Kroniek

"Abtijdingen" is een rubriek die u op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen ..... In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden. Via de aparte rubriek 'junioraatsberichten' kan u de gebeurtenissen binnen het noviciaat en het junioraat op de voet volgen.

Zondag 22 september

Onze abdijkerk was het decor voor het jaarlijkse concert in het kader van ‘Musica Divina’, een organisatie van het Festival  van Vlaanderen. Dit jaar bracht het Coeur de Chambre de Namur werken van de Naamse componist Jean Arcadelt (1507-1568). Een programma van pareltjes van religieuze polyfone muziek dat het publiek in gevulde abdijkerk enorm wist te waarderen. Voorafgaand aan het concert kon men zich ook inschrijven voor een lezing ‘Jezus, een mensenleven’ door Prof. Dr. Cees Den Heyer, een bezoek aan het da Vincimuseum, het bijwonen van de vespers en een broodmaaltijd in Torenhof.

   

   

    

    

    

   

   

    

Zaterdag 15 september 2018

In het Gemeenschapshuis Sint-Camillus te Antwerpen overleed zuster Imelda Gerda Van Gucht.

Zuster Imelda Gerda Van Gucht werd geboren in Baasrode op 8 mei 1935. Op 7 oktober 1959 trad zij binnen in de Norbertinessenpriorij van Veerle. Zij ontving het ordeshabijt op 23 april 1960 en sprak haar professie uit op 28 april 1962.

De uitvaartliturgie voor zuster Imelda zal gehouden worden op maandag 24 september 2018, om 11 uur, in de abdijkerk van Tongerlo, waarna wij haar zullen begraven op het abdijkerkhof.

Homilie van abt Jeroen:

Evangelie: Mt. 25,1-13.

Broeders en zusters in de Heer Jezus.

De Evangelieperikoop over de bruidsmeisjes geeft uitdrukking aan het actief wachten op de bruidegom in elk christelijk leven. En specifiek is de geëigende levenshouding voor elke Godgewijde om de Heer te verwachten.
De enige opdracht voor de meisjes was om ten gepaste tijd, als de Bruidegom komt, voor licht te zorgen. Zoals ook aan elke christen ten allen tijde wordt gevraagd ‘licht in de wereld te zijn’.
De dwaze bruidsmeisjes lijken er met hun gedachten niet bij. Ze denken te lichtzinnig over de spoedige komst van de Bruidegom. Het is niet de slaap die hen ten kwade wordt geduid, want ze slapen alle 10, maar dat ze niet zijn toegerust met extra olie en niet zijn voorbereid op het lange wachten. Weest waakzaam en voorbereid ten allen tijde.
Gerda was als lid én als leidster zeer actief in de Chiro. Heel de inhoud die uitging van de Chirojeugd heeft ze zich eigen gemaakt en droeg vruchten. Vele  keren ging ze mee op bivak. In 1952 werd zij leidster van de Sint-Imelda groep in Sint-Amands tot haar afscheid op 20 september 1959.
De hooggestemde idealen als Kristie-meisje binnen de Chiro van de vijftiger jaren ondersteunden de stille roeping in haar hart. Na het volgen van bezinningsdagen en roepingsretraites met als thema ‘Lutgart wordt Christus’ bruid’  zette ze de stap naar het Godgewijde leven. De H. Lutgardis zal altijd een rol blijven spelen in haar leven. Na een paar jaren te hebben gewerkt, voegde Gerda de daad bij het woord om in te treden in de norbertinessenpriorij van Veerle. De laatste persoonlijke foto’s en een familiefoto werden genomen zoals toen gebruikelijk was. Op 7 oktober 1959 werd Gerda als postulante binnen geleid in de clausuur van het  bijna nog nieuwe Immaculataklooster te Veerle. Zij werd ingekleed op 23 april 1960 en ontving de kloosternaam zr. Imelda, naar de patrones van haar Chirogroep. Zij sprak haar geloften uit op 28 april 1962.
Een groot deel van haar leven was zijn de toegewijde cantrix en leidde en ondersteunde de koorzang en het getijdengebed van haar medezusters. Ze maakte het psalmvers helemaal waar: ‘mijn leven lang wil ik zingen voor Hem, een lied voor mijn God zolang ik besta’’ (Ps. 104). In het naaiatelier was zij van dienst met het maken van habijten en verstelwerk allerhande. Later zorgde zij ook voor de sacristie en verzorgde de bloemen in de kloosterkerk.
De voorbije maanden was zij bijna altijd te bed en geheel afhankelijk van hulp en verzorging. Het was een grote beproeving.
Haar Godgewijd leven omspande bijna 60 jaar tussen twee Mariale gedachtenissen in: op 7 oktober 1959, O.-L.-Vrouw van de Rozenkrans trad zij in bij de norbertinessen van Veerle en zij ging haar Bruidegom tegemoet op 15 septeptember 2018 op de gedachtenis van O.-L.-V. van Smarten.
Zr. Imelda hield in waken en bidden, de haar toevertrouwde lamp brandend, ruim voorzien van de olie van toewijding en volharding, tot aan de komst van de Heer om van nu af voor altijd bruiloft te vieren.
Amen.

 

Zondag 9 september 2018

Overal te lande wordt op deze zondag Open Monumentendag gehouden. Omdat we dit jaar ons 888-jarig jubileum vieren besloten we deze keer deel te nemen. De restauratie van de westelijke omwalling en de hoektoren Den Herman was eveneens een geschikte gelegenheid om de bezoeker iets te aan te bieden. Bij deze gelegenheid werd dan ook heel de Engelse tuin opengesteld. Het dagprogramma werd aangevuld met enkele orgelconcertjes op het orgel in de abdijkerk en de mogelijkheid om het da Vincimusuem te bezoeken. In totaal mochten we zo’n 1.300 bezoekers verwelkomen.

 

      

      

      

      

      

          

 

      

      

      

Zondag 2 september 2018

In het kader van ons 888-jarig bestaan organiseerden we in de abdij een familiedag. Het was intussen toch al een heel aantal jaren geleden. De opkomst was groot en zo’n 130 familieleden vonden een plaatsje in de gastentuin onder een stralende zon. Een flinke ploeg vrijwilligers stond in de bres om de gemeenschap en familie te voorzien in een drankje een hapje en een lekker ijsje. Een ensemble van trombones en een heus blaasorkest (beide uit Nederland) zorgden voor de aangename muzikale omkadering. Er was ook gelegenheid om een wandeling te maken in de Engelse tuin en de pas gerestaureerde westelijke abdijmuur en de hoektoren Den Herman te bezoeken. De dag werd afgesloten met de vespers in de abdijkerk.

   

   

    

    

    

    

 

       

       

    

 

Woensdag 15 augustus 2018

Op Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming, patroonsfeest van de abdij, vierden we samen met de talrijke gelovigen dit hoogfeest. Nadien was er op het voorplein een aangenaam samenzijn met een lekker glas Tongerlobier en onder de sympathieke begeleiding van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia uit Tongerlo.

   

    

    

   

Dinsdag 7 augustus 2018

Om de groeiende productie te kunnen garanderen en om onze talrijke klanten nog beter van dienst te kunnen zijn werd voor de hostiebakkerij een nieuw bakijzer aangeschaft.

