);

Kroniek

"Abtijdingen" is een rubriek die u op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen ..... In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden. Via de aparte rubriek 'junioraatsberichten' kan u de gebeurtenissen binnen het noviciaat en het junioraat op de voet volgen.

Maandag 7 juni 2021

Organist Laurens Gardeniers

Op maandag 7 juni slaagde Laurens Gardeniers, een van onze organisten, met grote onderscheiding voor zijn eindexamen Master Orgel aan het conservatorium van Maastricht. Dit is een zesjarige opleiding, bestaande uit 4 jaren Bachelor en 2 jaren Master. Omdat Laurens reeds enkele jaren aan het Lemmensinstituut in Leuven orgel had gestudeerd mocht hij in Maastricht direct beginnen aan het derde Bachelor jaar. Gelukkig had hij mede hierdoor veel vrijstellingen voor de theoretische vakken, want naast deze studie werkt Laurens fulltime in Brussel. Orgelspelen en studeren diende dus ná de werkuren te gebeuren.

In de loop der jaren studeerde Laurens bij verschillende docenten, waaronder Jean Wolfs, Paul De Maeyer, Luk Bastiaens, Reitze Smits en in Maastricht bij Marcel Verheggen en Hans Leenders. In 2019 bracht de Maastrichtse orgelklas nog een bezoek aan ons Klais orgel.

Voor zijn eindexamen speelde Laurens in twee kerken in Maastricht. In de OLV basiliek – waar een orgel staat dat geschikt is voor muziek uit de barok (17e/18e eeuw) – en in de Sint-Servaas basiliek waar een instrument staat dat zich meer leent voor 19e eeuwse en hedendaagse muziek. Hij speelde werken van Nicolas de Grigny, Johann Sebastian Bach, César Franck, en Marcel Dupré.

Als vertegenwoordiger van onze abdij woonde abt Jeroen het examen bij.

Laurens is als organist sinds 2011 aan onze abdij verbonden. Naast het orgelspel bij de diverse liturgische diensten staat hij ook in voor het onderhoud van ons Klais-orgel (het verhelpen van kleine defecten, stemmen van de tongwerken, etc). Daarvoor deed hij onder het tijdskrediet-systeem 5 jaar stage bij orgelbouwer Verschueren uit het Nederlandse Ittervoort. Hij werkt met bovengenoemde orgelbouwer ook samen om ons instrument in stand te houden. Hopelijk kan een algehele restauratie van ons orgel plaatshebben in 2022…

Dinsdag 8 juni 2021

Deze week gaan de landschapswerken om en rond de abdij van start. Deze werken kaderen in het laatste landinrichtingsplan van de Vlaamse Landmaatschappij voor het de Merodegebied. De meest in het oog springende ingrepen zijn de werken aan de vesten rondom de abdij waar twee dammen zullen worden geplaatst en de oevers met schanskorven verstevigd zullen worden. Ook aan d e Lourdesgrot krijgt de omgeving een opfrisbeurt met een nieuw hek en nieuwe banken. Ter hoogte van de parking zal ook het laatst stukje vest doorgetrokken worden. In het bos aan de noordzijde van de abdij zullen een aantal paden hersteld of bijgemaakt worden.

De werken begonnen met het omkappen van drie zieke en stervende beukenbomen. Sommige passanten vonden het spijtig dat ze moesten verdwijnen of begrepen niet goed waarom ze dienden omgehakt te worden. Maar gezien de bomen op sterven na dood waren en er reeds grote en dorre takken uit de kruin vielen moest ook rekening gehouden worden met de veiligheid van wandelaars en fietsers. Op termijn zullen de beukenbomen vervangen worden door 6 lindebomen waardoor de reeds bestaande dreef voorbij de Lourdesgrot een verlenging zal krijgen.

Voor de bomen werden omgehakt werd eerst de kruin gesnoeid tot aan de stam.

Als eerstvolgende stap wordt de Oevelsedreefloop aangepakt ten westen van de abdij. Het water water wordt afgelaten zodat de loop zoveel mogelijk droog komt te staan. Het slib wordt uitgegraven en afgevoerd. De oevers worden rechtgetrokken en de grond voorlopig gestockeerd om later hergebruikt te worden.

Voorbij de brug ter hoogte van de hoektoren Den Herman wordt een waterbekken voorzien met een bijkomende meander. Later komt hier ook een dam die het water rond de abdij moet leiden. Bij grote watertoevloed, bv. na hevige of langdurige waterval, kan het water een tijd in dit bekken opgehouden of opgevangen worden waarna het langzaam afgegeven kan worden aan de vesten.

Terwijl het zuidelijke stuk van de Oevelsedreefloop verder uitgebaggerd wordt is men in het noordelijke gedeelte begonnen met het heien van palen die de schanskorven moeten stutten. De korven zelf worden ook al klaargelegd zodat ze met stenen opgevuld kunnen worden.

Intussen is een tweede ploeg al begonnen met het droogleggen, het uitbaggeren en recht graven van de noordelijke vest.

Zondag 6 juni 2021

Vandaag vierde onze orde haar heilige stichter, de H. Norbertus. In dit jubileumjaar kreeg deze viering een bijzondere kleur, ook al werd de liturgie nog achter gesloten deuren gevierd. Hopelijk de laatste zondag dat dit zo moet gebeuren.

Op dit hoogfeest hield abt Jeroen de volgende homilie:

De bikkelharde talentenparabel schrijft Mattheus voor zijn wat futloze kerkgemeente…Zijn motief: lome christenen weer op gang trekken met een onrustwekkend verhaal.

Want mensen, ook geprofesten in het Godgewijde leven, bekeren zich niet graag … en toch verwacht de Heer van ZIJN talenten in ons leven de veelvoudige vruchten.

