);

Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Dinsdag 7 mei 2019

Het nest slechtvalken op onze toren had enkele eieren voorgebracht waarvan uiteindelijk maar 1 kuiken het gehaald heeft. Dit vrouwelijk jonge slechtvalkje werd deze avond op vakkundige wijze geringd door Herman Berghmans zodat het later herkend kan worden. Alles gebeurde onder het waakzaam oog van de ouders. De foto’s met zwarte rand zijn van Jan Nuyts.

               

   

   

 

 

Woensdag 8 mei 2019: orgelklas in de abdijkerk

Op maandagmiddag 6 mei bracht de orgelklas van het conservatorium in Maastricht (NL) een bezoek aan ons Klais orgel. Drie orgelstudenten (waaronder een van onze eigen organisten, Laurens Gardeniers) kregen er les van docent Marcel Verheggen. Er kwam muziek van Bach, Reger, Andriessen, de Klerk en César Franck aan bod. De hele groep was enthousiast over de klank van ons orgel en de technische mogelijkheid dat het orgel zelfs iemands orgelspel kan opnemen en terug afspelen. Dat bood de studenten de kans zichzelf na het spelen te herbeluisteren en -evalueren vanuit de kerk zelf, waar het geluid helemaal anders klinkt dan vanuit de positie aan de speeltafel. Hier wat sfeerbeelden…

        

Dinsdag 7 mei 2019

Herwaardering voor een vergeten cineast en een abdijfilm

In de late jaren 1920 werd Carlo Queeckers als een van de belangrijkste Belgische cineasten beschouwd. Helaas zijn de meeste van zijn films verloren gegaan. De enige uitzondering is Het leven eener groote abdij, een film uit 1930 over de abdij van Tongerlo. Queeckers’ stilistisch opmerkelijke film zonk volledig weg in de vergetelheid. CINEMATEK, het Koninklijk Belgisch Filmarchief, maakte een digitale versie van Het leven eener groote abdij, wat de aanleiding vormde om voor het eerst een grondig onderzoek uit te voeren naar de film en zijn maker. Dit gebeurde in de context van het Onderzoeksseminarie Film aan de Masteropleiding Theater-en filmwetenschap van de Universiteit Antwerpen. Film en onderzoek worden op 8 mei voorgesteld in Cinema Zuid te Antwerpen, en op 22 mei in de bibliotheek van Westerlo.
Het idee om een film te maken over de norbertijnenabdij van Tongerlo ontstond in de nasleep van een zware brand die de abdij in 1929 gedeeltelijk verwoestte. Een groep kloosterlingen schreef een scenario voor een film waarvan de opbrengsten zouden dienen voor de herstellingswerken. Men vond in de toen 24-jarige cineast Carlo Queeckers de ideale kandidaat om de klus te klaren.

De in Brussel geboren filmmaker Carlo Queeckers (1906-1969) werd op dat moment geprezen om zijn ritmische stadsfilms Vlaamse kermis (1929) en Brusselse melodie (1929). Queeckers gold als een vertegenwoordiger van de avant-garde in de Belgische film en werd in één adem genoemd met Henri Storck en Charles Dekeukeleire. Na de Tongerlofilm in 1930 maakte Queeckers enkele films in Portugal. Le mas d’Icare (1934), een illustratie van een muziekstuk van Paul Gilson, is voor zover bekend zijn laatste realisatie.

De abdijfilm is Queeckers’ enige bewaard gebleven film. De filmproductie was een grootse onderneming. Overgeleverde production stills laten bijvoorbeeld een grote houten stelling zien van waarop de panoramische beelden werden gedraaid. De brand werd nagebootst door een maquette te laten afbranden. De film werd ook gemaakt met een groot aantal (wellicht 800 à 1.000) figuranten, veelal dorpelingen uit de buurt. De grote sterspelers zijn evenwel de paters zelf. Ze vertolken de rollen van allerhande personages in de historische scènes maar spelen ook zichzelf in de eigentijdse passages.

De film opent met beelden van de wilde Kempen in de twaalfde eeuw, net voor de stichting van de abdij. Wat volgt is een aaneenschakeling van belangrijke historische gebeurtenissen in de geschiedenis van de abdij zoals de stichting, de opstand tegen het Oostenrijks bewind, de uitdrijving van de kloosterlingen tijdens de Franse Revolutie en de terugkeer in 1840. De film springt dan naar de hedendaagse tijd om de kijkers een blik te gunnen in het dagelijks leven van de kloosterlingen. Het laatste gedeelte richt zich op de de brand en de wederopbouw van de abdij.

De film valt stilistisch op in zijn voorliefde voor de long take, terwijl camerabewegingen en tableaus volop de diepte van het kader bespelen. Queeckers zocht duidelijk aansluiting bij de Europese kunstfilm. De film bevat ook enkele sequenties met een ritmische montage die aan de Sovjetcinema herinnert. Het leidt tot een vrij eclectisch maar steeds vakkundig resultaat, waarbij Queeckers erin slaagt om de visie van zijn opdrachtgevers te verzoe

nen met zijn eigen kunstenaarschap.

Er werden verschillende versies van de film uitgebracht en gedurende de volgende decennia werd er meerdere keren in de film geknipt. Dit maakte een reconstructie van de film er niet makkelijker op. De film die vandaag beschikbaar is, werd geconstrueerd door de overgeleverde filmfragmenten te vergelijken met wat er in de contemporaine pers over de film werd geschreven en andere historische documentatie. Vermoedelijk ontbreekt nog steeds een deel over de kunstschatten van de abdij.

De film kan niet los van zijn katholieke context gezien worden. De katholieke beweging kende in de jaren 1920 een dubbelzinnige houding tegenover het filmmedium. Enerzijds gold de filmwereld als een ‘school van verderf’ en trachtte men films en bioscopen te controleren via de oprichting van allerlei instanties. Anderzijds zag men in katholieke kringen ook het instructieve en creatieve potentieel van films in. Vanaf het begin van de jaren 1920 lieten diverse congregaties films vervaardigen over hun werking. Het leven eener grote abdij is één van de meest ambitieuze films binnen deze traditie en is dringend aan een herontdekking toe.

De film moest de herstellingen na een zware brand van 1929 helpen betalen.
Op het voorplein werd een groot staketsel gebouwd om overzichtsbeelden te kunnen filmen.
Medebroeders speelden mee in de film, als historische figuren of gewoon zichzelf.
Het leven eener groote abdij (1930)

Realisatie: Carlo Queeckers
Stille film, zwart-wit, 120’
DCP gebaseerd op 35mm-kopie en enkele fragmenten op 16mm, CINEMATEK Brussel

Filmvertoningen met live pianobegeleiding en voorafgaand presentatie van het onderzoek:

Woensdag 8 mei om 20u00 in Cinema Zuid te Antwerpen: website
Woensdag 22 mei om 20u00 in de bibliotheek van Westerlo: website

Zondag 5 mei 2019

Deze zomer, van 1 juni tot 30 september, gaat het prestigieuze project ‘Vlaamse Meesters in Situ’ van start. Met dit initiatief wil Toerisme Vlaanderen de weg wijzen naar unieke plekken, weg van de platgetreden drukke paden. Dat zijn verborgen parels in de kunststeden, maar vooral in kleinere stadjes en in weggestoken dorpjes overal in Vlaanderen. 

