestdagen, de gewone versie op weekdagen. De afbeeldingen bij de opnamen zijn schilderijen, beelden of iconen van Onze-Lieve-Vrouw uit het patrimonium van de abdij.

In de komende liturgische tijden zullen we nog meer Maria-antifonen presenteren.

Vrijdag 27 april 2018

De werken aan onze westelijke omwalling en het hoektorentje ‘Den Herman’geraken, na twee jaar, stilaan aan hun einde. De laatste stellingen aan de muur en Den Herman werden verwijderd. De laatste dekstenen op de muur zijn gelegd en gevoegd. Naast de westpoort werd een gedenksteen aangebracht met een vers uit de psalmen: ‘Vrede heerse binnen uw omwalling’.

Woensdag 2 mei beginnen de grondwerken waarbij een talud wordt aangelegd ter versteviging van de muur en de vesten weer in hun oorspronkelijke staat worden hersteld. Binnen in Den Herman moeten nog verder pleisters en elektriciteitswerken uitgevoerd worden en alle schrijnwerkerij.

            

Donderdag 26 april 2018

Onze torenvalken legden een beloftevol nest met 4 eieren. Uiteindelijk is er slechts één kuikentje uit voortgekomen. Één ei is verdwenen en twee andere zijn niet uitgebroed. Net als vorig jaar zullen we het met slechts met één kuikentje moeten stellen.

Woensdag 18 april 2018

Bekijk hieronder de korte film over het ontstaansproces van het portret van Abt Jeroen. Het portret is van de hand van de Nederlandse schilder Rick Duijs en werd vervaardigd tussen juni 2015 en juni 2017.

Zaterdag 14 april 2018

Onder een stralende lentezon hielden we een geslaagde jongerendag in de abdij: samen met andere gelovige jongeren en enkele medebroeders ontmoetten we elkaar voor gesprek, catechese, zang en gebed. Na het welkom hielden we een eerste catecheseblok over het thema ‘Schepping’ o.l.v. prior Kris. Hij bracht ons enkele inzichten en aandachtspunten bij de schepping van de wereld en van de mens zoals dit beschreven staat in het boek Genesis. Daarop vierden we samen met de abdijgemeenschap de eucharistie. Het middagmaal werd verzorgd door een heuse kookploeg die ons verwende. Het was lekker en overvloedig! Het tweede catecheseblok handelde over ‘de gekwetste schepping’. Tijdens een wandeling rond de abdij en aan de hand van concrete vragen wisselden we in kleine groepjes uit over dit onderwerp. Een vieruurtje en een zangstonde kikkerde ons weer op zodat we klaar waren voor het derde catecheseblok dat verzorgd werd door supprior Gabriël. Hij bouwde verder op het thema met de ‘herschepping in Christus’: in Jezus is ons een nieuwe schepping te beurt gevallen waarvan wij deelgenoot gemaakt werden door ons doopsel. De vespers in de abdijkerk sloten deze dag af. Onze dank aan alle deelnemers en vrijwilligers!

 

      

      

      

      

                                                                                                                                                    

       

                                 

Woensdag 11 april 2018

Een behulpzame fotograaf bezorgde ons nog een reeks foto’s van onze paasvespers die we de bezoeker van onze website niet willen onthouden.

 

    

     

     

     

     

     

     

      

Dinsdag 10 april 2018

Onze grote magnolia in de Engelse tuin komt in volle bloei. De eerste bloesems verschijnen aan de pruimenbomen. Alles schittert in norbertijns wit.

Langsheen de dienstweg aan de zuidpoort werden nieuwe lindebomen geplant. De jonge loten zijn afstammelingen van onze eeuwenoude lindedreef (1678) en werden deskundig gestekt en opgekweekt door het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek in Geraardsbergen.

 

      

     

      

     

 

Paasweek 2018

Paasvespers in de abdij van Tongerlo.

Tijdens de paasweek worden de vespers in de abdij op plechtige wijze gevierd.