Een kloostergemeenschap is meer dan de som van natuurlijke talenten en persoonlijke begaafdheden…Van dit soort bekwaamheden wordt in de parabel zelfs geen gewag of afrekening gemaakt. 

Hier gaat het om het gratuïte vertrouwen dat een rijk man in zijn dienaars stelt en hen een deel van zijn vermogen in beheer toevertrouwd. Een talent: goed voor een goudwaarde van 32 kg. Het gaat dus om een heel groot vertrouwen dat God in u en in mij en in elke christen stelt wanneer hij ons de schat van zijn Woord toevertrouwd, ieder naar zijn bekwaamheid. Vragen ook wij eerst zoals Vader Norbertus: ‘Heer, wat wilt Gij dat ik doe?’? Of hebben wij ons eigen agenda voor de Heer al lang klaar?

S. Norbertus zocht naar verdieping en evangelisering van het Godgewijde leven en het leven van de kerk van zijn dagen: in de Handelingen stond het al in een notedop beschreven: gemeenschap van goederen, dagelijks eensgezind gebed en breken van het Brood, in eenvoud van hart de maaltijd delen…Jezus navolgen, heel dicht bij: de arme Jezus achterna en het evangelie zonder glossen: hij noemde het vita apostolica, geautoriseerd door een regelgeving van Vader Augustinus.

Geen zending, geen missie zonder geleefde navolging van de Heer Jezus. De kwaliteit van de missie is nauw gelenkt aan de kwaliteit van de navolging. De vita apostolica bedoelt altijd: de Heer Jezus als Leidsman te nemen en zijn Kerk te dienen.

Een talent dat wij hebben ontvangen, of zelfs twee of drie of 10… dat moet de goede vruchten voortbrengen. Mattheus spreekt hierover in woorden van ‘trouw en lui’, niet als kwaliteiten van onze arbeid, maar ‘trouw en lui’ als gelovig en kleingelovig. Kleingelovigheid verbergt angstig de verkondiging van het Evangelie en de belijdenis van Christus. Het toevertrouwde talent blijft vruchteloos als een steriel erfgoed. Kleingelovig is Mattheaans te weinig en beduidend een onvoldoende. Ons is meer gevraagd en hebben wij dat meer ook niet beloofd in professie en wijding.

Zouden wij Gods groot vertrouwen in ieder van ons en ons allen samen durven beschamen? Is 9 eeuwen niet een uitdagend moment, een keerpunt, een vernieuwde missie en nieuwe visie van norbertijnse flexibiliteit voor evangelische vitaliteit. Samen op weg naar God tussen de mensen. ‘Heer, wat wilt Gij dat ik… dat wij doen? ‘  Amen.

Donderdag 20 mei 2021

Onze jonge slechtvalken hebben het nest verlaten. Hun eerste ‘stapjes’ in de wereld zijn nog wat onbehendig en met de sterke wind moeten ze zich nog goed vasthouden. Gelukkig zijn er voldoende mogelijkheden om zich aan vast te klampen of even op adem te komen.

Maandag 10 mei 2021

Een nieuw onthaal- en ontsluitingsplan voor de abdij

De noodzaak om onze permanente tentoonstelling in de Tiendschuur te vernieuwen was de aanzet om te werken aan een ruimer en coherent onthaal- en ontsluitingsplan voor de gehele abdijsite.

Het studiebureau Karvansera – gespecialiseerd in erfgoed en toeristische ontsluiting – werd geëngageerd om ons te begeleiden. In Kapittel- vertrouwd met religieus erfgoed – vonden we een bijkomende partner. Een dankbare expertise vonden we ook bij Toerisme Kempen. Prinsheerlijk Platteland de Merode bood financiële ondersteuning.

Samen begonnen we aan een intens traject van studie en denkwerk. Ook met enkele plaatsbezoeken probeerden we onze ideeën vorm te geven. Na ruim een jaar met geregelde werksessie (corona zorgde wat voor vertraging) kon Karvansera haar studie voorleggen voor een onthaal- en ontsluitingsplan voor de abdij. Aan de hand van dit document kunnen we nu verder aan de slag.

Concrete projecten zitten nu in de pipeline:

  • de restauratie en herlocatie van het Laatste Avondmaal met een historische, artistieke en catechetische toelichting in de Tiendschuur
  • de aanpassing van de permanente tentoonstelling in de Tiendschuur met modern presentatiemateriaal
  • afwerking van een nieuw sanitair voor bezoekers
  • aanbieden van laadpunten voor elektrische fietsen en wagens
  • het gastenkwartier

Zaterdag 1 mei 2021

Opening van de tentoonstelling ‘De heiligen ons voorgegaan …’
900 jaar norbertijnenorde …. dat vertegenwoordigt niet alleen 9 eeuwen boeiende geschiedenis maar ook een menigte van norbertijnen en norbertinessen die een Godgewijd leven hebben willen leiden. Sommigen onder hen deden dat op een uitmuntende wijze en hebben zich op een of andere manier daarin onderscheiden. Het zijn de heiligen die ons voorgegaan zijn in het norbertijnse kloosterleven. Er waren abten bij en priorinnen, bisschoppen en eenvoudige kloosterlingen, zielzorgers en ziekenzorgers, en zelfs ook martelaren. De orde heeft hun gedachtenis geëerd en blijvend bewaard, in de liturgie zowel als in de kunst. In deze tentoonstelling kan je met hen kennismaken. Wie ze waren en wat ze deden werd kunstig uitgebeeld met hamer en beitel in houtsnijwerk, of met naald en draad op een koorkap of kazuifel. Je kan deze hen komen ontdekken op een kelk, een schilderij, gravures en prenten, een beeld … De tentoongestelde kunstige en liturgische objecten zijn alle afkomstig uit het eigen patrimonium van de abdij van Tongerlo en zijn te bezichtigen tijdens de openingsuren van het da Vincimuseum.