      

Dinsdag 24 juli 2018

Tijdens het Generaal Kapittel van onze orde in Rolduc (Nl) werd Jos Wouters, ere-abt van Averbode, tot abt-generaal gekozen. Enkele dagen later, op 31 juli, legde hij t.o.v. de definitoren van het kapittel legde hij zijn geloofsbelijdenis af de eed van getrouwheid.

   

Zaterdag 21 juli 2018

Op onze nationale feestdag ontvingen we het bezoek van enkele Braziliaanse medebroeders. Ze zijn in ons land, op weg naar het Generaal Kapittel van de orde, dat op zondag 22 juli van start gaat. Twee medebroeders begeleidden hen en fungeerden als tolk. Vlnr, op onderstaande foto: cfr. Luc en abt-emeritus Boniface ( beiden Averbode), cfr. Oswaldo (Jaú), cfrs. Toninho en Allessandro (Montes Claros) en cfr. Tiago (Itinga).

 

Dinsdag 3 juli 2018

Vandaag hadden we de zusters trappistinnen van Koningsoord uit Arnhem te gast in onze abdij. Met een flinke delegatie van ongeveer 15 zusters kwamen ze afgezakt vanuit het hoge Noorden. Na een welkom en een opfrissing in de prelatuurzalen vierden we samen eucharistie in de abdijkerk. Na het middagmaal kregen ze een uitgebreide rondleiding – die hen o.m. bracht bij het da Vinci-museum, de Tiendschuur, het Erfgoedhuis en de abdijkerk – en die afgesloten werd met een kop koffie of frisdrank. Daarop volgde de (vervroegde) vespers en het avondmaal. We zijn zeer blij met deze vernieuwde kennismaking tussen onze beide abdijgemeenschappen en we hopen dat de zusters van hun uitstap hebben genoten.

 

                                                                              

 

Zaterdag 30 juni 2018

Bij gelegenheid van de 888ste verjaardag van het ononderbroken bestaan van de religieuze gemeenschap van de norbertijnen van de abdij van Tongerlo werd er een ‘festoen’ van 888 zonnebloemen en andere bloemen ingezaaid in een brede border aan de voorzijde van de abdij. Vanaf de Meulemanslaan en het Geneinde tekent de bloemenstrook zich reeds duidelijk zichtbaar af langsheen de andere veldgewassen en de 17de eeuwse bedrijfsgebouwen. Met de zomer in volle opgang komen de eerste zonnebloemen in bloei zodat de komende maanden de Onze-Lieve-Vrouwabdij van Tongero midden een boeket van zomerbloeiers zal staan waarin onze bezoekers en gasten volop kunnen delen.

U komt toch vast ook eens kijken? Hartelijk welkom!

Woensdag 4 juli 2018

In de vroege ochtend van woensdag 4 juli overleed onze medebroeder Karl Joris Van Hove.

In het schone stadje Lier, met zijn schitterende Sint-Gummarus en zijn witgekalkt begijnhof is Joris geboren op 1 mei 1930 in het gezin van vader Louis Van Hove en  moeder Maria Nagels, beiden geboren Lierenaren. Vier dagen oud werd de kleine Joris Mathilde Jozef gedoopt in de Sint-Gummaruskerk op 5 mei 1930.

Woonachtig te Kessel groeide hij op met zijn oudere broers Louis en Jan. Enigszins fier zei Joris dat hij de fröbelschool had gedaan bij de Ursulinen en de lagere school en de klassieke humaniora aan het Sint-Gummaruscollege. Hij was er actief lid van de Katholieke Vlaamse Studentenactie (KSA) wat zijn volksverbondenheid en Vlaams bewustzijn heeft gesterkt evenals zijn roeping om Christus als priester en kloosterling te dienen in de Kerk.

Zijn oudste broer Louis ging naar het seminarie van Mechelen en werd priester-leraar en broer Jan werd ambtenaar bij de Provincie Antwerpen. Joris werd norbertijn in Tongerlo en ontving van prelaat Emiel Stalmans het witte ordeskleed op 15 september 1949 en de kloosternaam Carolus Bonus.

Na zijn plechtige professie op 2 mei 1955 in de handen van prelaat Joost Boel, ontving hij in sneltempo de bedieningen van lectoraat en acolitaat op 3 mei, de subdiakenwijding op 8 mei en de diakenwijding op 22 mei 1955, beide door Monseigneur Carolus Amandus Vanuytven. Op 14 augustus 1955 wijdde Bisschop Vanuytven hem tot priester.

Geboeid door literatuur en geschiedenis volgde hij in Leuven de kandidaturen van Wijsbegeerte en Letteren van 1956 tot 1958. Daarna werd confrater Karl priester-leraar aan de Technische School Sint Jozef te Geel van 1959-1991. Hij was met andere confraters betrokken bij het onderwijs in Geel o.a.: cfr. Octaaf Verhagen, cfr. Renier Schmeitz en cfr. Jan Van de Veire. Steeds was confrater Karl zelf in de leer bij Christus als onze enige Leraar.

 

 

            

 

Ook was cfr. Karl enkele jaren van dienst in het internaat van de school en kwam hij in het weekend naar de abdij. Dan deed hij getrouw zijn zondagsassistentie in de parochie Geel-Stelen. Jarenlang ververste hij wekelijks de handdoeken in het sanitair van ons grote huis. In kleine en eenvoudige diensten was confrater Karl sterk. Tijdens de grote vakantie was hij vaak aalmoezenier bij de CM-kampen in Zwitserland en later verleende hij graag ondersteuning en diensten in de norbertijnenabdij van Speinshart of bij de confraters in Neugraben.

Hij had waardering voor cultuur en was een tijdlang betrokken bij de Katholieke Vlaamse Volkskunst Federatie (vanaf 1963) en het Verbond voor Vlaamse Volkskunst (vanaf 1978). Hij was een actief medewerker van ons abdijtijdschrift Toren. Hij was hoofdredacteur van 1974 tot 1988 en redacteur van 1988 tot 1992. Confrater Karl was een tijdlang werkzaam in de abdijbibliotheek van 2003 tot 2009. Jarenlang voorzag hij de uitgaande post van de confraters van de nodige postzegels.

Hij was getrouw in het koorgebed en een goed voorbereid celebrant in de viering van de conventsmis. Hij was een gewaardeerd voorganger bij onze zusters norbertinessen en bij de zusters van het H. Graf.

Confrater Karl was geen grootspreker maar een trouw man van de kleine daad. Hij was wat aarzelend van natuur en voorzichtig en behoedzaam voor allerlei soorten conflicten. Hij deed zijn naam Karl de Goede eer aan.

Zijn gezondheid kwijnde de laatste jaren weg. Zijn eigenstandig gaan en staan werd met de dag onzekerder. Vanop zijn ziekenkamer volgde hij de liturgie van de gemeenschap en het wel en wee van de abdijgemeenschap. Een persoonlijk woord deed hem goed en dankbaarheid kleurde zijn dagen. Vanaf 2 oktober 2015 ging hij wonen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus van de Gasthuiszusters van Antwerpen. Steeds meer en meer verzwakte zijn geest, maar bij elk bezoek was er de broederlijke erkentelijkheid en dankbaarheid.  De zorgen van confraters en de abdij ontgingen hem niet en droeg hij actief mee in zijn verstild en biddend leven.

De voorbije maanden waren getekend door opnamen in het ziekenhuis zonder opmerkelijke verbeteringen. Vanaf zondagavond 1 juli 2018 begon confrater Karl aan de grote ontmoeting met de enige Leraar, de Christus. Hij ontsliep in de vrede des Heren in de koelte van de morgen van 4 juli 2018.