Het paasmysterie behoort tot de kern van ons geloof. De Kerk viert en gedenkt dit paasmysterie het hele jaar door en met name in elke viering van de eucharistie. Maar het heilige paastriduüm van ‘s Heren lijden, sterven en verrijzenis is als het hoogtepunt van heel het liturgisch jaar. De paas­vreugde van de Kerk deint echter na Pasen verder uit. De vijftig dagen vanaf Verrijzeniszondag tot Pinksteren moeten in vreugde en gejubel gevierd worden als één enkele feestdag, ja, als de grote dag des Heren.

De eerste acht dagen van de paastijd vormen het paasoctaaf en worden gevierd als hoogfeesten des Heren. In de abdij van Tongerlo doen we dit op de wijze die eigen is aan de liturgische traditie van de orde der norbertijnen. De oorsprong van deze bijzondere viering gaat terug op de liturgie van Jeruzalem in de vijfde eeuw en zelfs vroe­ger. Tijdens de paasweek bezochten de pasgedoopten daar met de bis­schop en het ganse volk dagelijks in processie de heilige plaatsen die met de kruisdood en de verrijzenis van Christus te maken hadden. Dit liturgisch gebeuren beïnvloedde dan weer de paasvespers in de basiliek van Lateranen te Rome, met dit verschil dat men nu met de pasgedoop­ten in processie naar de plaatsen trok waar tijdens de paasnacht het doop­sel en het vormsel toegediend waren. Vele plaatselijke kerken in het Westen namen dit mooie gebruik over, als een dankviering voor het doopsel waardoor de christenen “met Christus zijn begraven, maar ook met Hem verrezen” (Kol. 2,12).

Terwijl in de Romeinse liturgie deze doopvespers in onbruik raakten, zijn ze in de liturgie van de norbertijnenorde blijven voortbestaan tot op de huidige dag. Door de vernieuwde aandacht van het Tweede Vaticaans Concilie voor het paasmysterie en voor de betekenis van het doopsel waardoor de christenen deelhebben aan Chris­tus’ Pasen, is dit aloude gebruik verrassend actueel geworden.

 

Opbouw.

De paasvespers, zoals ze in Tongerlo gevierd worden volgens de liturgi­sche traditie van de norbertijnenorde, bestaan uit drie delen:

1) het eigenlijke avondgebed;

2) processie naar het doopwater met gebedsmoment aldaar;

3) processie naar het kruis met eveneens een gebedsmoment.

Het eigenlijke avondgebed.

Zoals bij elke gebedsstonde in de paastijd zingen we biddend onze vreug­de uit om Christus’ verrijzenis.

Terwijl het paaskyrie wordt gezongen komt de gemeenschap de kerk binnen.  “Kyrie eleison”,  “Heer, ontferm U”: met deze aanroeping richten we ons tot Christus, de verrezen Heer, van wie we aan het eind van de viering zullen zingen met Paulus’ woorden: “God heeft Hem hoog ver­heven en Hem de naam verleend die boven alle namen is: Jezus Christus is de Heer” (Fil 2,9-11).

Dan zingt men psalm 110, de Messiaanse psalm die elke zondag in het avondgebed voorkomt en die we op Christus mogen toepassen: Hij leeft en “zetelt aan Gods rechterhand” (1 Petr. 3,22).

Als antifoon wordt, evenals bij de andere psalmen, het alleluia gezong­en, de paaskreet bij uitstek van de Westerse Kerk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de korte schriftlezing, waarin uiteraard de paasboodschap weerklinkt, antwoorden we met het gregoriaanse “Haec dies”, een zin uit paaspsalm 118: “Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt, laat ons hem vieren in blijdschap”. De paasjubel wordt verder gezet in het alleluia dat onmid­dellijk volgt, met een vers dat eigen is aan de dag.

