);

Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Vrijdag 29 april 2022

Onze slechtvalken op de toren van de abdijkerk hebben dit jaar een kroostrijk gezin voortgebracht: 2 mannetjes en 2 wijfjes. Ze werden op deskundige wijze geringd. Hopelijk worden ze nu goed grootgebracht door beide ouders.

Dinsdag 26 april 2022

Vandaag vond de officiële opening plaats van de Landschapswerken rond de abdij, in aanwezigheid van de Vlaamse Landmaatschappij die de werken coördineerde en co-financierde, Landschapspark de Merode en de gemeente Westerlo. Bij deze gelegenheid werd ook de pers uitgenodigd.

Na de ontvangst en welkom aan de abdijpoort vertrok het gezelschap naar de eerste stuw. Hier sprak abt Jeroen een dankwoord uit en hield Raf Nilis van VLM een technische uitleg over de uitgevoerde werken. Op symbolische wijze werd de laatste schotbalk aangebracht.

Dankwoord van abt Jeroen:

Waarde genodigden,
Van heer Giselbertus van Tongerlo kregen de norbertijnen een landgoed met molen in 1130. In 2022 zijn wij dankbaar hier te wonen met onze specifieke missie en zending in de katholieke kerk midden de Zuiderkempen.
Is in het de Merodegebied onze zusterabdij van Averbode de voordeur, dan zijn wij hier in de Zuiderkempen de open achterdeur. Goed volk in de Kempen komt langs achter in huis.
Wij zijn tevreden u te mogen verwelkomen en danken voor ieders bijdrage aan dit omvangrijk project.
Steeds is Tongerlo bedacht zijn luwtezone te behoeden en te bewaren en te delen met vele bezoekers. Ook het verhaal van de vergroening wordt met zorg omringd en niet in het minst in 17de eeuwse oudste lindendreef van West-Europa. Maar naast de vergroening is ook de verwatering van onze omgeving, het bufferen van hemelwater, het drenken van de bodem en het gezond vernatten van de site, een doelstelling geweest.
Het wordt een slim beheer van kostbaar water in zuinig sparen en verstandige evacuatie.
Sinds 90tiger jaren waren er met diverse instanties gesprekken lopende rond het bouwen van vistrappen, opstuwing van water en oeverversteviging…. En dertig jaar later is een ambitie vertaald in een zorgzame infrastructuur. De historische missing link werd zorgvuldig archeologisch onderzocht en vrijgegeven om te worden uitgegraven. De oevers werden verstevigd en twee opmerkelijk dammen gebouwd die het water moeten stuwen rond de omwalde abdij en bufferen tot een aanvaardbare hoogte.
Het geheel draagt bij aan de schoonheid en de ontsluiting van het abdijlandschap waarin verstilling kunnen wonen, waar een Witheren-wandelpad de bezoekers leidt doorheen vergroening en het hemelwater de abdijvesten bevloeit terwijl onze gemeenschap  daarin biddend present is om God te danken om zijn zegeningen en U allen te danken voor uw inspanningen, de constructieve samenwerking en een resultaat dat duurzaamheid beoogt en gezien mag zijn. Het is een bekroning binnen het de Merodeproject om dit landinrichtingsplan te realiseren waarbij de Vlaamse Landmaatschappij het voortouw nam. De firma Willems heeft zijn beste krachten ingezet om dit mede te finaliseren.
Denkend aan toekomst, zo zijn abdijmensen nu eenmaal, brengen wij al graag in overweging hoe het hopelijk surplus aan water kan worden overgebracht in de grote historische visvijvers binnen de muren en zo de verlanding terug te dringen en vijvers terug te geven aan het water en het water aan de vissen.
Met haar 892 jaar veelzijdige expertise  zegt de abdij van Tongerlo en haar bewoners aan U allen:
892 x dank U wel.

Aansluitend werd een deel van het Witherenpad gewandeld. Via de hoektoren Den Herman, de Lourdesgrot en het nieuwe infobord aan de parking. Op deze manier werd een goede impressie verkregen van de gerealiseerde werken.

Dinsdag 19 april 2022

Ten behoeve van de bezoekers van de abdij, fietsers en voetgangers, werd naast het openbaar sanitair een watervoorziening aangebracht. De ‘bol’ is een kunstwerk van Laurent Reypens, een lokale kunstenaar van internationale faam.

Zaterdag 16 april 2020

Paaswake

Homilie van abt Jeroen,

Broeders en zusters in de Heer Jezus,
De zending namens de Vader is door de Heer toe een goed einde ‘volbracht’, naar nog veel meer tot een nieuw begin. En van dat begin zijn wij allen Christenen geworden. In deze paasnacht belijden wij eens te meer onze gehechtheid aan Christus.
U hebt het deze week wellicht ook vaak gehoord: dit is nu echt een ‘goede’ week en met Pasen wordt het nog beter door weerprofeten voorspeld.
Ons christenen is met Pasen aangezegd: Jezus is opgewekt uit de dood. Pasen is geen weerkundig gebeuren maar een Christus-gebeuren. De evangelist Lucas wendt zijn beste kunnen aan om dit met een paasevangelie te verhelderen.
Maria Magdalena, Johanna en Maria en de andere vrouwen zijn duidelijk aangeslagen en radeloos. Drie dagen hebben zij erop gewacht, welriekende kruiden klaargemaakt, vroeg in de morgen vertrokken en …Jezus’ lichaam is er niet: verwarring en ontgoocheling halen de boventoon.  Wat ze verlangden te doen, de eerbiedige lijkverzorging, kan niet meer. Het graf is leeg bevonden en Jezus is weg.
Twee mannen, op hun paasbest, in stralend wit gekleed doorbreken de ontreddering en geven duiding:  “Waarom zoekt gij de Levende onder de doden? Hij is niet hier, Hij is verrezen”. Met twee mannen geven zij een rechtsgeldig getuigenis en heroriënteren de ontzetting en de emotie van de vrouwen.
De vrouwen komen als eersten tot een paasduiding van het lege graf. Maar hoe dit melden aan mannen: ook in die tijd blijkbaar al moeilijk.
Vrouwen met zo’n een getuigenis over de Heer Jezus, het scoorde bij de apostelen niet hoog.  
De leerlingen blijven in het paasdiscours steken, terwijl de vrouwen reeds het paasparcours hebben betreden: van zorg voor de dode Jezus groeit gelovig engagement met de Levende Heer.
Pasen staat ver af van een lenteweergevoel, van een leuk weekend en drie dagen er tussen uit te zijn. Willen wij er als christenen nu net niet juist drie dagen in zijn om een paasparcours te gaan met de vrouwen, om doorheen alles van deze tijd ons nieuw te laten aanspreken voor een engagement met de levende Heer. Verrijzenis valt niet helemaal uit te leggen met verstandige woorden. Het is een ontmoeting en onverdiend geschenk. De evangelist Lucas en de vrouwen van het eerste uur verzekeren ons van de waarheid van de Blijde Boodschap dat de Heer Jezus leeft bij de Vader voor ons. Sterven is eenmalig, verrijzen met Christus, is voor altijd.
Ik sluit mij volgaarne aan bij hun getuigenis en ik twijfel er niet aan aan, U ook!
Bekennen wij ons vernieuwd tot de Heer Jezus en belijden wij met overtuiging en met liefde ons christelijk geloof.
De Heer zij geprezen. Alleluia. Amen.