Donderdag 29 april 2021

Er werd op onze kerktoren geklommen vandaag om onze jonge slechtvalken te ringen. Het zijn er drie en het zijn alle drie wijfjes. Ze zijn al flink uit de kluiten gewassen want de slechtvalken zijn de wijfjes groter dan de mannetjes. Tijdens de operatie waren de ouders in alle staten en deden ze allerlei luchtacrobatieën in het luchtruim in protest tegen de indringers. Jan Nuyts maakte er prachtige foto’s van.

Dinsdag 27 april 2021

Opnieuw werd een onderhoudsdossier afgerond. Deze keer was het de beurt aan de kelders onder en naast het Vlaams Torentje (1479). Ze maakten deel uit van de abdijgebouwen die na de Franse bezetting (1796) gedeeltelijk werden afgebroken. Om het behoud van deze kelders te verzekeren en om instortingsgevaar te voorkomen werden deze kelders verstevigd waar nodig, de toegangen dichtgemetseld, en vervolgens opgevuld met kleine kiezel. De werken gebeurden onder toezicht van architectenbureau Atran en werden uitgevoerd door de firma Renotec.

Toestand vóór de werken:

Fase 1: versteviging en herstel van het metselwerk

Fase 2: de toegangen worden dichtgemetseld

Fase 3: de kelders worden opgevuld

Zondag 4 april 2021 – Pasen

Broeders in de Heer Jezus,

Op vele vrolijk kaartjes die met Pasen de ronde doen, zien wij vaak wat hazen en konijnen in paasuitrusting, paasgele kuikens, bloesems in rijke pracht… en een boodschap als “alle lente doet pijn” of “het leven is sterker dan de dood”…. Zover als onze geloofsbelijdenis het verwoordt gaan zij meestal niet: “Hij werd voor ons gekruisigd, Hij heeft geleden onder Pontius Pilatus en is begraven. Hij is verrezen op de derde dag volgens de schriften….”. Neen, dat klinkt ongehoord en wordt gemeden…de reactie ligt volkomen in de lijn van de Paulijnse gedachte: “een dwaasheid voor de wijsheid van de wereld”.
Vandaag stuurt Johannes ons zijn paaskaartje. In geen enkel evangelie is het zo vroeg Pasen als bij Johannes, het is nog donker, in de natuur en vooral in het hart van de leerlingen. Er lijkt geen straaltje licht te gloren.
Tegelijk zit wat bij Johannes gebeurd vol beweging, op 10 regels maar liefst 15 werkwoorden rond rennen en lopen,  het ademt een rusteloos zoeken. En tot viermaal toe is er iets te zien.
Johannes laat ons kijken naar het paasgebeuren en de focus van ons ogen én ons hart verglijden op scherp: van zien, over in ogenschouw nemen naar inzien en geloof…en liefde is deze keer niet blind, maar ziet altijd meer en gelooft onvoorwaardelijk.
Een zien zoals Maria Magdalena, als gewoon waarnemen: de steen is weggerold.  Haar kortzichtigheid brengt haar bijna in paniek en gaat hulp halen bij Petrus en de geliefde leerling.
Er is een zien als bij Petrus: een in ogenschouw nemen  van de zwachtels en het zweetdoek, er is al enige vorm van onderscheiden en reflectie.
En dan is er een zien dat begrijpt…alleen de geliefde leerling is daaraan toe, liefde ziet meer en anders: hij ziet en hij begon te geloven…!
De geliefde leerling is het prototype van de ideale volgeling van Jezus;  iemand die ziet én die gelooft.
Pasen betrekt de leerlingen en ook ons op – wat boven ons uitgaat  –  en  -buiten ons omgaat.
Hoewel het evangelie begon met ‘op de eerste dag’…is dit de achtste dag. Wij mensen tellen tot zeven en beginnen dan opnieuw. De achtste dag is aangebroken. Hij komt niet voor in onze kalender. Deze dag is niet van de tijd maar van God. Acht is getekend door Gods heil en beloften. Op de 8ste dag werd het verbond met Abraham gesloten. Op de 8ste dag werd Aaron tot priester gewijd. David was de 8ste zoon, de jongste en ongeteld en toch Israëls koning. Een Joods jongentje wordt op de 8ste dag besneden. De verrijzenis des Heren is het gebeuren van de 8ste dag. 8 dagen later waren de leerlingen weer bijeen en nu was er Thomas bij…een baptisterium heeft 8 kanten en is de plaats voor de initiatie door de doop in Christus. Het gewone leven wordt op de 8ste dag, een leven met God.
Tegen de besmetting van het paasgeloof is er geen afdoende vaccin, geen vervolging, geen ontluistering, geen Godsverduistering, geen secularisatie…zelfs de zonden worden vergeven en heel het leven genezen en weer goed gemaakt. Zoals Maria en Jozef destijds 3 dagen zochten om het Kind Jezus terug te vinden in de tempel, zo zochten de leerlingen en de vrouwen drie dagen om Jezus terug te ontmoeten in het Paasgebeuren: het was de achtste dag, de dag van God.
Voor de betere paaskaartjes en paaswensen is er maar één adres: Johannes evangelie om te zien en te geloven.
Alleluia.  Amen.

Woensdag 31 maart 2021

Een vriend van de abdij heeft met een drone luchtopnames gemaakt van de abdij en ze gemonteerd in een video. De moeite waard om te bekijken en met dank aan de maker!

Zondag 28 maart 2021

Palmzondag 2021, achter gesloten deuren.

Zondag 7 februari 2021

De eerste sneeuw van het jaar levert zoals gewoonlijk mooie winterbeelden op. Door de sneeuw baadt de abdij in een bijzonder licht en een atmosfeer van stilte.