Op maandag 9 juli vieren wij dankbaar en eerbiedig de plechtige uitvaartliturgie in zijn abdijkerk van Tongerlo. In de schaduw van de hoge bomen van de Engelse tuin in wiens kruinen de lome warmte van de zomer hing zullen wij confrater Karl begraven bij zijn medebroeders op het abdijkerkhof in het gedeelde geloof van de verrijzenis en het eeuwig leven.

 

                                               

Donderdag 7 en dinsdag 26 juni 2018

Op twee namiddagen was telkens een groepje medebroeders te gast bij de Gemeenschap van de Zaden van het Woord in Tongeren. Deze missionaire gemeenschap is al een paar jaren present in het bisdom Limburg, eerst in Hasselt en daarna in Tongeren. In die periode waren er frequent contacten tussen hen en de abdij. Meermaals waren leden va deze gemeenschap ook al op bezoek in Tongerlo. Nu werd het tijd voor een tegenbezoek om de onderlinge kennismaking nog te verdiepen en de banden te versterken.

 

  

Dinsdag 12 juni 2018

Na vele maanden kwam het graduale uit 1559 terug van het restauratieatelier van de zusters norbertinessen.  Het graduale behoorde oorspronkelijk tot het norbertinessenklooster Besloten Hof te Herentals en wordt nu in de abdij bewaard. De foto’s die we hier samenbrengen laten zien dat het restauratie een zeer secuur en moeizaam werk is geweest, maar ook dat de zusters van wanten weten en kwaliteit kunnen afleveren!

 

     

     

    

     

     

     

     

     

     

     

     

      

      

      

      

       

      

      

     

     

Maandag 21 mei 2018

Kort na het einde van de vespers overleed onze medebroeder Vic Jozef Weyten in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus in Antwerpen.

Loenhout lag er bij de aanvang van het nieuwe jaar 1938 nog vredig bij, wanneer op 2 januari in het gezin van Jozef Weyten en Anna Vergauwen een zoontje werd geboren. De dag nadien werd hij gedoopt als Jozef Adriaan in de parochiekerk van Sint-Petrus en Sint-Paulus. Op de boerderij in ‘Papendonck’ groeide Jos op, samen met zijn jongere zus Maria. Voor WO II ademde het plattelandsleven in de Kempen op het ritme van werk en kerk. Mensen leefden dicht bij elkaar en het gezinsleven was helemaal doordrongen van het kerkelijk en christelijk leven. Dat was bij de familie Weyten niet anders. Ook het kloosterleven was er niet onbekend, want een broer van moeder was broeder trappist in de abdij van Westmalle.

Met Lichtmis 1956 begon de nog jonge Jos Weyten zijn postulaat in de norbertijnen-abdij van Tongerlo en werd er op 12 augustus van hetzelfde jaar ingekleed door prelaat J. Boel en kreeg de kloosternaam Victor. Op het feest van Sint-Augustinus 1958 sprak broeder Vic zijn geloften uit en leefde hij in ononderbroken trouw aan zijn professie in het hart van onze gemeenschap. Tot 1 april 1993 was hij werkzaam op de hoeve, eerst op de oude hoeve binnen de muren en vanaf 1976 op de nieuwe hoeve in de Torendreef. Als in 1993 het landbouwbedrijf werd doorgegeven aan jonge landbouwers kwam hij terug inwonen in het convent. Hij zei:”dat wie altijd voor de kalfjes heeft gezorgd ook wel met confraters zal kunnen omgaan”. Broeder Vic was een zachte mens. Nooit kwaad, hoogstens eens verontwaardigd. Iedereen vond bij hem een luisterend oor en een bemoedigend woord. Met weinig woorden wist confrater Vic door het leven te gaan, niet overhaast of gejaagd, maar met des te groter nabijheid voor confraters en medemensen. Hij was een grote vriend van O.-L.-Heer en met dagelijkse trouw bad hij zijn rozenkrans om Maria te eren en voor vele mensen te bidden. Na het intense werk op de abdijhoeve kwam er meer tijd vrij om als vrijwilliger mee op bedevaart te gaan naar Beauraing of met CM-ziekenzorg anderen een deugddoende vakantie te bezorgen. Het was hem een vreugde en het gaf hem diepe voldoening als kloosterling om anderen van dienst te kunnen zijn.

“Niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen” was broeder Vic zijn leven. Bij huishoudelijke karweien was hij trouw op post, rustig, behulpzaam en alleen opvallend door een schalkse opmerking of een woord van ondervinding of een wijze raadgeving. Ook vele zieke confraters in huis mochten rekenen op zijn gedienstigheid en broederlijke genegenheid. De vogels in de Engelse tuin waren zijn hobby en hij liet iedere wandelende confrater meegenieten van de kleurenpracht van kanaries en parkieten.

Bij de verhuis naar zijn vernieuwde conventskamer in 2013 schreef hij op een briefje: ”na 14 jaar is mijn matras versleten en ik weet niet wie er vervangen moet worden, de matras of ikzelf”. Zijn krachten verminderden steevast, zichtbaar en voelbaar, maar hij verminderde niet in broederlijke nabijheid, stil werk, trouw koorgebed en nog een extra rozenkrans.

Een geslaagde heupoperatie in het najaar van 2014 beloofde veel goeds. Het werd echter een lange rit van 9 weken kliniek en revalidatie. Broeder Vic zei: “ik ben, in meer dan 59 jaar kloosterleven, nog nooit zolang uit de abdij weg geweest”. Terug in Tongerlo hernam hij getrouw zijn dagelijks leven, tijdig uit de veren, bidden, allerlei werkjes, moeiteloos vriendelijk zijn voor velen.

Op 21 februari 2015 werd hij in het vroege morgenuur getroffen door een hersenbloeding. In kritieke toestand ontving hij de ziekenzalving op zondagavond 22 februari. Heel langzaam herstelde confrater Vic, beperkt door een eenzijdige verlamming en een moeizaam spreken. Hij vond vanaf 11 mei 2015 een verzorgend onderkomen in het Gemeenschapshuis Sint-Camillus bij de gasthuiszusters van Antwerpen. Hij herwon wat van zijn schalksheid in zijn ogen en in zijn woorden. Hoe vaak zei hij moeizaam maar helder en bewust: “Wat zal er nog met mij gebeuren, wanneer komt mijn beurt om te gaan?”. Het is een lange weg geworden van grote afhankelijkheid en overgave. Zijn geliefde nichtjes hebben nonkel Jos met genegenheid omringd. Op 21 mei 2018 heeft broeder Vic ons stilletjes en onverwacht verlaten om zijn intrek te nemen in het Vaderhuis.

Tussen de dossiers van confraters behoort dat van broeder Vic tot het dunste, enkele heel gewone aantekeningen, niets speciaals, niets buitengewoon, niets de moeite waard voor de wereld om hier op aarde te worden opgeschreven. Dat kan een goed teken zijn om zonder veel woorden en veel uitleg, maar met vele gaven voor de Heer te verschijnen. “Aan kleinen en eenvoudigen heeft de Heer de dingen van zijn koninkrijk geopenbaard”. Rijkbeladen met schoven, met de oogst van zijn schoon Godgewijd leven mocht broeder Vic nu binnen gaan in de vreugde van zijn Heer.