Donderdag 24 april 2022

Vandaag, op haar voorlaatste werkdag, namen we afscheid van ons personeelslid Diane Iwens. Ze gaat nu met welverdiend pensioen. Dank, Diane, voor de vele jaren van toegewijde inzet!

Maandag 11 april 2022

De landschapswerken rond de abdij zijn afgerond. De laatste stukjes vest werden uitgegraven en de oevers hersteld. Net als elders werden ze voorzien van verstevigende schanskorven. Ook de tweede stuw werd geplaatst.

Ook de site van de Lourdesgrot werd aangepakt. Een nieuwe houten damwand schermt de zone af. De grondbedekking werd vervangen, net als de banken. De toegang werd verbeterd en voorzien van afwateringskanalen. Kroon op het werk was het nieuwe hek.

Zondag 10 april 2022

Palmzondag

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

Het is drie jaar geleden dat wij samen als geloofsgemeenschap samen de Palmzondag konden vieren en de Goede Week ingaan. Dankbaarheid stemt ons dat wij nu samen ons geloof kunnen vieren en versterken.

Vandaag, Palmpasen, sluit Jerusalem, Jezus in zijn hart:  iedereen juicht en zingt!  Het evangelie staat bol van “hosanna”. Maar jezus weet hoe weinig er zit tussen “Hosanna” en “Kruisig Hem”, het slaat zo om: begroeting keert zich in verwerping.

Eerst wordt hij de stad ingehaald, een koning op een ezel en kort daarna wordt hij de stad uitgevoerd, gewond in heel zijn wezen en slepend met een kruis.

Wie Jezus ontmoet, legt zijn voorkomen af, mantels worden op de weg gelegd verhaalt het evangelie. Jezus ontmoeten, is ontmantelen, alleen ons kleine palmtakje blijft als teken van onze goede wil.

Het enige wat wij kunnen doen als Jezus de komende is, is een stap opzij doen, Hem doorlaten, binnenlaten, want Hij komt in de naam des Heren.

Alles en iedereen lijkt zich in korte tijd tegen Hem te keren.  Belangen slepen gemoederen mee om zich van Hem af te maken. Jezus krijgt straks nog niet eens het voordeel van de twijfel, men kiest voor vermeende zekerheid en voor Barabbas. De haat konkelt samen, om Jezus te kwetsen en te verwonden. Beulen doen het werk grondig. Jezus zwijgen tergt mateloos hen die Hem op het kruis verlangen.

Een vonnis wordt kunstmatig uitgelokt in een politiek religieuse intrige, het recht staat onder hoge druk, en buigt zich naar de gewenste uitspraak. Jezus’ verstoting is compleet. Hij alleen zal ervoor bloeden ten dode. Gods Zoon wordt aan zijn einde gebracht als ware opluchting voor ‘enkele gestelde lichamen’.

Wat moet ik met mijn palmtakje, dat zijn best doet om de tolk te zijn van mijn blijdschap om Jezus, om zijn komen in mijn leven en uw leven, en in ons samenleven.

Dit groene takje moet het doen, dat houden wij vast, zijn kruis immers is te zwaar voor mij en voor ons, dat houden wij niet uit.

Omdat Hij is als God, omdat Hij niets dan goed heeft gedaan, moet Hij bloeden, alleen bloed bekoelt de hitsige gevoelens van belagers, alleen de spot met Hem voldoet het grimmige en onbestemde gemoed van velen, ook in onze dagen.

En wij, wij staan hier weer met ons veel te kleine palmtakje om uitdrukking te geven aan ons groot vertrouwen in Hem en onze intense overtuiging dat het goed is Christen te zijn, want Jezus komt voor ons en de hele wereld,  in de Naam des Heren.

Wat David in zijn vrome lied
voorspeld heeft, dat is nu geschied.
Hij heeft de volkeren geleerd
dat God vanaf het hout regeert.

Ik groet u, kruis, want gij slechts zijt
mijn hoop in deze lijdenstijd.
Geef vreugde wie op u vertrouwt,
genade wie zijn kwaad berouwt.

Donderdag 31 maart 2022

Met de hulp en de ondersteuning van het Brabants Historisch Informatie Centrum werden werden de 967 registers gedigitaliseerd van het ‘historisch archief’ van de abdij, dat loopt vanaf de stichting rond 1130 tot aan 1838.

De abdij van Tongerlo was een belangrijke speler in Brabant op het religieuze, politieke en economische toneel in de periode 1130-1796. Deze enorme continuïteit en de brede terreinen waarop de abdij haar invloed liet gelden, staan borg voor uitgebreide mogelijkheden tot onderzoek. Wegens het grote Noord-Brabantse belang hebben de abdij van Tongerlo en het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) een deel van dit omvangrijke archief (te weten de registers) gedigitaliseerd en toegankelijk gemaakt voor onderzoekers en genealogen. 

De ‘opening’ van de archieven on-line ging plechtig van start met een plechtigheid in BHIC te ‘s-Hertogenbosch in aanwezigheid van abt Jeroen De Cuyper en archivaris Kees van Heijst.

Het omvangrijke abdijarchief dat berust in de abdij van Tongerlo is ondanks de roerige geschiedenis goed bewaard gebleven. Uit het ‘historisch archief’ dat loopt vanaf de stichting rond 1130 tot aan 1838 zijn nu alle registers gedigitaliseerd, 967 in totaal. Ze bevatten afschriften van vrijwel alle oorkonden en vormen de kern van de langlopende abdijadministratie met registers van onder meerde kloosterbewoners, personeel, weldoeners, erfpachten en -cijnzen, verpachtingen, tienden. Dit alles is beschreven in een inventaris.