Door de reflectie in de sneeuw baadt onze pandgang in een bijzonder licht.

Woensdag 3 februari 2021

In zijn abdijkerk hebben wij vandaag, in besloten kring, voor confrater Michel Stalmans dankbaar en erkentelijk de uitvaartliturgie gevierd. Gelovend in Christus, die de verrijzenis en het eeuwig leven is, hebben wij hem eerbiedig begraven bij de medebroeders op het abdijkerkhof.

In het Limburgse en landelijke Sint-Huibrechts-Lille zag Arthur Stalmans op 5 maart 1929 het levenslicht in het gezin van vader Henricus Stalmans en moeder Maria Van Hout. Diezelfde dag nog werd hij in de Sint-Hubertuskerk gedoopt. Hij groeide op in een kroostrijk gezin van tien kinderen, acht jongens en twee meisjes. Op het einde van de lagere school ontving Arthur in zijn parochiekerk het H. Vormsel op 14 oktober 1940. Het was volop oorlogstijd wanneer hij als intern naar de Apostolische School van de jezuiëten in Turnhout trok voor zijn humaniora. Tijdens de schoolvakanties was hij een actief lid van de Katholieke Studenten Aktie (KSA).

Michel staat bovenaan in het midden (met bril)
Bij de priesterwijding, v.l.n.r.: fr. Alberic Van den Meerssche, fr. Wiro Spaas, fr. Herman Kerstens, fr. Michel Stalmans, fr. Ignace De Ruyter, fr. Karl Van Hove, fr. Herwig Winnepenninckx

Op 15 september 1949 werd hij ingekleed door zijn heeroom prelaat Emiel Stalmans (+ 1953) en ontving met het witte ordeskleed ook de naam Michaël.

Van bij de aanvang was het zijn duidelijk verlangen om missionaris te worden. Op 15 september 1951 legde confrater Michel zijn professie af in de handen van abt Stalmans.

Tijdens de studie- en vormingsjaren werd  hij door missiebisschop mgr. C. A. Vanuytven (+ 1969) tot subdiaken (18 september 1954), tot diaken (18 december 1954) en op 14 augustus 1955 met zeven andere medebroeders van Tongerlo tot priester gewijd.

Prelaat Joost Boel (+ 2006) zond in 1956 vier nieuwe missionarissen naar Congo waaronder confrater Michel. Op 15 november 1956 vertrok confrater Michel, samen met de missionarissen Wiro Spaas (1926-2003) en Vital Van Craenendonck (1913-1997) met de cargoboot “Alex Van Opstal” naar de Congomissie. Het was een zeereis met heel wat wederwaardigheden. De reis doorheen het Congolese binnenland ging per boot en met de trein. “Voor ons de eerste kennismaking met de grote Congostroom en met de wilde pracht van de Congolese wouden” merkte hij op.

Zobia 1962

Pater Stalmans was werkzaam in Aketi. Met Pasen 1957 preekte hij voor het eerst in het Lingala. De missie en de maatschappijen Vicicongo (spoorweg) en Comuele (landbouw- en houtexploitatie, zeepproductie en ijzerconstructie, auto’s en moto’s) waren de vitale draaischijf van het leven van deze grote missiepost, haar bewoners en de plaatselijke bevolking. In Aketi alleen leefden er een 500-tal Europeanen.

De jonge missionaris werd al spoedig broussepater en bezocht voor twee of drie weken de verschillende afgelegen kapellen en scholen in de verspreide dorpen. “Wij leefden in een paradijs, maar dat zou zo niet blijven”… “In 1958 begon er een andere wind te waaien”, noteerde confrater Michel.

Op 29 juni 1960 werd Congo onafhankelijk. Al spoedig werd het klimaat grimmiger en bedreigender, ook voor de missionarissen. Gevangenschap en vernederingen werden het deel van vele confraters, ook van pater Stalmans. Het was een zeer moeilijke en complexe periode met politieke spanningen en militaire agressies, maar de missionaire bezieling na elke vlucht of bezoek in België, deed menig confrater toch terugkeren naar het Congolese volk en de Congolese kerk.

Zobia 1962
Samenkomst van alle missionarissen met prelaat Noyens
Met prelaat Noyens en cfr. Lod Hermans in Zobia (1987)
Op de koffieplantage in Zobia
In Tongerlo, bij afscheid naar de missie (1997)
In de luchthaven van Zaventem bij een vertrek.
Zobia 2005

Confrater Stalmans was vanaf 1962 werkzaam op de belangrijke missiepost van Zobia met een grote kerk, scholen voor jongens en meisjes, een patershuis en een zusterhuis (voor de zusters van Berlaar), een gastenhuis, twee ommuurde  boerderijen, een garage, een schrijnwerkerij en een koffieplantage en -fabriek. Aan de missie was een uitbatingsconcessie verbonden van 100 ha om te voorzien in eigen onderhoud.

In wisselende omstandigheden van veiligheid en onveiligheid, van ontbering en juist genoeg, was confrater Michel pastoor van de Sint-Agnesparochie in Zobia, missionaris in 78 kapellen in de wijde omgeving en tevens boer, ondernemer en commercant.

Met cfr. Raf Brughmans in Zobia

Hij verbleef er vaak alleen als missionaris en enige Europeaan. In 2009, na het overlijden van pater Lode Hermans (+ 2009), vervoegde vanuit Titule confrater Raf Brughmans de missie van Zobia. De gezondheid van Pater Michel legde hem beperkingen op en langer blijven op deze afgelegen missie werd een risico. Nog net binnen de fysieke mogelijkheden voor confrater Michel, konden beide confraters de terugreis met de moto in het binnenland aan.