Op vrijdag 25 mei, om 11.00 u, zullen wij in de abdijkerk de uitvaartliturgie vieren en confrater Vic Jos Weyten in broederlijke genegenheid en in het geloof op het eeuwig leven en de verrijzenis ten grave dragen op het abdijkerkhof.

Zaterdag 19 mei 2018

Onze Engelse tuin heeft er een nieuwe bewoner bij. Onze lokale fotograaf maakte prachtige foto’s van een bosuil en haar reeds uit de kluiten gewassen jong.

 

Zaterdag 12 mei 2018

Voor de tweede maal mogen wij een flinke groep vrijwilligers ontvangen van de internationale vereniging ‘Muscles for Charity’. Zij zetten al hun krachten in om onze tuin op orde te brengen. Cfr. Gabriël is werkverdeler van dienst om alles in goede banen te leiden: onkruid wieden, hagen scharen, paden oprakelen enz. Onze hartelijk dank aan alle vrijwilligers, jong en oud!

 

    

    

Vrijdag 11 mei 2018

Cfr. Benedict nam deel aan de lokale jogging ‘Dwars door de abdij’, een loop van 12 km in en rond de abdij. Een hele prestatie als je weet dat hij daags voordien ook nog deelnam aan de Abdijjogging tussen Averbode en Tongerlo (16 km)!

Vrijdag 11 mei 2018

Daags na Ons Heer Hemelvaart vierden wij naar gewoonte het Verbondsfeest met de zusters Jozefienen uit Sint-Niklaas. Dit jaar waren de zusters te gast in Tongerlo. Dit gebedsverbond ontstond in de nadagen van Wereldoorlog II als dank voor de materiële voedselhulp die de congregatie organiseerde voor de abdijgemeenschap.

                   

   

Woensdag 2 mei 2018

Elke avond sluiten we onze vespers af met een Maria-antifoon. Dit gezang wisselt naargelang de liturgische tijd. In de paastijd zingen we het Regina coeli. De Gregoriaanse toonzetting is deze eigen aan onze ordestraditie en verschilt enigszins van het Romeins gregoriaans.

Bij het begin van de meimaand – Mariamaand plaatsen we twee geluidsopnames van het Regina coeli op onze website, uitgevoerd door onze abdijgemeenschap. De plechtige versie wordt gezongen op zon- en feestdagen, de gewone versie op weekdagen. De afbeeldingen bij de opnamen zijn schilderijen, beelden of iconen van Onze-Lieve-Vrouw uit het patrimonium van de abdij.

In de komende liturgische tijden zullen we nog meer Maria-antifonen presenteren.

Vrijdag 27 april 2018

De werken aan onze westelijke omwalling en het hoektorentje ‘Den Herman’geraken, na twee jaar, stilaan aan hun einde. De laatste stellingen aan de muur en Den Herman werden verwijderd. De laatste dekstenen op de muur zijn gelegd en gevoegd. Naast de westpoort werd een gedenksteen aangebracht met een vers uit de psalmen: ‘Vrede heerse binnen uw omwalling’.

Woensdag 2 mei beginnen de grondwerken waarbij een talud wordt aangelegd ter versteviging van de muur en de vesten weer in hun oorspronkelijke staat worden hersteld. Binnen in Den Herman moeten nog verder pleisters en elektriciteitswerken uitgevoerd worden en alle schrijnwerkerij.

            

Donderdag 26 april

Onze torenvalken legden een beloftevol nest met 4 eieren. Uiteindelijk is er slechts één kuikentje uit voortgekomen. Één ei is verdwenen en twee andere zijn niet uitgebroed. Net als vorig jaar zullen we het met slechts met één kuikentje moeten stellen.

Woensdag 18 april 2018

Bekijk hieronder de korte film over het ontstaansproces van het portret van Abt Jeroen. Het portret is van de hand van de Nederlandse schilder Rick Duijs en werd vervaardigd tussen juni 2015 en juni 2017.

Zaterdag 14 april 2014

Onder een stralende lentezon hielden we een geslaagde jongerendag in de abdij: samen met andere gelovige jongeren en enkele medebroeders ontmoetten we elkaar voor gesprek, catechese, zang en gebed. Na het welkom hielden we een eerste catecheseblok over het thema ‘Schepping’ o.l.v. prior Kris. Hij bracht ons enkele inzichten en aandachtspunten bij de schepping van de wereld en van de mens zoals dit beschreven staat in het boek Genesis. Daarop vierden we samen met de abdijgemeenschap de eucharistie. Het middagmaal werd verzorgd door een heuse kookploeg die ons verwende. Het was lekker en overvloedig! Het tweede catecheseblok handelde over ‘de gekwetste schepping’. Tijdens een wandeling rond de abdij en aan de hand van concrete vragen wisselden we in kleine groepjes uit over dit onderwerp. Een vieruurtje en een zangstonde kikkerde ons weer op zodat we klaar waren voor het derde catecheseblok dat verzorgd werd door supprior Gabriël. Hij bouwde verder op het thema met de ‘herschepping in Christus’: in Jezus is ons een nieuwe schepping te beurt gevallen waarvan wij deelgenoot gemaakt werden door ons doopsel. De vespers in de abdijkerk sloten deze dag af. Onze dank aan alle deelnemers en vrijwilligers!

 

      

      

      

      

                                                                                                                                                    

       

                                 

Woensdag 11 april 2018

Een behulpzame fotograaf bezorgde ons nog een reeks foto’s van onze paasvespers die we de bezoeker van onze website niet willen onthouden.

 

    

     

     

     

     

     

     

      

Dinsdag 10 april 2018

Onze grote magnolia in de Engelse tuin komt in volle bloei. De eerste bloesems verschijnen aan de pruimenbomen. Alles schittert in norbertijns wit.

Langsheen de dienstweg aan de zuidpoort werden nieuwe lindebomen geplant. De jonge loten zijn afstammelingen van onze eeuwenoude lindedreef (1678) en werden deskundig gestekt en opgekweekt door het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek in Geraardsbergen.

 

      

     

      

     

 

Paasweek 2018

Paasvespers in de abdij van Tongerlo.

Tijdens de paasweek worden de vespers in de abdij op plechtige wijze gevierd.

Het paasmysterie behoort tot de kern van ons geloof. De Kerk viert en gedenkt dit paasmysterie het hele jaar door en met name in elke viering van de eucharistie. Maar het heilige paastriduüm van ’s Heren lijden, sterven en verrijzenis is als het hoogtepunt van heel het liturgisch jaar. De paas­vreugde van de Kerk deint echter na Pasen verder uit. De vijftig dagen vanaf Verrijzeniszondag tot Pinksteren moeten in vreugde en gejubel gevierd worden als één enkele feestdag, ja, als de grote dag des Heren.

De eerste acht dagen van de paastijd vormen het paasoctaaf en worden gevierd als hoogfeesten des Heren. In de abdij van Tongerlo doen we dit op de wijze die eigen is aan de liturgische traditie van de orde der norbertijnen. De oorsprong van deze bijzondere viering gaat terug op de liturgie van Jeruzalem in de vijfde eeuw en zelfs vroe­ger. Tijdens de paasweek bezochten de pasgedoopten daar met de bis­schop en het ganse volk dagelijks in processie de heilige plaatsen die met de kruisdood en de verrijzenis van Christus te maken hadden. Dit liturgisch gebeuren beïnvloedde dan weer de paasvespers in de basiliek van Lateranen te Rome, met dit verschil dat men nu met de pasgedoop­ten in processie naar de plaatsen trok waar tijdens de paasnacht het doop­sel en het vormsel toegediend waren. Vele plaatselijke kerken in het Westen namen dit mooie gebruik over, als een dankviering voor het doopsel waardoor de christenen “met Christus zijn begraven, maar ook met Hem verrezen” (Kol. 2,12).