Voor zowel professionele als amateuronderzoekers zijn deze registers een historische goudmijn. Hierbij kun je denken aan onderzoek op politiek en religieus terrein, regionale en lokale geschiedenis, heemkunde, veldnamenonderzoek en genealogisch onderzoek. Dit geldt zowel voor onderzoek in België, vooral in de Kempen, als in Nederland, vooral in West-Brabant en de Meierij van ’s-Hertogenbosch.

Geschiedenis abdij van Tongerlo

De norbertijnenabdij van Tongerlo, tegenwoordig gelegen in de Belgische gemeente Westerlo, werd gesticht rond 1130. Dit gebeurde nog tijdens het leven van Sint-Norbertus van Gennep, die in 1120 de orde in Prémontré had gesticht.

In 1124 hadden norbertijnen een klooster in Antwerpen gevormd. Vandaaruit stichtten ze in Tongerlo rond 1130 een nieuw convent. De hertogen van Brabant begunstigden de orde en daarmee ook de nieuwe Abdij van Tongerlo. Het klooster groeide uit tot een van de belangrijkste norbertijnenkloosters in Brabant. Het verwierf vele goederen en rechten. De goederen bestonden vooral uit landerijen, boerderijen, cijnzen, pachten en tienden, voor het merendeel gelegen in het toenmalige hertogdom Brabant. Van de rechten die de abdij verwierf waren de patronaatsrechten (het recht om de nieuwe pastoor voor te dragen) erg belangrijk. De abdij bediende van oudsher vele Brabantse parochies. De abt was lid van de Staten van Brabant en had daarmee ook rechtstreekse politieke invloed.

Inkomstenbron voor Bossche bisschop

Toen in 1559 de oude bisdommen werden vervangen door nieuwe en kleinere, diende de abdij als inkomstenbron voor de bisschop van ’s-Hertogenbosch. De Bossche bisschop was commanditaire abt van Tongerlo. Aan deze onverkwikkelijke situatie kwam een einde in 1590. De abdij moest daarvoor het grootste deel van haar goederen in de Meierij afstaan aan de bisschop. Omdat de abdij in de Zuidelijke, later Oostenrijkse Nederlanden lag, kon zij haar goederen binnen de grenzen van de Republiek behouden. Ze mocht haar parochies – zij het oogluikend – blijven bedienen.

De komst van de Fransen bracht enorme veranderingen voor de abdij. Na hun vertrek in 1814 en het vervolgens uiteenvallen van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden in 1830, konden de resterende abdijleden zich vanaf 1838 weer als convent herenigen. Ze kochten hun oude kloostergebouwen terug en herstelden, zo goed en zo kwaad als het ging, hun kloosterleven in België. Hun voormalige goederen en parochies in Nederland bleven in bezit van de Nederlandse staat.

Archieven belangrijke norbertijnenkloosters nu gedigitaliseerd

Drie andere, welswaar kleinere archieven van norbertijnenkloosters zijn Tongerlo voorgegaan: de archieven van de norbertijnenabdij van Berne, de norbertinessenpriorij Sint-Catharinadal en de norbertijnen priorij/-abdij van Postel. Hun oude archieven zijn volledig digitaal via www.bhic.nl raadpleegbaar. In dit kader passen de gedigitaliseerde registers van het grote Tongerlo, als laatste voor de Noord-Brabantse geschiedenis belangrijke norbertijnenkloosters, uitstekend.

Dankwoord van Abt Jeroen

Wij bijzonder dankbaar, nadat de stukken uit de archieven van de abdijen van Berne en Postel, en de priorij van Oosterhout werden gedigitaliseerd, ook de archieven van Tongerlo uw aandacht hebben getrokken.

Dit online en digitaal beschikbaar stellen van duizend bladzijden nota’s uit de 15de, 16de en 17de en 18de eeuw uit de verzameling ‘registers’ met betrekking tot velerlei ondernemingen van de abdij van Tongerlo in Brabant, is een grote stap in het ontsluiten van de archiefbestanden en ze tevens ook te bewaren en beveiligen voor allerlei rampspoed en calamiteiten. Er ligt veel studiewerk ter beschikking rond bezittingen en hoeven van de abdij van Tongerlo, bossen en vijvers, zowel in de Kempen als in Noord-Brabant. Ook voor toponomie en zelfs genealogie zijn deze registers van belang.

Graag wil ik Janick Appelmans danken voor zijn bijdrage en hem en zijn familie goede gezondheid wensen en evenzeer emeritus rijksarchivaris Jan Sanders bedanken voor zijn presentatie op deze heugelijke dag.

Namens de confraters van Tongerlo en namens onze archivaris K. van Heijst in het bijzonder mag ik U hartelijk danken voor dit initiatief en ook voor de middelen die daarvoor zijn gevonden en vrijgemaakt om het te realiseren. Emeritus archivaris Jan Sanders en de heer Anton Schuttelaars waren bijzonder nauw met het project verbonden. De heren Bert Tops en Wim Peeters zijn wij dank verschuldigd voor het scannen van de inventarissen in Tongerlo.

Wij zijn allen dankbaar die dit feestelijk moment van de lancering van de inventaris hebben voorbereid en georganiseerd en danken mevrouw rijksarchivaris Hella Timmermans daarbij aanwezig te willen zijn.

Het moment van vandaag wordt dan ook met grote letters in de chroniek van de abdij van Tongerlo genoteerd, vergezeld van onze oprechte erkentelijkheid en tot blijvende gedachtenis in de toekomst.

Moge Noord en Zuid met dit project eens te meer verbinding maken.
U kent de weg naar Tongerlo en namens alle norbertijnen van Tongerlo: welkom, U zijt verwacht.

Vrijdag 25 maart 2022

Vandaag, om 17 u, wijdde paus Franciscus de landen Oekraïne en Rusland toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. Hij nodigde de bisschoppen wereldwijd uit om zich op dit tijdstip bij dit gebed aan te sluiten. Ook in de abdij schaarden we ons rond het Mariabeeld in de abdijkerk voor de akte van toewijding en een gebed om vrede.

O Maria, Moeder van God en onze Moeder, in deze tijd van beproeving wenden wij ons tot U. Gij zijt onze Moeder, Gij houdt van ons en Gij kent ons. Gij weet wat er in ons hart omgaat. Moeder van barmhartigheid, hoe vaak hebben wij uw tedere zorg en uw vredebrengende nabijheid niet ervaren! Gij houdt nooit op ons de weg te wijzen naar Jezus, de Vredevorst.