Met confrater Raf Brughmans kwam hij op 10 juni 2012 terug naar zijn abdij in Tongerlo. Een indrukwekkend missionair werk vanuit Tongerlo werd na meer dan een eeuw (1898-2012) doorgegeven aan de bisschop van Buta en de plaatselijke kerkgemeenschap.

Met groot gemak en trouw vond hij zijn plaats in het koorgebed en in het vieren van de liturgie. Het was een tijd van vernieuwd familiaal contact. Hij was een verteller over Congo en ruim 55 jaar missiewerk, waarvan 50 jaar in de missie van Zobia. Veel lezend en nadenkend was hij steeds begaan met de betekenis, toen en nu, van de kerk, het evangelie en de missie en had daarover zijn eigen bedenkingen. Soms vertolkte hij zijn innerlijke twijfels en terughoudendheid. Hij had zo zijn eigen visie over de scholing van zijn jonge jaren en de voorbereiding op het missionaris worden in Congo. Hij maakte zich steevast zorgen over de toekomst, de betekenis en de zending van zijn abdij van Tongerlo.

Met de jaren werd zijn mobiliteit en zijn zicht beperkter. Op 30 november 2017 nam hij zijn intrek bij de andere confraters in het Gemeenschapshuis

Sint-Camillus van de Gasthuiszusters van Antwerpen. De voorbije maanden was hij geregeld voor gezondheidsproblemen een tijdlang in het ziekenhuis.

Op 22 januari 2021 werd de gezondheid van confrater Michel beduidend minder goed. In de namiddag van 23 januari 2021 ontving hij rustig de ziekenzalving. Het was goed geweest. Hij ontsliep in de vrede des Heren in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus in Antwerpen op 28 januari 2021. De grote missie was volbracht.

In zijn abdijkerk hebben wij op 3 februari 2021, in besloten kring, voor confrater Michel Stalmans dankbaar en erkentelijk de uitvaartliturgie gevierd. Gelovend in Christus, die de verrijzenis en het eeuwig leven is, hebben wij hem eerbiedig begraven bij de medebroeders op het abdijkerkhof.

Donderdag 28 januari 2021

Vrijdag 21 januari 2021

De voorbije maanden werd er niet stilgezeten op de verschillende werven van de abdij. Sommige werden afgerond, andere werden opgestart.

Noordmuur
Sinds november vorig jaar werd de noordmuur, langs de buitenzijde, onderworpen aan een grondige onderhoudsbeurt. Dat verliep in 2 fasen en voor elk dossier werd een erfgoedpremie aangevraagd. De muren werden ontmost, loszittende bakstenen vervangen en voegwerk hersteld. De werken werden vorige week opgeleverd.

Tiendschuur
In december werd ook aan de noordmuur van de tiendschuur gewerkt. De cementvoegen werden er uitgehaald en vervangen door nieuwe kalkvoegen. Aan de zuidmuur van de schuur dienen onderaan uitgespoelde voegen weer hersteld te worden. De muren worden geïnjecteerd tegen opstijgend vocht. Binnenkort zullen ook deze werken worden afgerond. Ook dit dossier kreeg een erfgoedpremie.

Vlaams Torentje (kelders)
Een nieuwe werf werd opgestart aan de voet van het Vlaams Torentje, die ook in 2 fasen zal verlopen.
Onder en naast de toren liggen nog overwelfde kelders, een overblijfsel van de vroegere abdijgebouwen. Om instortingsgevaar te voorkomen en de kelders te conserveren voor de toekomst zullen ze gedempt worden met een (verwijderbare) materie worden opgevuld. Vooraleer dit kan gebeuren moet eerst hier en daar metselwerk worden aangevuld of verstevigd. Aan de in- en uitgang wordt de kelder met een muur afgesloten. Het keldergedeelte onder de toren blijft toegankelijk omwille van de technische voorzieningen en de vleermuizen die er hun verblijfplaats van hebben gemaakt.

Vrijdag 25 december 2020

Kerststallen in de abdij.

Dinsdag 8 december 2020

Vandaag, op het hoogfeest van OLV Onbevlekt Ontvangen, is het een jaar geleden dat de Gemeenschap Zaden van het Woord zich gevestigd heeft in onze abdij. Vandaag wordt de Gemeenschap ook versterkt met de komst van Bianca. Zij komt over vanuit Tongeren ter vervanging van zr. Isabel die opnieuw de Gemeenschap in Tongeren heeft vervoegd. Welkom, Bianca!

Zaterdag 28 november 2020

De abdij maakt zich klaar om de advent in te gaan, de voorbereiding op het Woord dat mens geworden is.

Vrijdag 6 november 2020

Aan de Tiendschuur (1618) zijn onderhoudswerkzaamheden aan de gang. Hierbij worden aan de noord- en zuidzijde de cementvoegen uitgeslepen en vervangen door kalkvoegen.

Bij het verwijderen van de voegen ontdekten de bouwvakkers een oude munt tussen de bakstenen.

Het gaat om een koperen ‘oord’ of ‘liard’ van het Prinsbisdom Luik, geslagen te Maaseik ca. 1607, op naam van Ernestus van Beieren (1554-1612) die prinsbisschop was van 1581 tot 1612.
Op de voorzijde staat het hoofd van Ernest met lange baard en bisschopsmuts en de tekst: ERNESTVS DVX BAVARIE (Ernest Hertog van Beieren).
Op de keerzijde zien we een gevierendeeld wapenschild van Beieren (ruiten) en Pfalz (leeuw) met het hartschild van Loon en als tekst: COMES LOSSENSIS (Hertog van Loon).

Zondag 1 november 2020 – Allerheiligen

HOMILIE VAN ABT JEROEN:

Broeders en zusters in de Heer Jezus,

In deze bijzondere tijd is uit zorg voor aller gezondheid het samenkomen van mensen minimaal afgemeten. Hoe minder contacten hoe meer kansen op herstel van de gezondheidsbalans voor allen.