Terwijl in de Romeinse liturgie deze doopvespers in onbruik raakten, zijn ze in de liturgie van de norbertijnenorde blijven voortbestaan tot op de huidige dag. Door de vernieuwde aandacht van het Tweede Vaticaans Concilie voor het paasmysterie en voor de betekenis van het doopsel waardoor de christenen deelhebben aan Chris­tus’ Pasen, is dit aloude gebruik verrassend actueel geworden.

 

Opbouw.

De paasvespers, zoals ze in Tongerlo gevierd worden volgens de liturgi­sche traditie van de norbertijnenorde, bestaan uit drie delen:

1) het eigenlijke avondgebed;

2) processie naar het doopwater met gebedsmoment aldaar;

3) processie naar het kruis met eveneens een gebedsmoment.

Het eigenlijke avondgebed.

Zoals bij elke gebedsstonde in de paastijd zingen we biddend onze vreug­de uit om Christus’ verrijzenis.

Terwijl het paaskyrie wordt gezongen komt de gemeenschap de kerk binnen.  “Kyrie eleison”,  “Heer, ontferm U”: met deze aanroeping richten we ons tot Christus, de verrezen Heer, van wie we aan het eind van de viering zullen zingen met Paulus’ woorden: “God heeft Hem hoog ver­heven en Hem de naam verleend die boven alle namen is: Jezus Christus is de Heer” (Fil 2,9-11).

Dan zingt men psalm 110, de Messiaanse psalm die elke zondag in het avondgebed voorkomt en die we op Christus mogen toepassen: Hij leeft en “zetelt aan Gods rechterhand” (1 Petr. 3,22).

Als antifoon wordt, evenals bij de andere psalmen, het alleluia gezong­en, de paaskreet bij uitstek van de Westerse Kerk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de korte schriftlezing, waarin uiteraard de paasboodschap weerklinkt, antwoorden we met het gregoriaanse “Haec dies”, een zin uit paaspsalm 118: “Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt, laat ons hem vieren in blijdschap”. De paasjubel wordt verder gezet in het alleluia dat onmid­dellijk volgt, met een vers dat eigen is aan de dag.

Daarna zingen we, zoals elke dag in het avondgebed, het “Magnificat”, het danklied van Maria en van de Kerk. Dit danklied krijgt in de paastijd zijn diepste betekenis , nu de Kerk vol vreug­de is om het paasmysterie waaruit zij is voortgekomen: “wonderbaar is het, wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam”  (Lc. 1,49). De antifoon bij het Magnifi­cat verwijst naar het evangelie van de dag.

Zoals op elke dag volgen dan de slotgebeden, het Onze Vader en het afsluitend gebed.

 

Processie naar het doopwater.

Na het eigenlijke avondgebed begeeft de gemeenschap zich naar het water, dat tijdens de paaswake werd gezegend voor de doopherdenking en voor de hernieuwing van de doopbeloften en de geloofsbelijdenis. Ondertussen zingen we psalm 114: “Toen Israël uit Egypte vertrok …”, terwijl we eraan denken dat wij christenen sin

 

ds ons doopsel weggetrok­ken zijn uit de slavernij van de zonde en het kwaad. Het water van ons doopsel is voor ons bron van leven geworden. Als we bij het water aan-komen, weerklinken dan ook de laatste verzen van deze psalm: “God maakt rotsige grond tot een waterpoel en harde steen tot een bron”.

 

Op de lezing die spreekt van ons doopsel, antwoorden we met een alle­luia en een vers dat naar de liturgie van de volgende dag verwijst. On­dertussen wordt het water bewierookt. Tenslotte spreekt de voorganger een gebed uit.

 

 

Processie naar het kruis.

Terwijl de gemeenschap zich dan naar het kruis begeeft, wordt de lof­zang uit het boek der Openbaring gezongen, waarin alweer het paasmys­terie van Christus en zijn Kerk weer­klinkt: Christus is het Lam Gods, Hij heeft zijn leven voor ons gegeven; en wij, die door ons doopsel met Christus zijn be­kleed” (Gal 3,27), vormen de Kerk, de bruid van het Lam.

 

Zo komt de gemeenschap aan bij het kruis, dat sinds Jezus’ kruisdood “teken van ons heil” is geworden, “onze levensboom”. Want “op het kruis werden de machten van het kwaad gebonden, werd onze dood ge­dood”  (prefatie van Kruisverheffing).

Bovendien worden we, nadat we bij het water ons doopsel hebben her­dacht, hier bij het kruis herinnerd aan ons vormsel, toen de vormheer ons de handen oplegde en met het heilig Chris­ma een kruis tekende op ons voorhoofd.

Na een lezing waarin over het kruismysterie wordt gesproken, antwoor­den we met de woorden van Paulus in de Romeinenbrief: “Chris­tus resurgens …”, “Christus, uit de doden verrezen, sterft niet meer: de dood heeft geen macht meer over Hem”. Het kruis is voor ons het teken van Christus’ overwinning op de dood geworden. Tijdens deze zang wordt het dan ook bewierookt. Tenslotte bidt de voorganger een passend gebed.

Dan komt het slotvers van de ganse viering als echo en bevestiging van de intredezang: “God heeft Hem hoog verheven … Jezus Chris­tus is de Heer”  (Fil. 2,9-11).

Zoals elke avond besluiten we met een groet aan Maria, de moeder van de Verrezene: “Regina Caeli  …”, “Koningin van de hemel, verheug u, omdat Hij die gij hebt mogen dragen, verrezen is, zoals Hij gezegd heeft”. We vragen Maria voor ons te bidden, opdat wij die de verrijzenis vieren van haar Zoon, zijn beloften en onze roeping waardig mogen worden.

Dat wenst onze gemeenschap u, die met ons komt meevieren, ook toe.

     

Pasen, 1 april 2018

Een klim naar de hoogste verdieping van de toren  van de abdijkerk leverde een aangename verrassing: ons koppel slechtvalken heeft dit jaar maar liefst vier eieren gelegd. Nu nog hopen dat ze goed broeden en alle kuikentjes uit het ei komen!

 

Vrijdag 30 maart 2018

We vierden met Goede Vrijdag de kruisdood van onze Heer Jezus Christus in de aanwezigheid van heel wat gelovigen.

Hoewel Hij Gods Zoon was
heeft Hij in de school van het lijden gehoorzaamheid geleerd;
en toen Hij het einde had bereikt
is Hij voor allen die Hem gehoorzamen
oorzaak geworden van eeuwig heil.

   

   

    

Donderdag 15 maart

In het kader van onze politiek om energie te besparen in ons grote huis werd in de doorgang van de pandgang naar de abdijkerk een nieuwe tochtdeur geplaatst.

De telescopische schuifdeur werd reeds enkele maanden geleden geplaatst door de Brugse firma Kemko. Vandaag werd het geheel afgewerkt met de plaatsing van een glasraam in het bovenlicht door het Atelier Mestdagh uit Gent.

In de deuren werden twee gekalligrafeerde spreuken gezandstraald. Een eerste tekst is van de H. Augustinus: “God loven, dat is loven in liefde en beminnen in lofzangen”, uit diens commentaar op psalm 147. Het tweede citaat komt uit de Vita A van de H. Norbertus: “De heilige Schrift volgen en Christus als leidsman nemen.”