Toch zijn we afgeweken van de weg naar vrede. De lessen die we getrokken hebben uit de tragedies van de vorige eeuw, de miljoenen slachtoffers van de twee wereldoorlogen, zijn we vergeten. We hebben de verbintenissen die we als Gemeenschap van Naties zijn aangegaan, verloochend. We hebben de vredesdroom van volkeren en de hoopvolle verwachtingen van jongeren verraden. We werden ziek van hebzucht, we dachten alleen aan onze eigen nationalistische belangen en lieten toe dat onverschilligheid en egoïsme ons verlamden. Wij kozen ervoor God te negeren, met leugens te leven, agressie aan te wakkeren, onschuldige levens te nemen, wapens op te slaan. We vergaten daarbij zorg te dragen voor onze naaste en voor ons gemeenschappelijk huis. Met oorlogen hebben we de tuin van de aarde verwoest. Door onze zonden hebben wij het hart verwond van onze hemelse Vader, die verlangt dat we broeders en zusters zijn. We zijn onverschillig geworden voor alles en iedereen, behalve voor onszelf. Vol schaamte roepen wij uit: vergeef ons, Heer!

Heilige Moeder, te midden van de ellende van onze zondigheid, te midden van onze uitputting en broosheid, te midden van het duistere onrecht van kwaad en oorlog, herinnert Gij ons eraan dat God ons nooit in de steek laat, maar ons liefdevol blijft aankijken, altijd bereid ons te vergeven en ons op te richten. Hij was het die U aan ons gegeven heeft en uw Onbevlekte Hart heeft gemaakt tot een toevluchtsoord voor de Kerk en voor alle mensen. Door die goddelijke goedheid zijt Gij altijd bij ons. Zelfs op de meest turbulente momenten in de geschiedenis leidt Gij ons met tedere liefde.

Daarom wenden wij ons tot U en kloppen aan de deur van uw Hart. Wij zijn uw geliefde kinderen. Iedere tijd opnieuw maakt Gij U aan ons bekend en roept Gij ons op tot bekering. Kom ons ook nu, in deze duistere tijd, bijstaan en troosten. Zeg ons nogmaals: Ik ben er toch, Ik die uw Moeder ben! Gij weet hoe Gij de knopen van ons hart en van onze tijd kunt ontwarren. Wij vertrouwen op U. We vertrouwen erop dat Gij, vooral in deze tijd van beproeving, onze smeekbeden niet zult negeren en ons te hulp zult komen.

Dit is wat Gij gedaan hebt in Kana in Galilea, toen Gij het uur van Jezus’ optreden verhaastte en Hij de eerste van zijn wondere tekenen verrichtte. Om de vreugde van het bruiloftsfeest te behoeden, zei Gij tot Hem: Ze hebben geen wijn meer (Joh 2,3). O Moeder, spreek deze woorden opnieuw uit voor God, want vandaag is de wijn van de hoop op, is de vreugde verdwenen en de broederlijkheid verwaterd. Wij hebben onze menselijkheid verloren en het geschenk van de vrede verkwanseld. We hebben ons hart geopend voor geweld en vernielzucht. We hebben dringend uw moederlijke hulp nodig.

O Maria, luister dan naar ons gebed.
Ster der zee, laat ons niet vergaan in de storm van de oorlog.
Ark van het Nieuwe Verbond, toon ons mogelijkheden en wegen van verzoening.
Koningin van de hemel, herstel Gods vrede in de wereld.
Verdrijf de haat, bedaar de wraaklust en leer ons vergeven.
Bevrijd ons van oorlog, bescherm onze wereld tegen het gevaar van kernwapens.
Koningin van de rozenkrans, wek in ons het verlangen om te bidden en lief te hebben.
Koningin van alle mensen, toon de volkeren de weg van broederlijkheid.
Koningin van de vrede, verkrijg vrede voor onze wereld.

O Moeder, moge uw hartverscheurend smeekgebed ons verharde hart beroeren. Mogen uw, omwille van ons, vergoten tranen deze, door onze haat verdorde, vallei, opnieuw tot bloei brengen. Moge uw gebed ons te midden van het wapengekletter tot vrede brengen. Mogen uw moederlijke handen allen strelen die lijden en vluchten voor het bommengeweld. Moge uw moederlijke omhelzing allen troosten die hun huis en land moeten verlaten. Moge uw bedroefde hart ons medeleven opwekken en ons aansporen onze deuren te openen en zorg te dragen voor onze gewonde en in de steek gelaten broeders en zusters.

Heilige Moeder van God, toen Gij onder het kruis stond en Jezus de leerling aan uw zijde zag, zei Hij tot U: Zie daar uw zoon (Joh 19,26). Zo vertrouwde Hij ieder van ons aan U toe. Tot de leerling en tot ieder van ons zei Hij: Zie daar uw moeder (v. 27). Moeder Maria, we willen U nu in ons leven en in onze geschiedenis verwelkomen. Op dit uur staan vermoeide en ontredderde mensen bij U onder het kruis, met het verlangen om zich aan U toe te vertrouwen en zich door U aan Christus toe te wijden. Het Oekraïense en Russische volk, dat U met grote liefde vereert, wendt zich tot U in het vertrouwen dat uw Hart liefdevol klopt voor hen en voor alle volkeren die lijden onder oorlog, honger, onrecht en armoede.

Moeder van God, Gij die ook onze Moeder zijt, aan U vertrouwen wij onszelf toe en wijden wij plechtig de Kerk, alle mensen en vooral ook Rusland en Oekraïne toe aan uw Onbevlekte Hart. Aanvaard deze toewijding die wij vol vertrouwen en liefde verrichten. Geef dat de oorlog mag ophouden en vrede zich over de wereld mag verspreiden. Het ‘ja’ dat opwelde uit uw hart opende de deuren van de geschiedenis voor de Vredevorst. Wij vertrouwen erop dat de vrede opnieuw door uw hart tot ons zal komen. Aan U wijden wij toe: de toekomst van alle mensen, de noden en verwachtingen van alle volkeren, de angsten en de hoop van de hele wereld.

Moge door uw voorspraak, Gods barmhartigheid over de aarde uitgestort worden en de zachte hartenklop van vrede opnieuw het ritme van onze dagen aangeven. Onze-Lieve-Vrouw van het Fiat, over wie de Heilige Geest neerdaalde, herstel onder ons de harmonie die van God uitgaat. Onze levende bron van hoop, besprenkel onze dorre harten. Door U kreeg Jezus een menselijk gezicht, help ons om te werken aan een waarachtige gemeenschap. Gij wandelde op onze wegen, leid ons nu op de weg naar vrede. Amen.