Vlaamse Meesters in Situ doet ook deuren open die nu gesloten zijn. Je wordt ontvangen in kerken, kapellen, kloosters, begijnhoven, kastelen en stadhuizen waar schilderijen van Vlaamse meesters uit de vijftiende, zestiende en zeventiende eeuw nog altijd te bewonderen zijn op hun oorspronkelijke plaats.

Vlaamse Meesters in Situ laat je die vaak onbekende werken ontdekken en de plekken waar ze thuishoren beleven. Een discrete scenografie omringt de meesterwerken met de juiste sfeer. In beeld en woord brengt het in-situ-verhaal je heel dicht bij de schilderijen en wijst je ogen naar de sublieme manieren waarop Vlaamse meesters hebben rekening gehouden met de plaatsen waarvoor hun werken zijn bedoeld.

Onze abdij van Tongerlo is partner in dit mooie project. In de abdijkerk worden de beide schilderijen van Jan Erasmus Quellin de blikvangers. In opdracht van abt Crils schilderde omstreeks 1682 twee reusachtige doeken voor de kloosterrefter. Jezus te gast bij Simon de farizeeër speelt zich af in een groots architecturaal decor. De Bruiloft te Kana is meer helder van opzet. De focus van de compositie ligt op een haast leeg centraal punt, enkel ingevuld door een paar kruiken. Jan Erasmus Quellinus liet zich inspireren door de Venetiaanse architect Andrea Palladio, die teruggreep naar de bouwkunst van de oudheid.

Maandag 29 april 2019

Technologiebedrijf Imec te Leuven zet een hyperspectrale camera in om delen van het Laatste Avondmaal in Tongerlo diepgaand te analyseren. Zij doet dat in opdracht van prof. Isbouts (USA) die zo wil nagaan of delen van het schilderij door Leonardo da Vinci zelf werden geschilderd. Hijzelf is de mening toegedaan dat dit het geval is voor de figuur van de apostel Johannes. Het is echter wachten op de verdere analyse van de opnames door een internationaal team van specialisten om hierover uitsluitsel te krijgen.

Woensdag 17 april 2019

Vroeg in de voormiddag kregen we minister Koen Van den Heuvel op bezoek. In zijn hoedanigheid als Vlaams minister van Omgeving, Natuur en Landbouw, was hij hier om het laatste Landinrichtingsplan van de Vlaamse Regering officieel goed te keuren en voor te stellen. Hij werd vergezeld door lokale en regionale politieke mandatarissen.

Het voorliggend landinrichtingsplan (LIP) heeft betrekking om het de Merode-gebied dat zich uitstrekt van Geel en Westerlo in het Noorden tot Aarschot en Diest in het zuiden, kortom: het stroomgebied van Nete en Demer. Het huidige LIP ligt in de lijn van de voorgaande die reeds voor het de Merodegebied werden uitgewerkt en gerealiseerd: natuur, landbouw, recreatie en horeca versterken in een geïntegreerd samenwerkingverband. Op de plechtigheid van vandaag waren daarom ook vertegenwoordigers aanwezig van ‘de Merode prinsheerlijk platteland’ en van de Vlaams Landmaatschappij die de uitvoering van het LIP concreet zal realiseren.

De goedkeuring van dit LIP vond plaats in onze abdij omdat een reeks maatregelen onmiddellijk betrekking hebben op de abdij en haar omgeving. Zo worden in het bos ten noorden een aantal wandelwegen hersteld en uitgebreid om te komen tot een doorgaand circuit. Daarbij worden ook wat landschapselementen in ere hersteld. Ook de waterhuishouding rond de abdij wordt aangepakt. De oevers van de vesten rondom de abdij worden verstevigd en de ‘missing link’ in deze vesten (aan de parking) wordt doorgetrokken zodat de watervesten weer in hun totaliteit hersteld zullen zijn en het water weer helemaal rond de abdij kan doorvloeien. Enkele dammetjes op de Oevelsedreefloop moeten de watertoevoer voor de vesten garanderen. De uitvoering van deze werken is voorzien voor 2020.

    

Dinsdag 16 april 2019

In het da Vincimuseum vond de boekpresentatie plaats van “Het Laatste Avondmaal naar Leonardo da Vinci. Een wonderlijke geschiedenis. Deze studie geeft een overzicht van de bewogen geschiedenis die deze replica, die bewaard wordt hier in Tongerlo, reeds achter zich heeft. Tijdens de boekpresentatie, die kon rekenen op een ruime belangstelling, gaven de auteurs een bondige weergave van kun werk.

     

  

  

Maandag 15 april 2019

In de voorbije maanden finaliseerden drie dames van de vzw Kant in Vlaanderen de kantcollectie van de abdij van Tongerlo die in het Erfgoedhuis wordt bewaard samen met liturgische textilia.
Mevrouw Lydia Mertens (uittredende voorzitster) en mevrouw Linda Dirckx en mevrouw Ingrid Peeters (aantredende voorzitster) hebben met grote deskundigheid, veel tijd en zorg, dit grote werk gespreid voor vele werksessies tot een goed einde gebracht.
Zij hebben in 2017-18 ook een tentoonstelling in het da Vinci-museum opgezet met de mooiste stukken onder de naam ‘Van alle kanten’. Een presentatie van kanten van diverse plaatsen en stijlen van 1650 tot 1950.

Voor deze grote inventarisatie zijn we hen veel dank en erkentelijkheid verschuldigd!