In het bovenlicht werden twee gerestaureerde glas-in -lood medaillons verwerkt van de H. Norbertus (onze stichter) en de H. Augustinus (onze regelvader).

 

            

Woensdag 14 maart

Na de Belgische première op 9 december 2017 vond in New York de Amerikaanse première plaats van de filmdocumentaire “The Search for the Last Supper” van prof. Jean-Pierre Isbouts en dr. Christopher Brown.

In samenwerking met de King Baudoin Foundation United States wil deze film een fundraising opstarten voor de restauratie van het Laatste Avondmaal dat in de abdij wordt bewaard. (Voor Belgische burgers is het ook mogelijk om een fiscaal aftrekbare gift over te maken op onze projectrekening bij Herita, Oude Beurs 27, 2000 Antwerpen, BE92 7450 0823 0723)

De première vond plaats in The Sheen Center’s Studio Theater en een receptie werd aangeboden door de Vertegenwoordiging van de Vlaamse Regering in de Verenigde Staten.

Meer info: The Search of the Last Supper

     

 

Donderdag 8 maart 2018

Ook in onze abdij waken we erover om de toegankelijkheid voor mindervaliden te verbeteren. In samenwerking met Toerisme Antwerpen werden op onze parking twee parkeerplaatsen ingericht voor mensen met een beperking.

Dinsdag 20 februari 2018

Een gespecialiseerde fotograaf (Sebastien Smets uit Luik) komt in het da Vinci-museum hoogkwalitatieve opnames maken van het Laatste Avondmaal. De opnames zullen dienen om een reproductie op ware grootte te realiseren. Ze zal dan een plaats krijgen in de reizende tentoonstelling rond het genie van Leonardo da Vinci die binnenkort Istanbul aandoet en later dit jaar Lyon. De reproductie zal uiteindelijk in Tongerlo een plaats krijgen.

 

Intussen is het resultaat van de opname in Istanbul te zien:

 

Maandag 12 tot vrijdag 16 februari 2018

Tijdens de voorbije krokusvakantie werd er weer hard gewerkt in het erfgoedhuis. Onze vrijwilligers Alec, Micha en Alexander staken de handen uit de mouwen om een deel van onze tijdschriftenbibliotheek over te brengen naar de nieuwe locatie in het erfgoedhuis. Daar kwam heel wat handenarbeid bij te pas: tijdschriften in dozen steken; rekken afbreken, verhuizen en weer opbouwen; dozen overbrengen, de trap op zeulen, weer leegmaken en ordenen in de rekken. En dat allemaal met de glimlach en veel enthousiasme. We zijn onze ‘drie musketiers’ dankbaar voor hun toewijding en inzet!

 

    

    

    

    

    

Aswoensdag 14 februari 2018

Vandaag, op aswoensdag, begint de veertigdagentijd, de christelijke vastenperiode in voorbereiding op Pasen.

Tijdens de eucharistie met asoplegging, hield abt Jeroen de volgende homilie:

 

Broeders en zusters in het geloof,

Vandaag begint de christelijke vastentijd.

De Kerk vraagt ons om te vertragen, vertragen om het kleine en om het essentiële te kunnen zien. Vertragen maar niet lui zijn. Integendeel, zelfs met vernieuwde actieve aandacht.

De veertigdagentijd zou ik durven  noemen: een tijd van groot verlangen, van groot verlangen naar Gods koninkrijk.

En het evangelie van Matteüs geeft ons jaarlijks drie sleutels uit de joodse traditie: aalmoezen, bidden en vasten. Sleutels om binnen te gaan en om buiten te gaan. Binnengaan in die moeilijke achterkamer, waar ik alleen met de Allerhoogste ben, en buitengaan uit mijn ego in ontmoeting met elkander. In het verborgene wordt alles tot zijn ware intenties en juiste proporties gebracht en het askruisje reduceert onze grote woorden en verpulvert onze schone schijn.

En ons verlangen naar Gods koninkrijk wordt in teken gebracht in aalmoezen, bidden en vasten. Het zijn onze liefdevolle omgangsvormen met God en onze naaste. Zij behoeden ons voor ziekelijke zelfvervulling en brengen ons tot stille vervulling van Gods Woord.

De veertig dagen oefenen om paasmensen te worden. Een gelukkige tijd, waarin Gods Woord ons aanraadt, met behulp van kleine tekens, Jezus gezindheid geheel tot de onze te maken. Vasten is persoonlijk en gemeenschappelijk ons hongergevoel aanscherpen als signaal en uitdrukking van ons verlangen meer te willen leven van Gods Woord; om Gods Woord de richting van ons leven en samenleven laten zijn.

Vasten voedt de gemeenschap, maar werkt maar als ieder afzonderlijk meedoet. Hoogmoedig niet mee doen is al van dezelfde soort als het ijdele vasten. De eerste bekoring is niet denkbeeldig in onze dagen.

En al zijn wij ook in deze vastentijd onnutte dienstknechten, wij mogen tegelijk nog meer worden dienaren van de Allerhoogste en vrienden van de Bruidegom.

Amen.

                  

Zaterdag 9 december 2017

In het Fotomuseum te Antwerpen ging een nieuwe filmdocumentaire in première over het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. Deze 1 uur durende documentaire, gemaakt door de Amerikaanse professor en auteur van National Geographic Jean-Pierre Isbouts (www.jpisbouts.org), vertelt het boeiende verhaal van de jonge Leonardo da Vinci die van Firenze naar Milaan trok om  zich daar als kunstenaar en uitvinder verder te ontplooien. In Milaan schilderde hij het wereldberoemde fresco van het Laatste Avondmaal in de refter van het dominicaanse klooster Santa Maria delle Grazie waar het in 1499 voor eerst bewonderd kon worden.

Het fresco in Milaan.

In dit fresco wilde Leonardo gelijkaardige technieken uitproberen die hij met zijn olieverfschilderijen reeds succesvol had uitgeprobeerd. Helaas, reeds twintig jaar later zou blijken dat de toestand van het fresco achteruit ging en en zijn kwaliteit niet verder kon behouden.

In de decennia daaropvolgend werden van het Laatste Avondmaal vier monumentale kopieën op canvas geschilderd. In de documentaire gaat prof. Isbouts op zoek naar het ware gelaat van het fresco aan de hand van de nog bestaande kopieën: the Search for the Last Supper. Zo komt hij uiteindelijk ook terecht bij het Laatste Avondmaal dat sinds 1545 Tongerlo wordt bewaard.

Het Laatste Avondmaal in Tongerlo.
Lodewijk XII

 

In zijn documentaire reconstrueert prof. Isbouts de ontstaansgeschiedenis van het Tongerlose Laatste Avondmaal. Alles begint bij koning Lodewijk XII die in 1499 het hertogdom Milaan veroverde en het pas gerealiseerde fresco in het dominicanerklooster bewonderde. Volgens zijn biograaf Vasari had Lodewijk XII dit fresco kost wat kost zou willen meenemen naar Frankrijk, wat echter niet mogelijk bleek. In 1507, in een brief aan de Signoria van Firenze die nog steeds in de Stadsarchieven bewaard wordt, verzoekt Lodewijk XII het stadsbestuur om hem Leonardo da Vinci – die op dat ogenblik aan het werk was in Firenze – voor een tijd uit te lenen. Wellicht lag het in de bedoeling van de Franse koning dat Leonardo een kopie op ware grootte zou schilderen van het Laatste avondmaal. Om deze opdracht te vervullen zou Leonardo vele jaren nodig hebben gehad. Het inschakelen van zijn beste leerlingen ligt dan voor de hand. Het was trouwens in die tijd geheel niet ongebruikelijk dat leerlingen van da Vinci, onder het toezicht van de meester, zijn werk kopieerden en verkochten. Een dergelijke praktijk bezorgde da Vinci’s atelier de nodige inkomsten.