Zondag 13 maart 2022

In onze tuin werd – net op tijd voor het broedseizoen – een nestpaal voor ooievaars geplaatst. De laatste jaren werden immers meer en meer ooievaars in de streek gespot. Ze vlogen over of ze kwamen eten zoeken. In Diest en, dichterbij, in Oosterlo, werden zelfs enkele broedsels grootgebracht. Met wat geluk hebben we hier over enkele jaren ook een broedpaar te gast.

Met wat geluk – en vooral geduld – kunnen we dan foto’s nemen zoals hieronder. Deze ooievaars werden vorige zondag nog gefotografeerd in Oosterlo-Dorp. De foto’s zijn van de hand van Jan Nuyts.

Zondag 13 maart 2022

Na een lange tijd van verbouwingen en andere werkzaamheden kon de herinrichting van de voormalige drukkerij site eindelijk worden gefinaliseerd.

De bezoeker van de abdij zal dit vooral merken aan het vernieuwde sanitair dat al enige tijd in gebruik kon genomen worden. Tevens werden de elektrische laadpalen voor wagens geplaatst en geïnstalleerd op het nieuwe parkinggedeelte op de oude drukkerijsite. De laadpunten voor fietsers ware al langere tijd beschikbaar.

Woensdag 2 februari 2022

Vandaag vierden we de Opdracht des Heren – Maria Lichtmis. Tevens de dag van het Godgewijde leven.

Inleiding van abt Jeroen;

Broeders en zusters,

De liturgie spreekt ons over de Opdracht des Heren en de volksvroomheid over Maria Lichtmis. Beiden hebben ons iets te zeggen: Het besluiten van het Kerstfeest is meteen het ontsluiten van Paasfeest.
Nadat de Heer Jezus door Engelen en door herders is erkend met Kerstmis en door de wijzen is aanbeden op epifanie, wordt Hij als Kind, opgemerkt door Simeon en Hanna in de tempel van Jerusalem en aangeduid als het Licht voor alle volken.
De opdracht des Heren kondigt reeds zijn lijden aan. In Jezus wordt God weersproken en tegengesproken door de krachten van het duister want Hij komt als het licht voor alle volkeren. Voor Jezus kiezen is veeleisend en in trouw vervullend.
Het is de Dag van het Godgewijd leven, waarin wij gedenken en actualiseren dat wij onszelf openbaar hebben opgedragen in professie voor God en in gemeenschap met onze medebroeders van de Kerk van Tongerlo. Met de Godgewijden van de Gemeenschap Zaden van het Woord vieren wij deze dag met innigheid en engagement.
In de H. Geest zijn ook wij vergaderd om onze Heer te ontmoeten en te herkennen in het vieren van de H. Eucharistie en zijn licht te delen met alle mensen van goede wil. Mogen wij nog meer worden Wiens licht wij ontvangen en dragen.

Vrijdag 28 januari 2022

Dit jaar bestaat Kerk in Nood / Oostpriesterhulp 75 jaar. De organisatie heeft nu zijn zetel in de abdij van ’t Park bij Leuven maar ontstond hier in de abdij van Tongerlo. Het verheugt ons dat dit initiatief van pater Werenfried van Straaten en prleaat Stalmans na al die jaren is uitgegroeid tot het pauselijk werk dat het nu is.
Het is mooi dat men voor dit jubileum even teruggekeerd is naar de plaats waar alles begonnen is.

Maandag 24 januari 2022

In de werkzaamheden voor het Landinrichtingsplan rond de abdij is een nieuw fase afgewerkt. Ter hoogte van de parking voor de abdij werd het ontbrekende stuk van onze vesten uitgegraven. De overs werden verstevigd met schanskorven. De rioleringspijp die hier de vest kruis werd ingedamd. Een buis onder de riolering verzekert de doorstroming. Ook in de toegangsweg naar de tuinpoort werd een sleuf uitgegraven en een buis aangebracht om de doorstroming van het water mogelijk te maken.
Hiermee is de cirkel rond en zal binnenkort heel de abdij omgeven zijn door een watervest met doorstromend water.

De volgende fase kan nu aangepakt worden: de oeverversteviging van de vest aan de zuidkant (voorzijde) van de abdij. Tot het einde van deze fase staat deze vest nog droog om de graafwerken vlot te laten verlopen.

Woensdag 12 januari 2022

In december ging de restauratie van Het Laatste Avondmaal van start. In een eerste fase wordt, ter plaatste in het museum, de verflaag gefixeerd. Restauratrice Katrien Van Den Bosch wordt hierin bijgestaan door co-restauratrices Veerle en Karen.

Later in het voorjaar is de herlocatie van het doek naar de abdijkerk voorzien. In de tussentijd zullen de nodige werkzaamheden in de kerk uitgevoerd worden.

Na de grote vakantie gaat dan de eigenlijke restauratie van het doek van start. Deze zal duren tot het najaar van 2023.

Donderdag 6 januari

De drie driekoningentaarten leverden vandaag drie koningen op! De gelukkigen waren fr. Marc, fr. Johan en fr. Benedict.

Vrijdag 17 december

Na een onderbreking werden de werken in het kader van het Landinrichtingsplan hervat. Voor de kerstvakantie zullen de werken in en rond het Besloten Bos ten noorden van de abdij afgerond worden: aanleg van de nieuwe paden, verharding met porfier van de bestaande paden, installatie van het meubilair, afwerken van de noordelijke stuw.

Na Nieuwjaar gaan de werken verder. Dan wordt het ontbrekende stuk van de vesten open gegraven aan de tuinpoort. Aansluitend worden voor de oevers van de zuidelijke vest verstevigd met schanskorven. Daar wordt ook de zuidelijke stuw gebouwd. Tenslotte wordt de Lourdesgrot aangepakt.

Voor de wandelroute rond de abdij (2,1 km) wordt nog een naam gezocht. Wie wil mag een suggestie doen!

Zondag 28 november 2022

Eerste zondag van de advent

Met de advent begint een tijd van uitzien en verlangen naar de komst van de Heer. Die komst, zo zeggen de adventslezingen ons, is tweevoudig:
Er is de komst van Christus bij zijn geboorte uit de Maagd Maria. Dat is de komst van Gods Zoon in de geschiedenis en in de tijd. Maar er is ook de komst, of de wederkomt, van Gods Zoon, in heerlijkheid, op het einde van de geschiedenis, bij de voleinding van de tijd.