 


 

 

Zondag 14 april 2019

Deze zondag hebben de de Goede Week ingezet met de viering van Palmzondag. Zoals gebruikelijk begon de dienst in de Tiendschuur met de zegening van de palmen. Bij die gelegenheid sprak abt Jeroen de volgende inleiding uit:

Vrede zij U, Broeder en Zusters,
Het is alweer palmzondag.  En het zijn groene palmen die deze zondag met leven en hoop kleuren.  Wij hebben ze geplukt uit het evangelie van Lucas samen met het enthousiasme van de leerlingen en van de vele mensen in Jeruzalem.
En die ene is er weer bij, U kunt het misschien al raden, de profeet Jesaja gaf hem reeds een plaatsje bij Jezus geboorte: een ezeltje, want die erkent de krib van zijn meester, maar niet allen echter in Israël.
En vandaag zet de profeet Zacharia het ezeltje terug in de feestelijke stoet, niet een koninklijk paard van heersers maar een ezeltje mag Jezus dragen doorheen een stad helemaal in beroering. En zoals Salomo, de Zoon van David, op zijn rijdier wordt geholpen, zo wordt ook Jezus, die andere’Zoon van David’, ook op ezelsveulen geholpen… het veulen draagt zijn eerste last, zijn eerste werk… Jezus’intrede en intronisatie in Jeruzalem.
Er roert entwat als de profeet Jezus uit Nazaret in Galilea, Jerusalem binnen trekt… onder blij gezang wordt Jezus koning genoemd: “ Gezegend de Koning die komt in de naam van de Heer”. Enige farizeeën vragen Jezus aan zijn leerlingen het zwijgen op te leggen. Zoals ook vandaag vaak aan Christenen wordt gevraagd over hun geloof en over Jezus te zwijgen. Maar Gods’ koninkrijk komt onweerstaanbaar gevaarlijk midden politieke en religieuze belangen. Stenen zullen spreken, christen moeten blijven spreken.
Zoals het ezeltje Jezus draagt, zo draagt ook iedere christen Christus in zijn hart en met zijn leven.
Onze palmen zijn onze blijde instemming met wie Jezus is en wat Jezus ons doet.Zij spreken van ons geloof in de Heer Jezus en onze blijvende gehechtheid aan zijn Woord in de gemeenschap van de Kerk. Straks sieren wij er thuis het kruisbeeld mee voor een nieuw jaar leven in en met en door Christus.

 

   

 

Donderdag 11 april 2019

Het wordt lente en dat is te merken bij de beestjes die in de abdij leven. Hoog in de toren is het eerste slechtvalkje uit het ei gekomen. Op onderstaand filmpje zie je haar eerste pasjes.

Lager bij de grond maakt onze witte pauw het mooie weer. Met opgezette veren probeert hij indruk te maken op de beide vrouwtjes die er al even wit uitzien als hijzelf.

 

    

Woensdag 3 april 2019

Deze namiddag ontvingen we het bezoek van onze bisschop, mgr. Johan Bonny. Na aankomst om 14.30 u was er eerst een ontmoeting met abt Jeroen en met de Gemeenschap Zaden van het Woord. Om 15.30 u ontmoette de bisschop onze gemeenschap rond een tas koffie. Mgr. Bonny sloot aan bij het stil gebed in de abdijkerk en aansluitend bij de vespers. Het avondmaal in de abdijrefter sloot dit bezoek af.

   

   

Maandag 1 april 2019

Vandaag gingen de afbraakwerken van start van het zogenaamde “kiekeskot”. Dit gebouwtje dat in onze tuin staat fungeerde oorspronkelijk als kippenhok. Later werd het herbestemd als frigoruimte voor de winteropslag van appelen en peren en als atelier voor het tuingerief. De voorbije tijd werd het gebouw ontruimd omdat het zijn functie verloren had. Daarom werd besloten het ook af te breken na zorgvuldige en professionele verwijdering van de aanwezige asbestplaten.

     

     

          

          

 

Zaterdag 23 maart 2019

Een controle heeft uitgewezen dat het koppel slechtvalken dat in de toren van de abdijkerk woont nest heeft gemaakt en drie eieren aan het uitbroeden is (het vierde ei op de foto is verworpen).

We hebben ook een cameraatje geplaatst met een bewegingssensor en hopen daar binnenkort ook enkele beelden van te kunnen laten zien.

Zaterdag 9 maart 2019

Verschillende vrijwilligers hebben de voorbije maanden, in twee werksessies, weer eens een berg werk verzet in onze bibliotheek. Alle boeken van de grote bibliotheek moeten immers verhuisd worden naar het erfgoedhuis waar ze  een nieuw onderkomen zullen vinden. De rekken worden leeggemaakt in bakken, met behulp van een hoogtewerker naar het erfgoedhuis gebracht en daar weer overladen in nieuwe rekken. Na een verhuisproces van vele maanden is dankzij het werk van voorbije week de klus bijna geklaard.  Slechts enkele rekken staan te wachten. Dank aan alle vrijwilligers!!

      

      

      

      

      

      

      

      

Woensdag 6 maart 2019

Vandaag, met aswoensdag, is de veertigdagentijd van start gegaan. “Een tijd van meer toeleg op het bidden, van grotere aandacht voor de liefde tot de naaste, een tijd van grotere trouw aan de sacramenten waarin wij zijn  herboren”

Tijdens de eucharistieviering sprak abt Jeroen de volgende homilie uit:

Broeders en zusters in de Heer Jezus,
Vandaag begint de christelijke vastentijd, een tijd van genade. Het is een gunstige tijd zoals bij hoorden in de tweede Korintiërsbrief. Charis is het griekse woord voor genade en is verwant met het franse woord charme. De vastentijd is een tijd die ons opent voor de charme van het evangelie en ook herschept tot charmante mensen.

En zoals wij voor onze smartphone of onze computer of onze bankkaart of onze identiteitskaart een paswoord hebben en moeten bevestigen met OK. Zo geeft Jezus ons drie paswoorden waardoor wij toegang krijgen naar meer evangelisch leven… en wij bevestigen dit met een assekruisje als ons persoonlijk OK

Drie paswoorden die werken: delend-biddend-vastend. Drie doe-woorden.
Er zijn de aalmoezen van het ontwapend woord en van de vergeving die wij mogen ontvangen en ook geven, de veelvormige liefdadigheid: liefde met ter daad, niet door het anderen te laten doen, maar door zelf bij te dragen.
Er is het bidden: niet het woord nemen, maar het Woord aan God geven en luisteren. ‘Uw verlangen is uw gebed. Indien ge voortdurend verlangt, dan bidt ge ook voortdurend’ is een woord van Sint-Augustinus.
Er is het vasten: niet diëten voor de lijn, maar het onweerstaanbaar hongergevoel aanscherpen voor ons verlangen naar Gods’Woord dat in ons moet groeien en ook vruchten dragen. Zoals onze Vader Augustinus het zegt: minder voedsel voor de maag en meer voedsel voor het hart.

Wij laten as op ons hoofd leggen, om het tijdelijk karakter van ons bestaan aan te geven – stof en as zijn wij – én ons verlangen naar Jezus’ gezindheid – open uw hart voor het evangelie.  Het askruisje is slechts het begin dat wij met vertrouwen ontvangen opdat God zijn goed werk in ons volbrengen kan. Een askruisje is ons persoonlijk OK. op Jezus Woord in het evangelie van deze dag.

Wie geeft en deelt wordt rijker,
wie bidt wordt gezegend en gehoord,
wie vast blijft niet op zijn honger zitten.
De veertigdagentijd is niet zozeer een tijd van veel uitleg, maar een tijd van des te meer toeleg. Een tijd van genade die ons tot ‘charmante’ christen mensen maakt. Amen.