Voor het aantal heiligen is er geen beperking. Wij mogen coronaveilig met hen omgaan. Hoe meer heiligen, hoe beter voor het Evangelie en de Kerk. Hoe meer heiligheid, gekwalificeerd door de zaligsprekingen en  door velen, door alle christenen gedragen, des temeer heil voor alle mensen en heel de mensheid.

Heiligen zijn niet te tellen, met 144.000 uit het boek van de Openbaring komen we, God zij dank, al lang niet toe.
Heiligen zijn betekenisvol aanwezig in alle tijden en generaties en op hun leeftijd staat geen vervaldatum van jong tot oud.

Heiligen, zaligen, eerbiedwaardigen, dienaren en dienaressen Gods, maken het samenleven van mensen goed en heilvol. Ze zijn de echte vrienden van God.
De Kerk kan van dat soort christenen nooit genoeg krijgen. De toeleg van hun leven is de levende uitleg en authentieke exegese van de Blijde Boodschap.

Ze hechten zich aan Jezus bij leven en bij sterven en zijn bedacht op het heil van hun tijdgenoten, zo gaat iedere tijd opnieuw Gods’ genade. Heiligen vinden hun identiteit niet zozeer in eigen diversiteit maar in gelijkvormigheid en in de eenheid met Christus. Zo verwerkelijken zij de rijkdom van het Evangelie en de volheid van Christus.

Sommigen hebben bij leven en in sterven moeten ervaren dat de wereld, christenen en Christus niet moeten en niet verstaan. ”De wereld begrijpt ons niet” zoals de Johannes schrijft.
Ze zijn de martelaren, de bloedgetuigen, de vervolgden. Ze hebben met heel hun leven van Christus getuigd. Ze hebben in vrijheid en uit liefde helder en ontwapend voor Christus bloedig getuigd. “Ze staan nu voor het Lam in witte gewaden en met palmtakken in de hand” zoals het visioen uit Apocalyps ons tekent.

De belijders zijn de vele mannen en vrouwen die in geloof en leven Christus op een bijzondere wijze hebben beleden. Heilige vaders en moeders, heilige vrouwen en heilige mannen, heilige jongeren ook, heilige priesters en bisschoppen en pausen…met velen laten zij Christus en het Evangelie en de Kerk op een aanstekelijke wijze en met uitdagende charisma aan ons zien.

Allerheiligen is als fruitkorf waar alle goede vruchten zijn bijeen gebracht. En ondanks de schroeiplekken van verhitting van de zon of schimmel van teveel regen in hun leven, zijn de heiligen in Gods barmhartigheid geworden tot eerste klasfruit. Wij vieren vandaag allen samen hun naamfeest.

Moge de Heer ons overvloedig zegenen met meer heiligen en meer heiligheid in ieder van ons en ons allen samen tot welzijn en heil van onze naasten.

Hou heilzaam contact met alle heiligen, er staat geen beperking op en hun nabij gezelschap is coronavrij. De Heer heeft ze allen gekroond met zijn gaven van Pasen tot ons heil en zaligheid.

Amen.

Donderdag 1 oktober 2020

Vandaag droegen wij zuster Alena Leontine Goossens naar haar laatste rustplaats op het abdijkerkhof waar ook haar overleden medezusters begraven zijn.

Homilie van abt Jeroen:

Broeders en zusters in de Heer Jezus. De evangeliepericope over de bruidsmeisjes geeft uitdrukking aan het actief wachten op de Bruidegom Christus in elk christelijk leven. En specifiek is de geëigende levenshouding voor elke Godgewijde om de Heer te verwachten, ten allen tijde, elk moment.De enige opdracht voor de bruidsmeisjes was om ten gepaste tijd, als de Bruidegom komt, voor licht te zorgen. Zoals ook aan elke christen ten allen tijde wordt gevraagd ‘licht in de wereld te zijn’. De dwaze meisjes lijken er met hun gedachten niet bij. Ze denken te lichtzinning op de spoedige komst van de Bruidegom. Het is niet de slaap die hen ten kwade wordt geduid, want ze slapen alle 10, maar dat ze niet zijn toegerust met extra olie en niet zijn voorbereid op het lange wachten. Weest waakzaam en voorbereid ten allen tijde.

Gezinsfoto vlak voor haar intrede.
Vlnr: broer Herman, zus Marie-Josée, moeder Johanna, vader Pierre,
zus Jeanne, Leontine, zus Maria Teresia

Leontine Goossens werd geboren te Huizingen op 30 augustus 1927 als oudste van vijf, drie zussen en één broer. Daags nadien werd zij gedoopt in de Sint-Janskerk aldaar. Zij was 30 jaar toen zij het moedig besluit nam om norbertines te worden. Zij kende de weg naar Neerpelt en Veerle, via haar tante, zuster Gertrudis Van Roy.

Op Lichtmis 1958 trad Leontine binnen in het nieuwgebouwde slotklooster te Veerle. Familie en vrienden brachten haar van Brabant tot in de Kempen om afscheid te nemen. Als postulante werd zij binnen geleid in de strenge clausuur. Al verliet zij haar dierbare familie, zij bewaarde alle genegenheid voor hen allen in haar biddend leven. Zij werd ingekleed op 5 augustus 1958 en ontving met de witte novicensluier, de kloosternaam Alena. Zij sprak haar geloften uit op 4 augustus 1960 en verbond zich voor het leven aan de zustergemeenschap van de norbertinessenpriorij in Veerle.