De lezingen van deze zondag helpen ons om ons op die tweevoudige komst voor te bereiden, meer in het bijzonder vanuit de drie goddelijke deugden geloof, hoop en liefde. In de eerste lezing staat het geloof centraal, of: het vertrouwen in de vervulling van Gods belofte? Gedurende eeuwen heeft het volk van Israël uitgekeken naar de komst van de Messias. Die verwachting en dat verlangen is een daad van geloof geweest: het geloof dat God zijn beloften waarmaakt. Hij heeft een Messias beloofd die heil en verlossing brengt. Zo moet ook het geloof van de christen zijn: God doet zijn woord gestand, en wij zullen het heil ontvangen dat Hij ons beloofd heeft.

In de tweede lezing maant Paulus ons aan om te groeien in de liefde voor elkaar. Ook de liefde is een goddelijke deugd. Zij reinigt en zuivert ons. Zij maakt ons heilig zodat wij onberispelijk voor de Heer kunnen verschijnen bij zijn komst. In het evangelie spoort Jezus ons aan om vast te houden aan de hoop, te midden van de catastrofes en tegenslagen die we ondergaan. Onheil kan ons treffen waardoor we de moed verliezen in dit leven. Angst kan ons verlammen zodat we geen voortgang meer maken in dit leven. Radeloosheid kan ons in verwarring brengen waardoor we de richting van ons leven verliezen. Zorgen kunnen onze geest bedrukken waardoor wij afgestompt en als in een nevel door het leven gaan. En dan vragen we ons af: waar blijft God met zijn beloofde heil? Heeft Hij ons niet leven, zelfs eeuwig leven beloofd?

Het geloof, de liefde en de hoop zijn dan de wijze waarop wij het heil tegemoet kunnen zien in omstandigheden die ons er aan doen twijfelen dat God zijn belofte gestand doet. “Richt u op”, zegt Jezus, “en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing komt nabij”. ‘Zich oprichten’ en ‘het hoofd omhoogheffen’ is ook ‘de ogen opslaan’ om te zien, te geloven en te hopen, wat voor velen onzichtbaar blijft: namelijk, dat Gods heil ook tot ons komt te midden van beproevingen en de tegenkantingen in dit leven. De hemel, broeders en zusters, wordt door God gebouwd op de ruïnes van deze wereld.

Met geloof, hoop en liefde bereiden wij ons dus voor op de komst van Gods Zoon en met Hem ook ons heil. Maar dat is niet altijd eenvoudig. Daarom zijn er nog versterkende middelen nodig. Jezus heeft ze genoemd: waakzaamheid en gebed; en wel altijd, op elk moment. We zeggen wel eens dat we schaapjes moeten tellen wanneer we niet kunnen slapen en ’s nachts wakker liggen. Maar onlangs kwam ik deze spreuk tegen: als je niet kan slapen, tel dan niet de schaapjes, maar praat met de Herder. Dat is waken en bidden. Het zijn de draagstokken van ons geestelijk leven. Zij ondersteunen ons en doen ons verder gaan. Zij houden ons geloof wakker, onze liefde daadkrachtig, onze hoop levendig, waardoor ons hart allert blijft voor het heil dat ons is aangezegd. Er zijn vele contemplatieve religieuzen die ’s nachts opstaan om te waken en te bidden voor de kerk en voor de wereld, voor u en voor mij. Wanneer wij slapen, zijn zij wakker. Wij mogen ons niet in slaap laten wiegen door de genoegens van deze wereld, ons niet in een roes laten brengen door een zinnelijk bestaan. Laten ook wij waken – wakker zijn – en bidden, en leven in de tegenwoordigheid van de Heer altijd en op elk moment. Niet de schaapjes tellen, maar praten met de Herder. En dan zullen wij Hem ook vinden, binnenkort, in een kribbe, in een stal, nederig en verscholen, maar eens, op het einde van de tijden, verheven op een wolk, zetelend op een troon, in macht en in heerlijkheid. Amen.

Zondag 19 september 2021

Samen met de zusters jozefienen uit Sint-Niklaas vieren we ons gebedsverbond. Het is dit jaar een jubileumeditie: 80 jaren gebedsverbond tijdens het 900-jarig jubileum van onze orde.

Voor wie de achtergrond wil kennen van dit gebedsverbond kan hier de homilie van abt Jeroen lezen:

Broeders en zusters in de Heer Jezus,

Wanneer wij iets moeilijks of iets pijnlijks of iets droefs moeten meedelen, dan wordt er nogal gemakkelijk van onderwerp veranderd. De moeilijke mededeling wordt weggedrukt of genegeerd. Wij hebben tijd nodig om ons boodschap eigen te maken en te laten doordringen.

Bij de leerlingen was het niet anders, als Jezus hen voor een tweede maal in het evangelie duidelijk maakt, dat zijn dood op handen is. De leerlingen begrepen die woorden niet en huiverden om uitleg te vragen. Ze staan nog ver af van de weg die ze met Jezus gaan. Later zal Jezus hen ten derde male duidelijk maken wat er Hem en de leerlingen te wachten staat.

In het boek Wijsheid 2,12.17-20 wordt ons een tartende voorstelling gegeven van wat de lijdende dienaar overkomt.

Marcus biedt Jezus in het evangelie de gelegenheid dieper in te gaan welke de weg is van de leerling. Daarom zet Jezus zich neer te midden van zijn leerlingen om hen te onderrichten, om hen les te geven als een klassieke leraar. Een les in christelijk ambities, een les om als eerste de laatste te leren zijn en om dienaar te worden zoals de meester. Competitie en ambitie om als eerste gezien te willen zijn, wordt een bron van wrijving, conflict en onenigheid voor de leerlingen en een bedreiging voor elke christen. Dat heeft ook de apostel Jacobus 3,16-4,3 in zijn brief verhelderd.

Om het duidelijk te maken, nam hij een kind en zette het in hun midden. Niet omdat een kind zo schattig lijkt als het eruit ziet. Zijn kinderen niet bazig, onwillig, louter op zoek naar wat hen behaagt, opstandig en eigenwillig?… zij hebben nog alles te leren van delende wederkerigheid en verantwoordelijkheid. Kinderen zijn niets of betekenen weinig in de samenleving van Jezus tijd… onmondig en in velerlei opzichten niets waard. Het gaat hier echter ook over grote mensen die even klein en weerloos zijn als kinderen. De kleine zette Jezus in het midden, de plaats van de leraar. In de kleine is Christus en daar laat God zelf, zich ontmoeten.