                            

Zondag 6 januari 2018

In de Antwerpse kathedraal werd feestelijk herdacht dat mgr. Johan Bonny 10 jaar geleden tot bisschop werd gewijd. Abt Jeroen was present en vertegenwoordigde onze abdijgemeenschap in het gezelschap van de Tongelse Gemeenschap Zaden van het Woord.

   

Dinsdag 1 januari 2019

Na de aankomst van de Gemeenschap Zaden van het Woord begin december is het team dat zal instaan voor het gastenverblijf geïnstalleerd en op volle dreef. Cfrs. Gabriël en Paul, zr. Rafaella, zr. Magdalena en Maria Inês zulen samen instaan voor een gastvrij en verzorgd onthaal van onze gasten. Momenteel is het aantal gastenkamers nog beperkt, maar de afwerking van de gang met 6 nieuwe gastenkamers met sanitair vindt binnenkort zijn voltooiing.

Dinsdag 1 januari 2019

Van de advent tot en met het feest van de Doop van de Heer besluiten wij dagelijks de vespers met de Maria-Antifoon ‘Alma Redemptoris Mater’. Een eenvoudige versie op weekdagen en een plechtige op zon- en feestdagen.

Tijdens de kerstvakantie maakten we hiervan een opname met de abdijgemeenschap en van het resultaat laten we u hier graag meegenieten.

     

 

Plechtige versie:

 

Eenvoudige versie:

Maandag 17 december 2018

In deze laatste dagen voor Kerstmis werd in de abdijkerk de gerestaureerde godslamp opgehangen.

Deze godslamp lag decennia te verkommeren ‘op zolder’. Tijdens de restauratie kwam de signatuur van de maker en de datum aan het licht: Camille Esser uit Weert – 1908. Een belangrijk exemplaar van religieuze kunst dus, wat het de moeite waard maakte op deze gouden godslamp te laten restaureren. Op 26 maart 2018 werd ze meegenomen naar het atelier van meester goudsmid Joost Vlemmix te Ravenstein in Nederland. Bij het reinigingsproces bleek al gauw dat de volledig gouden godslamp in bijzonder goede staat verkeerde: de vergulding bleek goed bewaard en slechts enkele onderdelen dienden worden bijgemaakt. Zo werden 7 nieuwe medaillons ontworpen omdat de oorspronkelijke verdwenen waren. De lamp is verder samengesteld uit 7 kunstig uitgewerkte taferelen met een Eucharistisch motief. Het geheel werd geëlektrificeerd en voorzien van 7 kaarsen en een rode lamp.

                

 

     

 

Oorspronkelijk hing de godslamp in het westelijke transept, bij het Sacramentsaltaar waar het tabernakel werd bewaard. Uit oude foto’s is duidelijk dat de lamp hier minstens tot 1958 heeft gehangen. Na restauratie werd de godslamp teruggehangen in de abdijkerk, in het ogief dat toegang geeft tot het oostelijke transept en waar het Allerheiligste wordt bewaard.

 

Geen mooiere tijd dan de advent in ons 888-jarig jubileumjaar om de godslamp weer te laten schitteren in het oostelijke transept want ‘ex oriente lux’ – uit het Oosten verwachten wij het Licht en ons Heil. Op de 7 zijden van de godslamp staat zelfs een Schriftcitaat te lezen in die zin: ‘Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis’ – ‘Zolang gij het licht hebt, gelooft in het licht, opdat gij kinderen van het licht moogt zijn’ (Joh. 12,36).

 

 

 

 

 

         

         

Donderdag 13 december 2018

Op 26 november overleed onze medebroeder Ignace de Ruijter (zie het bericht van die datum). Vele jaren was cfr. Ignace missionaris in Congo, op verschillende missieposten. We publiceren graag nog enkele foto’s uit de oude doos van zijn priesterwijding en de beginperiode van die missietijd.

Priesterwijding op 14 augustus 1955 door mgr. Vanuytven

Cfr. Ignace (5de in de rij) samen met de overige wijdelingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij zijn eerste H. Mis in de thuisparochie.

 

Bij zijn vertrek naar Congo, samen met zijn broer Xavier en cfr. Joost Sleeckx.

         

De kerk en missiepost van Aketi, met broer Xavier.

      

Zaterdag 8 december 2018

Vandaag kreeg het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen een bijzondere dimensie. Drie leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord komen zich vestigen in de abdij. Dit bijzonder project werd ingezet met de viering van de Eucharistie van de abdijgemeenschap , samen met de voltallige  Gemeenschap Zaden van het Woord in België (Tongeren). Een delegatie van het bisdom verzekerde ons van de sympathie van Mgr. Bonny (die zelf aanwezig was op de zaligverklaring van de Algerijnse martelaren in Oran.). Ook vanuit Tongeren waren vele Vrienden van de Gemeenschap present. En ook vele vrienden van de abdij kwamen hun morele en spirituele steun verlenen.

                     

Na de proclamatie van het Evangelie sprak abt Jeroen de volgende homilie uit:

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

Onze abdij heeft iets met Tongeren. In 2003 kwam het Kind Jezus van Praag naar onze abdij op verzoek van de zusters van de Heilige Harten. Een wij hebben de Heer Jezus asiel verleent opdat vele mensen Hem hier zouden kunnen ontmoeten. Maar in het evangelie staat dat er vrouwen waren die Jezus volgden en Hem uit eigen middelen onderhielden. 15 jaar nadien komen vrouwen uit Tongeren naar Tongerlo. 
Zr. Rafaela, zr Magdalena en Maria Inez en ook al de andere leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord, hartelijk welkom.
In de oorlogsjaren (1940-44) hebben onze confraters een Verbond aangegaan met de zusters jozefienen uit Sint-Niklaas, in wederzijds gebed en ondersteuning. En in 1130 bij de stichting van onze abdij, dat is 888 jaar geleden, waren er ook al zusters hier op het domein. Wij zijn dankbaar dat wij dit samenwerkingsproject mogen opstarten met goedvinden van uw stichters en met sympathie van onze bisschoppen mgr. Hoogmartens en mgr. Bonny.
Het is vandaag ook een mooi liturgisch feest van Maria’s Onbevlekte Ontvangenis. God begint zo vaak iets nieuws. God innoveert ook in de dwaalwegen en de afwijzing van mensen en laat het niet bij wat voorbij is maar schept toekomst.
Maria draagt in zich het origineel DNA van de eerst geschapen mens, vol genade en in vriendschap met God. Zij kent niet de overdraagbare ziekte van de zonde en de besmetting van het kwaad.
Het nukkig en zondig neen heeft in Maria geen wortel geschoten, zij is in niets een hindernis of weerstand. Zij kent geen Godsvervreemding of de Godsverduistering. In haar werkt niets God tegen, maar zij is algehele medewerking met Gods’genade.
Haar ontwapenend en volmondig JA, laat God ten volle binnen komen in haar leven. Zij is open voor Gods’ heil en toekomst en voor het werk van de H. Geest.
Bij de aanvang van de advent toont de liturgie ons Maria, het mooiste meisje van Israël en de schoonste vrouw uit de schepping en de heilsgeschiedenis. Bruid van de H. Geest en Moeder van Gods’ Zoon.
Met de komst van drie leden van de Gemeenschap Zaden van het Woord begint God iets nieuws om de aanwezigheid en het getuigenis van het Godgewijde leven in onze abdij en omgeving samen te versterken. Moge onze charismata, samen in een geestelijke synergie bijdragen aan wat goed is voor de Kerk en wat heilzaam voor de mensen. Moge de Zaden van het Woord ontkiemen en vruchten dragen, dertig, zestig, honderdvoud.

Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo,
Onze-Lieve-Vrouw van Tongeren, Oorzaak onzer blijdschap,
schenk ons altijd Jezus en zijn heilbrengend woord. Amen.

 

       

Na de eucharistie was er gelegenheid tot  ontmoeting in de Norbertuszaal in een hartelijke en blije atmosfeer. De drie leden van de gemeenschap die vanuit Tongeren naar Tongerlo verhuizen werden er extra in de bloemetjes gezet.

          

               

Het hartelijke samenzijn werd verdergezet in de abdijrefter met een feestelijke maaltijd.

                                

Na de maaltijd konden de zusters hun kwartier betrekken en dit gebeuren werd extra onderstreept door de overbrenging van het Allerheiligste naar hun eigen kapel.  Tenslotte werd de dag afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

                      

 

Een beetje achtergrond ….

‘Sementes do verbo’, Portugees voor ‘zaadjes van het woord’, is een jonge gemeenschap van zusters en broeders, priesters, leken, gezinnen en jongeren.  Op aanvraag van de Braziliaanse aartsbisschop Mgr. Alberto Taveira Corrêa werd de gemeenschap in 2004 in Palmas (Brazilië) gesticht door het echtpaar diaken Georges Bonneval en zijn vrouw, Marie-Josette. Het charisma van de Gemeenschap “Zaden van het Woord” is Gods Woord verkondigen op een bereikbare manier en de “zaden van het Woord”, die in de harten en de levens van de mensen verborgen zijn, proberen te zoeken en naar waarde te schatten.
Sinds 2011 verblijven een aantal leden ook in het bisdom Hasselt, eerst in Hasselt en sinds 2015 in Tongeren. De gemeenschap groeit internationaal (Brazilië, Portugal, Canada, Kameroen …) en dat gaf de mogelijkheid om de aanwezigheid in België te verstevigen met een tweede ‘stichting’ in onze abdij van Tongerlo. Ze krijgen onderdak in een eigen gang in een van de abdijgebouwen. In een eerste fase zullen zij de abdij ondersteunen in de uitbouw van het gastenkwartier. Later zullen zij ook enkele pastorale activiteiten ontplooien in de regio, in samenwerking met de abdijgemeenschap.

https://www.sementesdoverbo.org/

De Gemeenschap Zaden van het Woord in Tongerlo en Tongeren
De gemeenschap in Tongerlo die samen met pater Gabriël zal instaan voor het gastenkwartier.

Donderdag 6 december 2018

Op ons bezinnend huiskapittel mochten wij deze maand kardinaal De Kesel ontvangen. Hij gaf voor ons een conferentie met als onderwerp ‘Kerk, waarom ben je er?’. De kardinaal gaf inzicht in de situatie van de Kerk in onze huidige westerse samenleving: waar ze vroeger als cultuurreligie een centrale plaats innam in onze samenleving moet ze nu haar identiteit beleven in een seculiere samenleving. Aansluitend hield de kardinaal een pleidooi om binnen deze gewijzigde situatie trouw te blijven aan de fundamentele zending van de Kerk om ‘sacramentum Dei’ te zijn, om als ‘Kerk in de wereld’ teken van Gods barmhartigheid en liefde te zijn. Voor de gelegenheid waren ook de zusters van het H. Graf uit Tongerlo op het kapittel aanwezig.

        

Zaterdag 1 december 2018

De voorbije jaren werd hard geïnvesteerd in de uitbouw van het Erfgoedhuis. Tot die inspanning behoren ook een aantal kleine afgebakende restauratieprojecten: een graduale, een oude cataloog, beeldmateriaal zoals foto’s en films maar ook oude plannen en landkaarten enz. We presenteren hier enkele gerealiseerde projecten.

Gedigitaliseerde films

Recent werd een nieuw project opgestart dat bijna afgerond is: het digitaliseren van oud beeldmateriaal op kwetsbare filmen. Hiervoor werd samengewerkt Cinematek (Koninklijk Belgisch Filmarchief – Ravensteinstraat 3 te Brussel) en met ondersteuning van de Provincie Antwerpen. Naast de digitalisering omvat het project ook ontsluiting en studie van het beeldmateriaal door de Universiteit Antwerpen, meer in het bijzonder door het studieproject over de oude abdijfilm van Carlo Queeckers. In 2018 werd hiermee reeds een start genomen en het onderzoek zal ook verder lopen in 2019.

Hier laten we alvast een fragment zien van een van deze gedigitaliseerde films:

 

Meer video’s zullen later verschijnen op You Tube.

 

Gerestaureerde en gedigitaliseerde plannen en kaarten

Een selectie van 20 kaarten werd uit het abdijarchief geselecteerd om gerestaureerd te worden met steun van het Léon Courtin-Marcelle Bouché Fonds, beheerd door de Koning Boudewijnstichting. Het betreft landmeterskaarten, plattegronden van de abdij, een tekening van de toren en cartografische kaarten uit de 17e tot en met de 20de eeuw van de abdij van Tongerlo en omliggende bezittingen van verschillende landmeters. De kaarten werden gereinigd, gaten en scheuren hersteld, schimmels verwijderd, ondergronden verstevigd.

Grondplan van de abdij – kaart uit 1655 J. Subil
Plattegrond van de abdij – kaart eind 18de eeuw LR
Kaart van Tongerlo met aanduiding van de hoeven

 

Maandag 26 november 2018

In de vroege ochtend overleed onze medebroeder Ignace Ivo de Ruyter.

Op 12 september 1929 werd een derde zoon geboren in het gezin van vader Andreas de Ruyter en moeder Anna Menheer in de materniteit in de Pieter van Hobokenstraat te Antwerpen. Bij zijn doopsel aldaar kreeg hij de namen Ivo Theodoor Maria. De familie de Ruyter woonde in de Sint-Jansparochie in Borgerhout, alwaar vader ontvanger was bij het OCMW. Ivo groeide op in een katholieke en kroostrijke familie van 10 kinderen. In de kleuterschool was hij bij de zusters in de Herrystraat, en de lagere school volgde hij in de gemeenteschool te Borgerhout. Zijn middelbare studies deed hij in het Xaveriuscollege van de jezuïeten te Borgerhout. Ivo was actief lid van de Katholieke Studentenactie.