 

In de tijd dat Leonardo het fresco schilderde te Milaan was Andrea Solario, niet zolang tevoren overgekomen uit Venetië, een van zijn meest getalenteerde leerlingen. Dezelfde Solario zien we rond het jaar 1509 aan het werk in het Château de Gaillon, het eerste renaissancekasteel in Frankrijk en residentie van kardinaal Georges d’Amboise, de eerste minister onder Lodewijk XII. Een inventaris van alle kunstwerken in het château, daterend van rond 1540, vermeldt “een Laatste Avondmaal op doek met monumentale figuren dat Monseigneur had laten overkomen uit Milaan“. Het is prof. Isbouts’ theorie dat Solario deel uitmaakte van het team dat de kopie geeft geschilderd en het bij zijn reis naar Gaillon heeft meegenomen naar Frankrijk. Dit veronderstelt dat de kopie werd gerealiseerd in slechts twee jaar tijd, tussen de opdracht door Lodewijk XII in 1507 en de aanwezigheid van Solario in Gaillon in 1509, en een extra aanwijzing dat er meerdere leerlingen in de realisatie moeten zijn betrokken geweest. Deze theorie van ‘groepswerk’ werd eveneens bevestigd door Pinin Brambilla, de restauratrice die het fresco in Milaan heeft gerestaureerd en studiewerk heeft verricht op de replica in Tongerlo. Volgens prof. Isbouts zouden de apostelen links op het doek geschilderd zijn door Andrea Solario, terwijl de figuren rechts zouden gerealiseerd zijn door Giampietrino. Omdat onder de figuren van Jezus en de apostel Johannes geen ondertekening kan aangetroffen worden, poneert Isbouts de boute stelling dat Leonardo da Vinci himself beide figuren rechtstreeks op het canvas geschilder heeft.

Hoe is dit schilderij dan uiteindelijk in Tongerlo terecht gekomen? Uit de abdijarchieven blijkt dat een Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci in 1545 in Antwerpen te koop werd aangeboden. Abt Arnold Streyters kocht er dit doek ter versiering van de vernieuwde abdijkerk. We zijn volop in de periode van de Katholieke Reformatie wanneer, in reactie tegen het protestantisme, de devotie tot de heilige eucharistie weer sterk op de voorgrond treedt. Abt Streyters heeft met de aanschaf van het Laatste Avondmaal daar zeker mee uitdrukking aan willen geven. Een ooggetuigenverslag uit de 16de eeuw, dat in de archieven van de abdij wordt bewaard, beschrijft niet enkel het schilderij zoals het in de abdijkerk kon bewonderd worden, maar legt bovendien expliciet de band met Leonardo da Vinci en koning Lodewijk XII.

De conclusie van prof. Isbouts is duidelijk: de replica van Het Laatste Avondmaal dat sinds 1545 in Tongerlo wordt bewaard is de kopie waartoe koning Lodewijk XII in 1507 opdracht gaf in Milaan en die door Andreas Solaria in 1509 naar Frankrijk werd gebracht.

Hiermee is het verhaal niet te einde. In een volgende fase wil Prof. Isbouts nog verder onderzoek verrichten naar de mogelijk inbreng van Leonardo da Vinci. In samenwerking met Amerikaanse specialisten moet bijkomende analyse van het doek, in het bijzonder de penseeltechniek, verder uitsluitsel geven.

Een apart hoofdstuk is het noodzakelijke herstel van het Laatste Avondmaal in Tongerlo. Een restauratieproject dient dringend te worden opgestart in samenwerking met de verschillende overheidsinstanties. Prof. Isbouts engageerde zich in een fundraising project dat de restauratie de nodige financiële ondersteuning moet geven. Belgische donateurs kunnen een fiscaal attest bekomen indien zij hun gift storten op de projectrekening BE 92 7450 0823 0723 van de abdij bij Herita, met als vermelding “Gift – Abdij van Tongerlo”. Ter gelegenheid van de première van de filmdocumentaire kon reeds een eerste cheque worden overhandigd aan abt Jeroen De Cuyper, in het bijzijn van prior Kris De Brabander en pater Ivo Cleiren.

 

 

 

 

Omwille van de distributierechten kunnen we slechts een trailer laten zien: 

Bekijk hier een korte reportage van de rtbf:

https://www.rtbf.be/auvio/detail_un-veritable-de-vinci-dans-l-abbaye-de-tongerlo?id=2288448

Zondag 3 december 2017

Eerste zondag van de advent. De eerste kaars van de adventskrans is aangestoken, en hoopvol zien wij uit naar de komst van onze Verlosser, Hij die ons van alle zonde en kwaad bevrijdt.

 

En toch, Heer, zijt Gij onze vader.
Wij zijn de leem, Gij zijt de boetseerder,
wij allen het werk van uw hand.
Heer
, wees niet te zeer vertoornd.
Gedenk niet eeuwig onze schuld;
zie op ons neer, wij zijn allen uw volk.
Jesaja 64,7-8

 

 

 

 

 

 

Ook de kerststal staat al klaar in de abdijkerk. Leeg, weliswaar. Maar het Woord is reeds present in afwachting van de Menswording, waarmee niet alleen de kerststal gevuld wordt, maar heel ons leven en heel onze geschiedenis tot vervulling komt.

 

Maandag 20 november

Van maandag 20 tot vrijdag 24 werden grondige beheerswerken uitgevoerd aan de eeuwenoude lindedreef voor de abdijpoort. Door verregaande maar nauwkeurige snoeiwerken worden de boomkruinen verlicht zodat de stammen minder belast worden. Bij wind en storm lopen de stammen immers gevaar door te scheuren of te splijten. Op deze manier hopen we de bomen te beschermen en de lindedreef langere tijd te kunnen behouden.

           

           

     

     

 

Maandag 13 november 2017

Feest in de abdijgemeenschap! We vierden het naamfeest van prior Kris, in choro et in foro, zoals wij, kloosterlingen dat uitdrukken (in de kerk en in de refter). Bij die gelegenheid namen we ook nog eens een groepsfoto van het convent.