Een groot deel van haar leven was zij de toegewijde zuster in de keuken met alles wat daarbij hoorde, groenten die met zorg werden geoogst en ingemaakt, kippen en kalkoenen vonden de weg naar de diepvries. En op een mondje meer kwam het er niet op aan want zr. Alena kookte voor de zusters, de proost en de broeder, voor de gasten en meerdere pastoors die in Veerle broederlijk kwamen middagmalen. Maar ook bij de jaarlijkse grote kuis was zr. Alena een onmisbare kracht. Van de zolders tot de kelders werd ieder jaar alles op zijn paasbest in orde gebracht. Zoveel had zij ook thuis geleerd en gedaan, dat het nu als vanzelfsprekend dienstbaar was voor ieder zuster en voor heel haar gemeenschap.

De zorg voor oudere zusters sierde zuster Alena. Wanneer familiebezoek mogelijk werd gemaakt in de zeventiger jaren was zij de graag geziene en welgekomen tante Leontine in haar grote familie. Haar Godgewijd leven omspande meer dan 60 jaar. Altijd is zij voor de Heer Jezus blijven kiezen. Dankbaar kon ze haar gouden professiejubileum vieren in 2010 en evenzeer haar 90ste verjaardag in 2017. Het koorgebed was steeds en in alle omstandigheden een vanzelfsprekend deel van haar tijd en dag. En in hoge leeftijd volgde zr. Alena getrouw het officie via Radio Maria.

Verleden jaar moest haar gezondheid veel inleveren, maar niet haar dankbaarheid voor alle zorg en attenties. Zr. Alena hield in ‘waken en bidden’ naar het devies van het klooster in Veerle, de haar toevertrouwde lamp brandend, ruim voorzien van de olie van toewijding en volharding. In de avond van 24 september 2020 ging zuster Alena met de Bruidegom binnen om voor altijd bruiloft te vieren en aan te zitten aan de maaltijd door de Heer zelf bediend. Amen.

Vrijdag 25 september 2020

Gisterenavond, donderdag 24 september, overleed te Broechem zuster Alena Leontine Goossens. Ze werd 93 jaar oud.

Vrijdag 14 augustus 2020

In de abdij wordt niet enkel regelmatig onroerend erfgoed hersteld zoals muren, daken en gebouwen, maar ook heel wat roerend erfgoed zoals schilderijen, beelden en gewaden. Tot de laatste behoren ook onze klokken. Recent kwam van het atelier van meester klokkenmaker Rudi Degeest (https://klokkenmakerij.be/home) – gespecialiseerd in grote horlogerie – een volledig gerestaureerde herstelde muurklok terug, van het type comtoise.
De klok behoorde ooit toe aan een gemeenschap van kloosterzusters waar ze dienst deed in het dormitorium. De klok moest dus veel ‘lawaai’ kunnen maken om de zusters bij de tijd te houden. Vandaar de uitzonderlijke kwaliteit van de bellen met een hoog gehalte aan zilver waardoor een heldere klank gecreëerd wordt.

Herstel van de bellen:

Herstel van behuizing:

Herstel van een vliegwiel:

Tandwielen en radertjes:

Herstel van de wijzer- en frontplaat:

Maandag 3 augustus 2020

Vandaag vierden we de uitvaartliturgie voor onze medebroeder Siegbert Jos Van Criekinge.

In het voorjaar van 1937 werd op 13 maart te Leuven, Jozef Van Criekinge geboren, als tweede zoontje in het gezin van Hendrik Van Criekinge en Paula Luyten en aldaar gedoopt in de Sint-Kwintenskerk. Samen met zijn broers Leo en Marc en de jongste zus Paula woonde het gezin op de Tervuursevest in Leuven. Vader was hoogleraar aan de Katholieke Universiteit te Leuven maar diende om gezondheidsreden in 1940 zijn leeropdracht vroegtijdig te beëindigen. Het was ook het begin van de Tweede Wereldoorlog en moeder zorgde met toewijding voor haar kroost van vier kinderen.

Vlnr: Leo, Marc, Jos, Paula Van Criekinge.

Jos verbleef tijdens zijn jeugd regelmatig in Westerlo bij zijn heeroom onderpastoor Luyten. Hij ontving in de Sint-Lambertuskerk van Westerlo het H. Vormsel op 12 juli 1948.

De eerste helft van de Grieks-Latijnse humaniora deed Jos aan het Sint-Pieterscollege te Leuven en hij vervolgde zijn middelbare studies aan het Montfortaans Seminarie te Rotselaar. Jos was toen al betrokken bij de Bouworde.

De abdij van Tongerlo, zo dicht bij Westerlo, was voor Jos Van Criekinge geen onbekende en hij koos ervoor om aldaar norbertijn te worden. Samen met elf andere jonge mannen werd hij ingekleed door prelaat Joost Boel op 15 september 1956 en ontving met het witte habijt, de kloosternaam Siegbert. Na zijn noviciaat verbond hij zich door professie aan de canonie van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo op 28 augustus 1958. Hij volgde het gewone traject van twee jaar filosofie en vier jaar theologie aan het eigen scholasticaat van de abdij.

Cfr. Siegbert ontving de wijdingen van Monseigneur Vanuytven: het subdiaconaat op 23 december 1961, het diaconaat op 16 juni 1962 en de priesterwijding op 21 april 1963. Als neomist celebreerde hij zijn eremis in de kerk van de Parkabdij op 28 april 1963.

Steeds stond een werkzaamheid in de Congo-missie hoog in het verlangen van confrater Siegbert. Met het vooruitzicht om het missiewerk te versterken mocht hij aan de Gregoriaanse Universiteit in Rome missiologie studeren van 1963 tot 1965. Ondertussen waren de omstandigheden in Congo ernstig en blijvend veranderd en werd een zending naar de missie uitgesteld. Het missiekruis had confrater Jos wel al ontvangen in 1963.