In het voorjaar van 1949 nam hij contact op met de abdij van Tongerlo en gaf te kennen om norbertijn en missionaris in Congo te willen worden. Hij ontving het witte ordeshabijt van prelaat Emiel Stalmans op 15 september 1949 en de kloosternaam Ignace.

Op 30 juli 1951 legde hij zijn geloften af in de canonie Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo. Hij ontving de wijdingen tot het subdiaconaat op 18 september 1954

drie dagen na zijn plechtige professie; tot het diaconaat op 8 mei 1955 door missiebisschop Mgr. Vanuytven. Op 14 augustus 1955 legde Mgr. Vanuytven hem de handen op voor de priesterwijding. De roeping voor de missie in Congo stond sterk en hoog in de idealen van confrater Ignace. Prelaat Joost Boel zond hem naar de grote missie van Tongerlo in Congo. Op 2 september 1956 vertrok hij samen met (zijn) broeder Xavier de Ruyter en broeder Joost Sleeckx voor het eerst naar het Apostolisch Vicariaat van Buta waar ongeveer 80 confraters missionarissen van Tongerlo werkzaam waren.

Confrater Ignace was werkzaam in Ibembo, Ngai, Ibembo-Linkeroever en Aketi. Maar al spoedig kwamen er problemen en spanningen en werd het moeilijk als blanke missionaris in Congo. In de jaren 1961-’62 was confrater Ignace terug in België voor verlof. Op 11 november 1961 werd Mgr. Mbali tot eerste inlandse bisschop van Buta gewijd. Na zijn terugkeer in Congo was hij werkzaam in Aketi, in Zobia en bijzonder ook als broussepater.

Op 16 augustus 1964 viel Zobia ten prooi aan de rebellengroep van de Simba’s. Het werden bizarre en bange tijden voor alle blanke missionarissen. Op 8 december 1964 kon confrater Ignace na vele ontberingen terug naar België reizen. In het voorjaar van 1966 ondernamen moedige missionarissen terug de reis naar hun missieland. De missieposten waren berooid en beroofd. Het werd een moeizame opbouw in een totaal ander politiek en kerkelijk klimaat. In 1969 werd cfr. Ignace pastoor in Nganga.  Omwille van zijn gezondheid was hij echter vanaf 1985 werkzaam in Aketi. Noodgedwongen moest hij terugkomen naar Tongerlo op 12 mei 1991. Zijn hart bleef echter in Congo. Op 21 februari 1992 werd hij missieprocurator. Hij onderhield vele contacten met de families van de missionarissen in Congo, de oud-missionarissen en oud-kolonialen en ging er graag op bezoek. Jarenlang was hij pastoraal betrokken in het Woonzorgcentrum ‘de Parel der Kempen’ in Westerlo. Cfr. Ignace was bijzonder gehecht aan zijn geliefde familie.

Voor een betere verzorging en omkadering ging hij een jaar geleden wonen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen, samen met andere confraters van Tongerlo. Een ongelukkige val in de voorbije weken hebben zijn gezondheid sterk aan het wankelen gebracht.

Hij ontving met overgave de ziekenzalving op 23 november 2018 en klaar voor de grote missie naar het Vaderhuis, overleed hij om voor altijd te leven in Christus op maandag 26 november 2018.

In de abdijkerk van Tongerlo vieren wij de uitvaartliturgie ter zijner gedachtenis op vrijdag 30 november 2018. In gelovige verwachting van de verrijzenis hebben wij hem ten grave gedragen op het abdijkerkhof.

 

 

Zaterdag 10 november 2018

Naar jaarlijkse traditie zetten we begin november onze actieve en gepensioneerde personeelsleden in de bloemetjes op het personeelsfeest. Dit jaar ging onze speciale dank uit naar Ursula Verbiest die met pensioen is gegaan. Zij was vele jaren actief in de poetsdienst en de kleermakerij. Proficiat, Ursula, bedankt voor al die jaren van trouwe dienst en een welverdiende pensioenrust toegewenst!

          

     

Dinsdag 30 oktober 2018

Abt Jeroen is afgereisd naar Hongarije om er in Gödöllö de abtszegening bij te wonen van Pius Petrus Balogh. De gemeenschap van Gödöllö werd gesticht in 1923 als dochterhuis van de abdij van Jasov. In 1937 verkreeg ze het statuut van priorij. Na de val van het communistische regime werd ze heropgericht en tijdens het voorbije generaal kapittel werd ze verheven tot abdij. Zoals de meeste norbertijnen in deze regio van Europa hebben ze grote aandacht voor het onderwijs.

     

     

     

     

     

     

     

    

     

Zondag 22 september 2018

Onze abdijkerk was het decor voor het jaarlijkse concert in het kader van ‘Musica Divina’, een organisatie van het Festival  van Vlaanderen. Dit jaar bracht het Coeur de Chambre de Namur werken van de Naamse componist Jean Arcadelt (1507-1568). Een programma van pareltjes van religieuze polyfone muziek dat het publiek in gevulde abdijkerk enorm wist te waarderen. Voorafgaand aan het concert kon men zich ook inschrijven voor een lezing ‘Jezus, een mensenleven’ door Prof. Dr. Cees Den Heyer, een bezoek aan het da Vincimuseum, het bijwonen van de vespers en een broodmaaltijd in Torenhof.

   

   

    

    

    

   

   

    

Zaterdag 15 september 2018

In het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen overleed zuster Imelda Gerda Van Gucht.

Zuster Imelda Gerda Van Gucht werd geboren in Baasrode op 8 mei 1935. Op 7 oktober 1959 trad zij binnen in de Norbertinessenpriorij van Veerle. Zij ontving het ordeshabijt op 23 april 1960 en sprak haar professie uit op 28 april 1962.

De uitvaartliturgie voor zuster Imelda zal gehouden worden op maandag 24 september 2018, om 11 uur, in de abdijkerk van Tongerlo, waarna wij haar zullen begraven op het abdijkerkhof.

Homilie van abt Jeroen:

Evangelie: Mt. 25,1-13.