 

      

      

 

           

Zondag 12 november 2017

Vandaag hielden we de bedevaartsdag voor de heilige Siardus (de feestdag zelf valt op 14/11), wiens relieken wij in de abdijkerk bewaren en ter verering aanbieden.  Ondanks het slechte weer mochten we ons verheugen op een talrijke opkomst. In de voormiddag vierden we de plechtige eucharistie en in de namiddag het plechtig lof met aanbidding en zegen. Tijdens het lof hield pater Gabriël:

 

Broeders en zusters in de Heer,
Goede vrienden van Sint-Siardus,

Dit jaar gedenken christenen de treurige verjaardag van 500 jaar kerkscheuring tussen protestanten en katholieken. In 1517 gaf Luther hiervoor de aanzet. Een halve eeuw later rond 1566, stonden delen van Europa in brand door verwoestingen van katholieke kerken en abdijen. Een beeldenstorm ging door onze contreien heen: ‘want God alleen mag aanbeden worden’ – zo stelt de protestantse visie. De norbertijnenabdij van Mariëngaard waar de heilige Abt Siardus sinds het jaar 1230 begraven lag en al vrij vlug na zijn dood een prominente plaats kreeg in het koor van de abdijkerk deelde genadeloos in de klappen. In 1578 was het over en uit met de katholieke Kerk in Friesland, en dus ook met de norbertijnerabdij aldaar. Mariëngaard werd met de grond gelijk gemaakt en er blijft geen muur meer van over.   De vijandig gezinde Geuzen hoopten hiermee het verhaal van de katholieke kerk en de abdij van Mariëngaarde voor goed naar de geschiedenisboeken te verwijzen.

Toch was er het graf van de heilige Siardus wat voor gelovigen meer dan 300 jaar een rustplaats was van voorspraak en gebed bij God. Een ijverige edelman, genoemd naar de heilige: de heer Siardus van Hensema had de moed om Sint-Siardus niet in handen te spelen van de verwoestende reformatie. Hij bracht het gebeente van Sint-Siardus in veiligheid naar katholiek gebied in het Duitse Hildesheim met toestemming van Paus Clemens VIII. Ook de Aartsbisschop van Keulen vaardigde een brief uit in 1608 dat Sint-Siardus blijvend vereerd mocht worden als heilige.

Wat later, 5 juli 1617, moet een drukke dag geweest zijn in deze abdij van Tongerlo. Wellicht waren medebroeders de voorbereidingen aan het treffen voor de komst van de relieken van Sint-Siardus: een gereinigde huis en versierd met zomerbloemen, het zou zomaar kunnen want een dag later, op 6 juli 1617, arriveerde het gebeente van deze heilige man Gods hier in Tongerlo.

Dit jaar is deze abdij van Tongerlo al 400 jaar vereerd met de voorspraak en de aanwezigheid van de heilige Siardus. Sindsdien zijn vele pelgrims gekomen om hier te bidden bij het kostbare reliekschrijn.

Op bedevaart gaan naar de graven en beenderen van heiligen zit in de genen van de katholieke kerk. Daarmee wil ze Jezus Christus niet verdonkeremanen maar ziet ze de verering van de heiligen als een stille maar alom aanwezige getuigenis van mannen en vrouwen die tijdens hun leven uitmuntende ambassadeurs voor Christus zijn geweest. Zij zijn de zegevierende Kerk die hier op aarde haar sporen heeft nagelaten.  Heiligen drukken immers met bekwame ijver hun stempel op het geloofsleven van alle dag terwijl de hele wereld maar blijft doordraaien in consumptie, druk gedoe, verwijderend van God en het katholieke geloof. Heiligen verwijzen ons steeds naar God zelf – hun handen hebben gebeden, geleden en gewerkt, hun voeten hebben God gezocht, vaak zijn ze zelf op bedevaart gegaan naar graven van heiligen  – daarom zijn hun knoken ons dierbaar. De lichamen van de heiligen als tempels van God – die kan je niet zomaar cremeren en uitwissen.

Met een bedevaart willen wij als gelovigen letterlijk VAART zetten – vooruitgang maken in ons geloof en ons gebedsleven.  De heiligen vormen hierin geen obstakels. Ze verlichten ons geloofspad naar de Heer God. Ze vormen een inspiratie om vorm te geven aan de navolging van Jezus doorheen de tijden. De ene heilige zoals Sint-Elisabeth voor de zieken en armen van haar dagen,  Sint-Rochus voor de pestlijders, Pater Damiaan voor de melaatsen van Molokaï; Moeder Teresa inspireerde honderden mannen en vrouwen om te zorgen voor de uitgestotenen in vele grootsteden van de wereld.  Theresia van Avila leert ons God te ontdekken in onze ziel; Theresia van Lissieux leert ons te blijven geloven en te blijven glimlachen ook als alles ons tegenstaat. De goede daden van de heiligen ontspringen aan de genade van God zelf. Heiligen zijn geen syndicaat van louter actieve goedheid. Nee ze zijn allereerst doordrongen met het geloof dat Jezus Christus de Verlosser en enige Heiland is voor alle mensen in alle tijden. Dit geloof maakt hen tot begenadigde navolgers van Christus in gebed, in woord en daad.

Van Sint-Siardus leren wij wat toegankelijkheid is. Arme mensen werden gastvrij ontvangen en stond hij alle mensen te woord.  Als een trouwe vader legde Sint-Siardus getuigenis af van Jezus Christus.

En wat een mooie parallel zien we in het leven van Sint-Siardus en de herders op het veld in Betlehem: door zijn deugdzaam leven haastte Siardus zich naar Jezus Christus zelf; zoals de Herders de heilige Familie hebben ontmoet en verwonderd over dit gebeuren gingen rond vertellen, zo waren de Friezen in de 13de eeuw verwonderd over zijn geloof en zijn voorbeeld.

Als een herder op het veld, werkzaam in Mariëngaard, in de tuin van Maria. Onze-Lieve overwoog al deze dingen in haar hart wat er in Betlehem gebeurde vanaf de openbaring met de engel tot nu wanneer wildvreemde herders haar zoontje hun hulde komen brengen. De heilige Moeder Maria als beschermvrouwe van Mariengaard stond aan de zijde van Abt Siardus en zijn heilig kloosterleven.

En ook nu is Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo, de moeder van Jezus met ons, met Sint-Siardus, met de Kerk in de gemeenschap van de heiligen om ons blijvend te verwonderen over de Almachtige God, Schepper en Aarde die zijn Zoon naar deze wereld heeft gestuurd als een teer kindje Jezus in Betlhehem om als een uitgeteerde man op het Kruis van Golgotha te moeten lijden en sterven om u en mij, om de heiligen en gelovigen die in Hem gedoopt zijn, die tot Hem behoren te verlossen, te herscheppen in Zijn Naam en ons te brengen tot de eeuwige Liefde van de Drie-ene God zelf.

Broeders en zusters, met de aanbidding van het heilig Sacrament, het Lichaam van Christus mogen wij God zelf aanschouwen…Want Hij verwaardigd zich ook nu, voor ons, hier in Tongerlo, opdat wij deelgenoten worden aan Zijn genade, aan zijn liefde en Verlossing. Met de heiligen worden wij getrokken in dit Goddelijke Heilsplan van behoud en redding voor nu en tot in de eeuwen der eeuwen. Amen

Zaterdag 14 oktober 2017

In onze abdij verwelkomden we een 15-tal jongeren en hun begeleiders voor een abdijdag. Frater Benedict nam het initiatief en organiseerde in samenwerking met IJD-Antwerpen de bijeenkomst die in het teken stond van het 100-jarig jubileum van de verschijningen te Fatima. Thijs van IJD verzorgde in de voormiddag de inleiding op het thema. Op het middaguur werd samen met de abdijgemeenschap eucharistie gevierd. In de namiddag gaf pater Ivo een toelichting bij het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. Frater Benedict gaf een inleiding op het bidden van de rozenkrans. Dat werd ook meteen in praktijk gebracht in de abdijkerk. In de tweede inleiding van de dag ontsloot pater Gabriël alle geheimen van de Psalmen. De samenkomst werd afgerond met het bidden van de vespers met de abdijgemeenschap.