Daarna zingen we, zoals elke dag in het avondgebed, het “Magnificat”, het danklied van Maria en van de Kerk. Dit danklied krijgt in de paastijd zijn diepste betekenis , nu de Kerk vol vreug­de is om het paasmysterie waaruit zij is voortgekomen: “wonderbaar is het, wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam”  (Lc. 1,49). De antifoon bij het Magnifi­cat verwijst naar het evangelie van de dag.

Zoals op elke dag volgen dan de slotgebeden, het Onze Vader en het afsluitend gebed.

 

Processie naar het doopwater.

Na het eigenlijke avondgebed begeeft de gemeenschap zich naar het water, dat tijdens de paaswake werd gezegend voor de doopherdenking en voor de hernieuwing van de doopbeloften en de geloofsbelijdenis. Ondertussen zingen we psalm 114: “Toen Israël uit Egypte vertrok …”, terwijl we eraan denken dat wij christenen sin

 

ds ons doopsel weggetrok­ken zijn uit de slavernij van de zonde en het kwaad. Het water van ons doopsel is voor ons bron van leven geworden. Als we bij het water aan-komen, weerklinken dan ook de laatste verzen van deze psalm: “God maakt rotsige grond tot een waterpoel en harde steen tot een bron”.

 

Op de lezing die spreekt van ons doopsel, antwoorden we met een alle­luia en een vers dat naar de liturgie van de volgende dag verwijst. On­dertussen wordt het water bewierookt. Tenslotte spreekt de voorganger een gebed uit.

 

 

Processie naar het kruis.

Terwijl de gemeenschap zich dan naar het kruis begeeft, wordt de lof­zang uit het boek der Openbaring gezongen, waarin alweer het paasmys­terie van Christus en zijn Kerk weer­klinkt: Christus is het Lam Gods, Hij heeft zijn leven voor ons gegeven; en wij, die door ons doopsel met Christus zijn be­kleed” (Gal 3,27), vormen de Kerk, de bruid van het Lam.

 

Zo komt de gemeenschap aan bij het kruis, dat sinds Jezus’ kruisdood “teken van ons heil” is geworden, “onze levensboom”. Want “op het kruis werden de machten van het kwaad gebonden, werd onze dood ge­dood”  (prefatie van Kruisverheffing).

Bovendien worden we, nadat we bij het water ons doopsel hebben her­dacht, hier bij het kruis herinnerd aan ons vormsel, toen de vormheer ons de handen oplegde en met het heilig Chris­ma een kruis tekende op ons voorhoofd.

Na een lezing waarin over het kruismysterie wordt gesproken, antwoor­den we met de woorden van Paulus in de Romeinenbrief: “Chris­tus resurgens …”, “Christus, uit de doden verrezen, sterft niet meer: de dood heeft geen macht meer over Hem”. Het kruis is voor ons het teken van Christus’ overwinning op de dood geworden. Tijdens deze zang wordt het dan ook bewierookt. Tenslotte bidt de voorganger een passend gebed.

Dan komt het slotvers van de ganse viering als echo en bevestiging van de intredezang: “God heeft Hem hoog verheven … Jezus Chris­tus is de Heer”  (Fil. 2,9-11).

Zoals elke avond besluiten we met een groet aan Maria, de moeder van de Verrezene: “Regina Caeli  …”, “Koningin van de hemel, verheug u, omdat Hij die gij hebt mogen dragen, verrezen is, zoals Hij gezegd heeft”. We vragen Maria voor ons te bidden, opdat wij die de verrijzenis vieren van haar Zoon, zijn beloften en onze roeping waardig mogen worden.

Dat wenst onze gemeenschap u, die met ons komt meevieren, ook toe.

     

Pasen, 1 april 2018

Een klim naar de hoogste verdieping van de toren  van de abdijkerk leverde een aangename verrassing: ons koppel slechtvalken heeft dit jaar maar liefst vier eieren gelegd. Nu nog hopen dat ze goed broeden en alle kuikentjes uit het ei komen!