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

De Evangelieperikoop over de bruidsmeisjes geeft uitdrukking aan het actief wachten op de bruidegom in elk christelijk leven. En specifiek is de geëigende levenshouding voor elke Godgewijde om de Heer te verwachten.
De enige opdracht voor de meisjes was om ten gepaste tijd, als de Bruidegom komt, voor licht te zorgen. Zoals ook aan elke christen ten allen tijde wordt gevraagd ‘licht in de wereld te zijn’.
De dwaze bruidsmeisjes lijken er met hun gedachten niet bij. Ze denken te lichtzinnig over de spoedige komst van de Bruidegom. Het is niet de slaap die hen ten kwade wordt geduid, want ze slapen alle 10, maar dat ze niet zijn toegerust met extra olie en niet zijn voorbereid op het lange wachten. Weest waakzaam en voorbereid ten allen tijde.
Gerda was als lid én als leidster zeer actief in de Chiro. Heel de inhoud die uitging van de Chirojeugd heeft ze zich eigen gemaakt en droeg vruchten. Vele  keren ging ze mee op bivak. In 1952 werd zij leidster van de Sint-Imelda groep in Sint-Amands tot haar afscheid op 20 september 1959.
De hooggestemde idealen als Kristie-meisje binnen de Chiro van de vijftiger jaren ondersteunden de stille roeping in haar hart. Na het volgen van bezinningsdagen en roepingsretraites met als thema ‘Lutgart wordt Christus’ bruid’  zette ze de stap naar het Godgewijde leven. De H. Lutgardis zal altijd een rol blijven spelen in haar leven. Na een paar jaren te hebben gewerkt, voegde Gerda de daad bij het woord om in te treden in de norbertinessenpriorij van Veerle. De laatste persoonlijke foto’s en een familiefoto werden genomen zoals toen gebruikelijk was. Op 7 oktober 1959 werd Gerda als postulante binnen geleid in de clausuur van het  bijna nog nieuwe Immaculataklooster te Veerle. Zij werd ingekleed op 23 april 1960 en ontving de kloosternaam zr. Imelda, naar de patrones van haar Chirogroep. Zij sprak haar geloften uit op 28 april 1962.
Een groot deel van haar leven was zijn de toegewijde cantrix en leidde en ondersteunde de koorzang en het getijdengebed van haar medezusters. Ze maakte het psalmvers helemaal waar: ‘mijn leven lang wil ik zingen voor Hem, een lied voor mijn God zolang ik besta’’ (Ps. 104). In het naaiatelier was zij van dienst met het maken van habijten en verstelwerk allerhande. Later zorgde zij ook voor de sacristie en verzorgde de bloemen in de kloosterkerk.
De voorbije maanden was zij bijna altijd te bed en geheel afhankelijk van hulp en verzorging. Het was een grote beproeving.
Haar Godgewijd leven omspande bijna 60 jaar tussen twee Mariale gedachtenissen in: op 7 oktober 1959, O.-L.-Vrouw van de Rozenkrans trad zij in bij de norbertinessen van Veerle en zij ging haar Bruidegom tegemoet op 15 septeptember 2018 op de gedachtenis van O.-L.-V. van Smarten.
Zr. Imelda hield in waken en bidden, de haar toevertrouwde lamp brandend, ruim voorzien van de olie van toewijding en volharding, tot aan de komst van de Heer om van nu af voor altijd bruiloft te vieren.
Amen.

 

Zondag 9 september 2018

Overal te lande wordt op deze zondag Open Monumentendag gehouden. Omdat we dit jaar ons 888-jarig jubileum vieren besloten we deze keer deel te nemen. De restauratie van de westelijke omwalling en de hoektoren Den Herman was eveneens een geschikte gelegenheid om de bezoeker iets te aan te bieden. Bij deze gelegenheid werd dan ook heel de Engelse tuin opengesteld. Het dagprogramma werd aangevuld met enkele orgelconcertjes op het orgel in de abdijkerk en de mogelijkheid om het da Vincimusuem te bezoeken. In totaal mochten we zo’n 1.300 bezoekers verwelkomen.

 

      

      

      

      

      

          

 

      

      

      

Zondag 2 september 2018

In het kader van ons 888-jarig bestaan organiseerden we in de abdij een familiedag. Het was intussen toch al een heel aantal jaren geleden. De opkomst was groot en zo’n 130 familieleden vonden een plaatsje in de gastentuin onder een stralende zon. Een flinke ploeg vrijwilligers stond in de bres om de gemeenschap en familie te voorzien in een drankje een hapje en een lekker ijsje. Een ensemble van trombones en een heus blaasorkest (beide uit Nederland) zorgden voor de aangename muzikale omkadering. Er was ook gelegenheid om een wandeling te maken in de Engelse tuin en de pas gerestaureerde westelijke abdijmuur en de hoektoren Den Herman te bezoeken. De dag werd afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

   

   

    

    

    

    

 

       

       

    

 

Woensdag 15 augustus 2018

Op Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming, patroonsfeest van de abdij, vierden we samen met de talrijke gelovigen dit hoogfeest. Nadien was er op het voorplein een aangenaam samenzijn met een lekker glas Tongerlobier en onder de sympathieke begeleiding van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia uit Tongerlo.

   

    

    

   

Dinsdag 7 augustus 2018

Om de groeiende productie te kunnen garanderen en om onze talrijke klanten nog beter van dienst te kunnen zijn werd voor de hostiebakkerij een nieuw bakijzer aangeschaft.

      

Dinsdag 24 juli 2018

Tijdens het Generaal Kapittel van onze orde in Rolduc (Nl) werd Jos Wouters, ere-abt van Averbode, tot abt-generaal gekozen. Enkele dagen later, op 31 juli, legde hij t.o.v. de definitoren van het kapittel legde hij zijn geloofsbelijdenis af de eed van getrouwheid.

   

Zaterdag 21 juli 2018

Op onze nationale feestdag ontvingen we het bezoek van enkele Braziliaanse medebroeders. Ze zijn in ons land, op weg naar het Generaal Kapittel van de orde, dat op zondag 22 juli van start gaat. Twee medebroeders begeleidden hen en fungeerden als tolk. Vlnr, op onderstaande foto: cfr. Luc en abt-emeritus Boniface ( beiden Averbode), cfr. Oswaldo (Jaú), cfrs. Toninho en Allessandro (Montes Claros) en cfr. Tiago (Itinga).

 

Dinsdag 3 juli 2018

Vandaag hadden we de zusters trappistinnen van Koningsoord uit Arnhem te gast in onze abdij. Met een flinke delegatie van ongeveer 15 zusters kwamen ze afgezakt vanuit het hoge Noorden. Na een welkom en een opfrissing in de prelatuurzalen vierden we samen eucharistie in de abdijkerk. Na het middagmaal kregen ze een uitgebreide rondleiding – die hen o.m. bracht bij het da Vinci-museum, de Tiendschuur, het Erfgoedhuis en de abdijkerk – en die afgesloten werd met een kop koffie of frisdrank. Daarop volgde de (vervroegde) vespers en het avondmaal. We zijn zeer blij met deze vernieuwde kennismaking tussen onze beide abdijgemeenschappen en we hopen dat de zusters van hun uitstap hebben genoten.