Voor de kleinen in vele betekenissen van het woord brengen de zuster Jozefienen het evangelie in praktijk al meer dan 200 jaar. Het evangelie is een werkboek van dienstbaarheid voor de kleinen het eerst, wezen en kinderen in het onderwijs en hulpbehoeftigen in de zorg. Het waren ontzettend grote diensten in de samenleving waar in tijden dat bijna enkel en alleen zusters ervoor zorgden.

Confraters op de vlucht in WO II op weg naar Frankrijk vonden toeverlaat bij de zuster Jozefienen. Zoals Sint-Jozef gaven zij onderdak en noodruft. De zieke Pater Karel De Buck werd verzorgd in hun rusthuis op Tereken en Broeder Cosmas Van Den Berg (+ 2 juni 1940) stierf er en werd begraven bij de zusters.

Eens terug in de abdij van Tongerlo mochten de broeders geregeld naar Sint-Niklaas komen bij de zusters met lege valiezen. De dag nadien vertrokken ze welgemoed met hun valiezen, gevuld met gerookte haring, met trein en tram terug naar Tongerlo om de grote schare confraters aldaar te spijzigen.

In 1941 werd een wederzijds gebedsverbond gesloten tussen onze twee godgewijde gemeenschappen. Dat zijn ondertussen 80 jaren van gebed en wederzijdse steun, een verhaal van verbondenheid tussen twee religieuze gemeenschappen. En menigmaal kregen wij van de zusters meer dan een droge haring of een beker koud water.

Caritate Serviam – in de liefde wil ik dienen – is het motto van de zusters Jozefienen, het staat hier vooraan gebeiteld in deze bebloemde gedenksteen, het een levensvervullende christelijke dynamiek en het wordt beaamd door de norbertijnen van Tongerlo als een betrouwbare weg van het evangelie met Veritas Vincit… waarheid die overwint én verbindt.

Laten wij ons haasten om eerste te zijn op de ongeziene laatste plaats om allen van dienst te zijn, de kleinen het eerst, en zo Christus zelf te dienen en de Vader te ontmoeten.

 Amen.

Vrijdag 10 september 2021

De werken in het kader van het Landinrichtingsplan van de Vlaamse Landmaatschappij vorderen goed. De versteviging van de oevers van de vesten (west, noord en oost) zijn nagenoeg afgerond. De oevers werden verstevigd met schanskorven en die worden nu bedekt met aarde. Daarna komen de paden aan de beurt. De wegbedekking van de eikendreef wordt vernieuwd en in het Besloten Bos ten noorden van de abdij wordt ook verharding aangebracht en een oude dreef hersteld.

De komende weken zal worden gewerkt aan:

  • de omgeving van de Lourdesgrot
  • de ‘missing link’ in de verbinding met de zuidvest
  • oeverversteviging aan de zuidvest

Zaterdag 28 augustus 2021

Op het hoogfeest van Sint-Augustinus vierde de abdijgemeenschap tevens haar jubilarissen. Dit jaar herdenken confraters Ivo Cleiren en Kees van Heijst hun gouden professiejubileum en bekrachtigden zij hun professie.

Overige jubilarissen waren fr. Marc Decroos (60 jaar professie), abt Paul Meyfroot, fr. Ward De Schrijver, fr. Michiel Meeusen (allen 65 jaar priester).

Dinsdag 24 augustus 2021

De Sint-Norbertusgilde van Tongerlo maakte haar groepsportret op het binnenplein van de abdij. De gilde ontstond in 1630 als een kolveniersgilde – een schuttersgilde – die zo nodig kon opgeroepen worden ter bescherming van de bewoners in of rond de abdij. Ook vandaag houdt men nog schietingen of beoefent men gildedansen.

Zondag 15 augustus 2021

Op het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming konden we na twee jaar onderbreking weer de liturgie vieren met talrijke gelovigen die van heinde en ver naar de abdij kwamen. Aansluitend hielden we een receptie op het binnenplein samen met onze kerkgangers terwijl de koninklijke fanfare Sint-Cecilia muzikaal begeleidde.

Donderdag 12 augustus 2021

Voor de werken op onze terreinen werd een nieuw mini-tractor in gebruik genomen. Voor wie het interesseert: het is een John Deere 3038 E.

Dinsdag 10 augustus 2021

In aanloop naar het hoogfeest van Onze-Lieve Vrouw Tenhemelopneming werd het Mariakapelletje aan de Heksenbrug gerestaureerd. Een plaat met het bekende Marialied ‘Lief Vrouwke’ werd aan het kapelletje toegevoegd. Het lied werd in Tongerlo gecomponeerd door Bruno Svoboda, norbertijn van de Tsjechische abdij Nova Rise.

Maandag 7 juni 2021

Organist Laurens Gardeniers

Op maandag 7 juni slaagde Laurens Gardeniers, een van onze organisten, met grote onderscheiding voor zijn eindexamen Master Orgel aan het conservatorium van Maastricht. Dit is een zesjarige opleiding, bestaande uit 4 jaren Bachelor en 2 jaren Master. Omdat Laurens reeds enkele jaren aan het Lemmensinstituut in Leuven orgel had gestudeerd mocht hij in Maastricht direct beginnen aan het derde Bachelor jaar. Gelukkig had hij mede hierdoor veel vrijstellingen voor de theoretische vakken, want naast deze studie werkt Laurens fulltime in Brussel. Orgelspelen en studeren diende dus ná de werkuren te gebeuren.

In de loop der jaren studeerde Laurens bij verschillende docenten, waaronder Jean Wolfs, Paul De Maeyer, Luk Bastiaens, Reitze Smits en in Maastricht bij Marcel Verheggen en Hans Leenders. In 2019 bracht de Maastrichtse orgelklas nog een bezoek aan ons Klais orgel.

Voor zijn eindexamen speelde Laurens in twee kerken in Maastricht. In de OLV basiliek – waar een orgel staat dat geschikt is voor muziek uit de barok (17e/18e eeuw) – en in de Sint-Servaas basiliek waar een instrument staat dat zich meer leent voor 19e eeuwse en hedendaagse muziek. Hij speelde werken van Nicolas de Grigny, Johann Sebastian Bach, César Franck, en Marcel Dupré.

Als vertegenwoordiger van onze abdij woonde abt Jeroen het examen bij.