Met abt-generaal Calmels en medestudenten in het Collegio San Norberto te Rome.

Hij was ondertussen, sinds januari 1966, tijdelijk medewerker in een jongereninstituut ‘0asi Maria SS.’ in Troïna in Sicilië en was er werkzaam met de Bouworde met o.a.  br. Eugeen Leysen, br. Xavier de Ruijter en br. Joost Sleeckx, allen missionarissen in Congo met noodgedwongen verlof. In het najaar van 1967 kwam confrater Jos met spijt in het hart vanuit Sicilië terug naar Tongerlo. Het vertrek naar Congo bleef uit door de onzekere toestand aldaar. Hij werd medewerker in de ‘sportieve bezinningsdagen’ en proost op het Sportacentrum in 1968.

Als missonaris in spe in gesprek met paus Paulus VI.
Als jonge priester met zijn missiekruis.
In de bouworde.

Het Sportacentrum, in de schaduw van de abdij, werd de missiepost van confrater S. J. Van Criekinge. Het was zijn werk- en woonplaats, zijn missie en zijn parochie. Dertig jaar lang gaf hij er zijn beste krachten. Van een eenvoudige accommodatie voor sport groeide het uit, mede onder zijn bezieling, tot een moderne sportinfrastructuur en recreatief centrum met een sporthotel, een congrescentrum en de Van Clé-hal.

De beginjaren op het Sportacentrum.
Bij het standbeeld van Pater Van Clé.

Vele mensen heeft pater Jos er ontmoet vanuit zijn christelijk missionair ideaal. Met zijn karakteriserende goedwillendheid was hij voor velen een steun en toeverlaat. Begin 1998 gaf hij de directiefunctie door maar bleef nog tijdelijk wonen op het Sportacentrum. In het kader van een vernieuwd organigram en van een nieuwe taakomschrijving verleende pater Jos Van Criekinge velerlei diensten.

Pater Jos zat niet stil en had ook meerdere contacten behouden en onderhouden met Oostpriesterhulp/Kerk in Nood en met de Spekpater Werenfried van Straaten (+ 31.1.2003).

Vanaf begin 2005 zou hij zijn intrek nemen in de gebouwen van Oostpriesterhulp dat verhuisd was naar de site van de Parkabdij in Leuven. Vertraging in de restauratie- en verbouwingwerken deden hem voor enkele maanden uitwijken naar een verblijf in het convent van Tongerlo. Midden 2005 was confrater Van Criekinge woonachtig en werkzaam in Kerk in Nood te Leuven.

Samen met abt Jeroen bij spekpater Werenfried van Straaten.
Voor het Werenfried-huis van KIN/OPH in Duitsland.

Op 14 oktober 2007 opende Kerk in Nood  een feestjaar voor zijn 60-jarig bestaan met een eucharistieviering met Kardinaal Danneels in de abdijkerk van ‘t Park. Confrater Jos bereidde nog verdere invullingen voor in verband met dit jubileumjaar, o.a. een plechtige eucharistieviering op 23 december 2007 in Tongerlo’s abdij, waar alles met Oostpriesterhulp begonnen was in 1947 na de Tweede Wereldoorlog.

Op 5 november 2007 werd de gezondheid van confrater Jos beduidend minder goed en in de morgen van 6 november was hij toch bereid om naar het ziekenhuis in Geel te gaan. Toen hij reeds op spoed was is een fatale beroerte doorgebroken. Na weken werd duidelijk hoeveel beperkingen confrater Jos waren overkomen. Blijvende omkadering en hulp waren nodig. Na meer dan 3 maanden ziekenhuis in Geel nam confrater Van Criekinge op 20 februari 2008 zijn intrek in het Woonzorgcentrum De Winde in Veerle. Ondanks alle pogingen met de beste revalidatie bleek de opgelopen schade erg groot. Op 11 februari 2009 bood hij zijn ontslag aan als directeur van Kerk in Nood-Oostpriesterhulp in België.

Het was een grote innerlijke strijd voor pater Jos, als voormalig directeur van het Sportacentrum en gewezen directeur van KIN/OPH-België om met zoveel beperkingen en zoveel afhankelijkheid te leren leven. Toch bewaarde hij met een zekere humor zijn innerlijk vrijheid tegenover zoveel gebondenheid.

Geheel onvoorzien is hij heel stil overleden in de avond van 28 juli 2020.

Op maandag 3 augustus vierden wij voor confrater Siegbert Jos Van Criekinge de uitvaartliturgie in de abdijkerk van Tongerlo, dankbaar om zijn rijkgevuld leven. In gedeeld geloof met hem en in hoop op een geheeld en eeuwig leven in Christus, hebben wij pater Jos begraven bij de medebroeders op het abdijkerkhof.

Zondag 19 juli 2020

Aansluitend op de Eucharistische Aanbidding van deze zondag hielden we nog een gebedsmoment van lofprijzing en zang. Een initiatief van de Gemeenschap Zaden van het Woord in samenwerking met de abdij, onder het motto “Eens komen de volken, uw schepselen, weer om U te aanbidden, uw Naam te loven.” (Ps 86,9).

Zowel voor de Eucharistische Aanbidding als de lofprijzing mochten we ons verheugen in een talrijke opkomst.

Donderdag 16 juli 2020

Natuurfotograaf Jan Nuyts maakt geregeld opnames in onze Engelse tuin en rondom onze abdij. Wij laten u graag meegenieten van enkele van zijn mooie foto’s.

Bosuil
Havik met bosduif.
Mandarijneend
Mandarijneend
Reebok
Reiger
Slechtvalk
Slechtvalk
Slechtvalk met prooi
Zoek de 5 slechtvalken …. (het uitgevlogen nest van dit jaar)
Waterhoen
Wespendief
Winterkoning