 

                                                                              

 

Zaterdag 30 juni 2018

Bij gelegenheid van de 888ste verjaardag van het ononderbroken bestaan van de religieuze gemeenschap van de norbertijnen van de abdij van Tongerlo werd er een ‘festoen’ van 888 zonnebloemen en andere bloemen ingezaaid in een brede border aan de voorzijde van de abdij. Vanaf de Meulemanslaan en het Geneinde tekent de bloemenstrook zich reeds duidelijk zichtbaar af langsheen de andere veldgewassen en de 17de eeuwse bedrijfsgebouwen. Met de zomer in volle opgang komen de eerste zonnebloemen in bloei zodat de komende maanden de Onze-Lieve-Vrouwabdij van Tongero midden een boeket van zomerbloeiers zal staan waarin onze bezoekers en gasten volop kunnen delen.

U komt toch vast ook eens kijken? Hartelijk welkom!

Woensdag 4 juli 2018

In de vroege ochtend van woensdag 4 juli overleed onze medebroeder Karl Joris Van Hove.

In het schone stadje Lier, met zijn schitterende Sint-Gummarus en zijn witgekalkt begijnhof is Joris geboren op 1 mei 1930 in het gezin van vader Louis Van Hove en  moeder Maria Nagels, beiden geboren Lierenaren. Vier dagen oud werd de kleine Joris Mathilde Jozef gedoopt in de Sint-Gummaruskerk op 5 mei 1930.

Woonachtig te Kessel groeide hij op met zijn oudere broers Louis en Jan. Enigszins fier zei Joris dat hij de fröbelschool had gedaan bij de Ursulinen en de lagere school en de klassieke humaniora aan het Sint-Gummaruscollege. Hij was er actief lid van de Katholieke Vlaamse Studentenactie (KSA) wat zijn volksverbondenheid en Vlaams bewustzijn heeft gesterkt evenals zijn roeping om Christus als priester en kloosterling te dienen in de Kerk.

Zijn oudste broer Louis ging naar het seminarie van Mechelen en werd priester-leraar en broer Jan werd ambtenaar bij de Provincie Antwerpen. Joris werd norbertijn in Tongerlo en ontving van prelaat Emiel Stalmans het witte ordeskleed op 15 september 1949 en de kloosternaam Carolus Bonus.

Na zijn plechtige professie op 2 mei 1955 in de handen van prelaat Joost Boel, ontving hij in sneltempo de bedieningen van lectoraat en acolitaat op 3 mei, de subdiakenwijding op 8 mei en de diakenwijding op 22 mei 1955, beide door Monseigneur Carolus Amandus Vanuytven. Op 14 augustus 1955 wijdde Bisschop Vanuytven hem tot priester.

Geboeid door literatuur en geschiedenis volgde hij in Leuven de kandidaturen van Wijsbegeerte en Letteren van 1956 tot 1958. Daarna werd confrater Karl priester-leraar aan de Technische School Sint Jozef te Geel van 1959-1991. Hij was met andere confraters betrokken bij het onderwijs in Geel o.a.: cfr. Octaaf Verhagen, cfr. Renier Schmeitz en cfr. Jan Van de Veire. Steeds was confrater Karl zelf in de leer bij Christus als onze enige Leraar.

 

 

            

 

Ook was cfr. Karl enkele jaren van dienst in het internaat van de school en kwam hij in het weekend naar de abdij. Dan deed hij getrouw zijn zondagsassistentie in de parochie Geel-Stelen. Jarenlang ververste hij wekelijks de handdoeken in het sanitair van ons grote huis. In kleine en eenvoudige diensten was confrater Karl sterk. Tijdens de grote vakantie was hij vaak aalmoezenier bij de CM-kampen in Zwitserland en later verleende hij graag ondersteuning en diensten in de norbertijnenabdij van Speinshart of bij de confraters in Neugraben.

Hij had waardering voor cultuur en was een tijdlang betrokken bij de Katholieke Vlaamse Volkskunst Federatie (vanaf 1963) en het Verbond voor Vlaamse Volkskunst (vanaf 1978). Hij was een actief medewerker van ons abdijtijdschrift Toren. Hij was hoofdredacteur van 1974 tot 1988 en redacteur van 1988 tot 1992. Confrater Karl was een tijdlang werkzaam in de abdijbibliotheek van 2003 tot 2009. Jarenlang voorzag hij de uitgaande post van de confraters van de nodige postzegels.

Hij was getrouw in het koorgebed en een goed voorbereid celebrant in de viering van de conventsmis. Hij was een gewaardeerd voorganger bij onze zusters norbertinessen en bij de zusters van het H. Graf.

Confrater Karl was geen grootspreker maar een trouw man van de kleine daad. Hij was wat aarzelend van natuur en voorzichtig en behoedzaam voor allerlei soorten conflicten. Hij deed zijn naam Karl de Goede eer aan.

Zijn gezondheid kwijnde de laatste jaren weg. Zijn eigenstandig gaan en staan werd met de dag onzekerder. Vanop zijn ziekenkamer volgde hij de liturgie van de gemeenschap en het wel en wee van de abdijgemeenschap. Een persoonlijk woord deed hem goed en dankbaarheid kleurde zijn dagen. Vanaf 2 oktober 2015 ging hij wonen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus van de Gasthuiszusters van Antwerpen. Steeds meer en meer verzwakte zijn geest, maar bij elk bezoek was er de broederlijke erkentelijkheid en dankbaarheid.  De zorgen van confraters en de abdij ontgingen hem niet en droeg hij actief mee in zijn verstild en biddend leven.

De voorbije maanden waren getekend door opnamen in het ziekenhuis zonder opmerkelijke verbeteringen. Vanaf zondagavond 1 juli 2018 begon confrater Karl aan de grote ontmoeting met de enige Leraar, de Christus. Hij ontsliep in de vrede des Heren in de koelte van de morgen van 4 juli 2018.

Op maandag 9 juli vieren wij dankbaar en eerbiedig de plechtige uitvaartliturgie in zijn abdijkerk van Tongerlo. In de schaduw van de hoge bomen van de Engelse tuin in wiens kruinen de lome warmte van de zomer hing zullen wij confrater Karl begraven bij zijn medebroeders op het abdijkerkhof in het gedeelde geloof van de verrijzenis en het eeuwig leven.

 

                                               

Donderdag 7 en dinsdag 26 juni 2018

Op twee namiddagen was telkens een groepje medebroeders te gast bij de Gemeenschap van de Zaden van het Woord in Tongeren. Deze missionaire gemeenschap is al een paar jaren present in het bisdom Limburg, eerst in Hasselt en daarna in Tongeren. In die periode waren er frequent contacten tussen hen en de abdij. Meermaals waren leden va deze gemeenschap ook al op bezoek in Tongerlo. Nu werd het tijd voor een tegenbezoek om de onderlinge kennismaking nog te verdiepen en de banden te versterken.