Laurens is als organist sinds 2011 aan onze abdij verbonden. Naast het orgelspel bij de diverse liturgische diensten staat hij ook in voor het onderhoud van ons Klais-orgel (het verhelpen van kleine defecten, stemmen van de tongwerken, etc). Daarvoor deed hij onder het tijdskrediet-systeem 5 jaar stage bij orgelbouwer Verschueren uit het Nederlandse Ittervoort. Hij werkt met bovengenoemde orgelbouwer ook samen om ons instrument in stand te houden. Hopelijk kan een algehele restauratie van ons orgel plaatshebben in 2022…

Dinsdag 8 juni 2021

Deze week gaan de landschapswerken om en rond de abdij van start. Deze werken kaderen in het laatste landinrichtingsplan van de Vlaamse Landmaatschappij voor het de Merodegebied. De meest in het oog springende ingrepen zijn de werken aan de vesten rondom de abdij waar twee dammen zullen worden geplaatst en de oevers met schanskorven verstevigd zullen worden. Ook aan d e Lourdesgrot krijgt de omgeving een opfrisbeurt met een nieuw hek en nieuwe banken. Ter hoogte van de parking zal ook het laatst stukje vest doorgetrokken worden. In het bos aan de noordzijde van de abdij zullen een aantal paden hersteld of bijgemaakt worden.

De werken begonnen met het omkappen van drie zieke en stervende beukenbomen. Sommige passanten vonden het spijtig dat ze moesten verdwijnen of begrepen niet goed waarom ze dienden omgehakt te worden. Maar gezien de bomen op sterven na dood waren en er reeds grote en dorre takken uit de kruin vielen moest ook rekening gehouden worden met de veiligheid van wandelaars en fietsers. Op termijn zullen de beukenbomen vervangen worden door 6 lindebomen waardoor de reeds bestaande dreef voorbij de Lourdesgrot een verlenging zal krijgen.

Voor de bomen werden omgehakt werd eerst de kruin gesnoeid tot aan de stam.

Als eerstvolgende stap wordt de Oevelsedreefloop aangepakt ten westen van de abdij. Het water water wordt afgelaten zodat de loop zoveel mogelijk droog komt te staan. Het slib wordt uitgegraven en afgevoerd. De oevers worden rechtgetrokken en de grond voorlopig gestockeerd om later hergebruikt te worden.

Voorbij de brug ter hoogte van de hoektoren Den Herman wordt een waterbekken voorzien met een bijkomende meander. Later komt hier ook een dam die het water rond de abdij moet leiden. Bij grote watertoevloed, bv. na hevige of langdurige waterval, kan het water een tijd in dit bekken opgehouden of opgevangen worden waarna het langzaam afgegeven kan worden aan de vesten.

Terwijl het zuidelijke stuk van de Oevelsedreefloop verder uitgebaggerd wordt is men in het noordelijke gedeelte begonnen met het heien van palen die de schanskorven moeten stutten. De korven zelf worden ook al klaargelegd zodat ze met stenen opgevuld kunnen worden.

Intussen is een tweede ploeg al begonnen met het droogleggen, het uitbaggeren en recht graven van de noordelijke vest.

Zondag 6 juni 2021

Vandaag vierde onze orde haar heilige stichter, de H. Norbertus. In dit jubileumjaar kreeg deze viering een bijzondere kleur, ook al werd de liturgie nog achter gesloten deuren gevierd. Hopelijk de laatste zondag dat dit zo moet gebeuren.

Op dit hoogfeest hield abt Jeroen de volgende homilie:

De bikkelharde talentenparabel schrijft Mattheus voor zijn wat futloze kerkgemeente…Zijn motief: lome christenen weer op gang trekken met een onrustwekkend verhaal.

Want mensen, ook geprofesten in het Godgewijde leven, bekeren zich niet graag … en toch verwacht de Heer van ZIJN talenten in ons leven de veelvoudige vruchten.

Een kloostergemeenschap is meer dan de som van natuurlijke talenten en persoonlijke begaafdheden…Van dit soort bekwaamheden wordt in de parabel zelfs geen gewag of afrekening gemaakt. 

Hier gaat het om het gratuïte vertrouwen dat een rijk man in zijn dienaars stelt en hen een deel van zijn vermogen in beheer toevertrouwd. Een talent: goed voor een goudwaarde van 32 kg. Het gaat dus om een heel groot vertrouwen dat God in u en in mij en in elke christen stelt wanneer hij ons de schat van zijn Woord toevertrouwd, ieder naar zijn bekwaamheid. Vragen ook wij eerst zoals Vader Norbertus: ‘Heer, wat wilt Gij dat ik doe?’? Of hebben wij ons eigen agenda voor de Heer al lang klaar?

S. Norbertus zocht naar verdieping en evangelisering van het Godgewijde leven en het leven van de kerk van zijn dagen: in de Handelingen stond het al in een notedop beschreven: gemeenschap van goederen, dagelijks eensgezind gebed en breken van het Brood, in eenvoud van hart de maaltijd delen…Jezus navolgen, heel dicht bij: de arme Jezus achterna en het evangelie zonder glossen: hij noemde het vita apostolica, geautoriseerd door een regelgeving van Vader Augustinus.

Geen zending, geen missie zonder geleefde navolging van de Heer Jezus. De kwaliteit van de missie is nauw gelenkt aan de kwaliteit van de navolging. De vita apostolica bedoelt altijd: de Heer Jezus als Leidsman te nemen en zijn Kerk te dienen.

Een talent dat wij hebben ontvangen, of zelfs twee of drie of 10… dat moet de goede vruchten voortbrengen. Mattheus spreekt hierover in woorden van ‘trouw en lui’, niet als kwaliteiten van onze arbeid, maar ‘trouw en lui’ als gelovig en kleingelovig. Kleingelovigheid verbergt angstig de verkondiging van het Evangelie en de belijdenis van Christus. Het toevertrouwde talent blijft vruchteloos als een steriel erfgoed. Kleingelovig is Mattheaans te weinig en beduidend een onvoldoende. Ons is meer gevraagd en hebben wij dat meer ook niet beloofd in professie en wijding.

Zouden wij Gods groot vertrouwen in ieder van ons en ons allen samen durven beschamen? Is 9 eeuwen niet een uitdagend moment, een keerpunt, een vernieuwde missie en nieuwe visie van norbertijnse flexibiliteit voor evangelische vitaliteit. Samen op weg naar God tussen de mensen. ‘Heer, wat wilt Gij dat ik… dat wij doen? ‘  Amen.