 

Vrijdag 30 maart 2018

We vierden met Goede Vrijdag de kruisdood van onze Heer Jezus Christus in de aanwezigheid van heel wat gelovigen.

Hoewel Hij Gods Zoon was
heeft Hij in de school van het lijden gehoorzaamheid geleerd;
en toen Hij het einde had bereikt
is Hij voor allen die Hem gehoorzamen
oorzaak geworden van eeuwig heil.

   

   

    

Donderdag 15 maart 2018

In het kader van onze politiek om energie te besparen in ons grote huis werd in de doorgang van de pandgang naar de abdijkerk een nieuwe tochtdeur geplaatst.

De telescopische schuifdeur werd reeds enkele maanden geleden geplaatst door de Brugse firma Kemko. Vandaag werd het geheel afgewerkt met de plaatsing van een glasraam in het bovenlicht door het Atelier Mestdagh uit Gent.

In de deuren werden twee gekalligrafeerde spreuken gezandstraald. Een eerste tekst is van de H. Augustinus: “God loven, dat is loven in liefde en beminnen in lofzangen”, uit diens commentaar op psalm 147. Het tweede citaat komt uit de Vita A van de H. Norbertus: “De heilige Schrift volgen en Christus als leidsman nemen.”

In het bovenlicht werden twee gerestaureerde glas-in -lood medaillons verwerkt van de H. Norbertus (onze stichter) en de H. Augustinus (onze regelvader).

 

            

Woensdag 14 maart 2018

Na de Belgische première op 9 december 2017 vond in New York de Amerikaanse première plaats van de filmdocumentaire “The Search for the Last Supper” van prof. Jean-Pierre Isbouts en dr. Christopher Brown.

In samenwerking met de King Baudoin Foundation United States wil deze film een fundraising opstarten voor de restauratie van het Laatste Avondmaal dat in de abdij wordt bewaard. (Voor Belgische burgers is het ook mogelijk om een fiscaal aftrekbare gift over te maken op onze projectrekening bij Herita, Oude Beurs 27, 2000 Antwerpen, BE92 7450 0823 0723)

De première vond plaats in The Sheen Center’s Studio Theater en een receptie werd aangeboden door de Vertegenwoordiging van de Vlaamse Regering in de Verenigde Staten.

Meer info: The Search of the Last Supper

     

 

Donderdag 8 maart 2018

Ook in onze abdij waken we erover om de toegankelijkheid voor mindervaliden te verbeteren. In samenwerking met Toerisme Antwerpen werden op onze parking twee parkeerplaatsen ingericht voor mensen met een beperking.

Dinsdag 20 februari 2018

Een gespecialiseerde fotograaf (Sebastien Smets uit Luik) komt in het da Vinci-museum hoogkwalitatieve opnames maken van het Laatste Avondmaal. De opnames zullen dienen om een reproductie op ware grootte te realiseren. Ze zal dan een plaats krijgen in de reizende tentoonstelling rond het genie van Leonardo da Vinci die binnenkort Istanbul aandoet en later dit jaar Lyon. De reproductie zal uiteindelijk in Tongerlo een plaats krijgen.

 

Intussen is het resultaat van de opname in Istanbul te zien:

 

Maandag 12 tot vrijdag 16 februari 2018

Tijdens de voorbije krokusvakantie werd er weer hard gewerkt in het erfgoedhuis. Onze vrijwilligers Alec, Micha en Alexander staken de handen uit de mouwen om een deel van onze tijdschriftenbibliotheek over te brengen naar de nieuwe locatie in het erfgoedhuis. Daar kwam heel wat handenarbeid bij te pas: tijdschriften in dozen steken; rekken afbreken, verhuizen en weer opbouwen; dozen overbrengen, de trap op zeulen, weer leegmaken en ordenen in de rekken. En dat allemaal met de glimlach en veel enthousiasme. We zijn onze ‘drie musketiers’ dankbaar voor hun toewijding en inzet!