Zondag 12 november 2017

Vandaag hielden we de bedevaartsdag voor de heilige Siardus (de feestdag zelf valt op 14/11), wiens relieken wij in de abdijkerk bewaren en ter verering aanbieden.  Ondanks het slechte weer mochten we ons verheugen op een talrijke opkomst. In de voormiddag vierden we de plechtige eucharistie en in de namiddag het plechtig lof met aanbidding en zegen. Tijdens het lof hield pater Gabriël:

 

Broeders en zusters in de Heer,
Goede vrienden van Sint-Siardus,

Dit jaar gedenken christenen de treurige verjaardag van 500 jaar kerkscheuring tussen protestanten en katholieken. In 1517 gaf Luther hiervoor de aanzet. Een halve eeuw later rond 1566, stonden delen van Europa in brand door verwoestingen van katholieke kerken en abdijen. Een beeldenstorm ging door onze contreien heen: ‘want God alleen mag aanbeden worden’ – zo stelt de protestantse visie. De norbertijnenabdij van Mariëngaard waar de heilige Abt Siardus sinds het jaar 1230 begraven lag en al vrij vlug na zijn dood een prominente plaats kreeg in het koor van de abdijkerk deelde genadeloos in de klappen. In 1578 was het over en uit met de katholieke Kerk in Friesland, en dus ook met de norbertijnerabdij aldaar. Mariëngaard werd met de grond gelijk gemaakt en er blijft geen muur meer van over.   De vijandig gezinde Geuzen hoopten hiermee het verhaal van de katholieke kerk en de abdij van Mariëngaarde voor goed naar de geschiedenisboeken te verwijzen.

Toch was er het graf van de heilige Siardus wat voor gelovigen meer dan 300 jaar een rustplaats was van voorspraak en gebed bij God. Een ijverige edelman, genoemd naar de heilige: de heer Siardus van Hensema had de moed om Sint-Siardus niet in handen te spelen van de verwoestende reformatie. Hij bracht het gebeente van Sint-Siardus in veiligheid naar katholiek gebied in het Duitse Hildesheim met toestemming van Paus Clemens VIII. Ook de Aartsbisschop van Keulen vaardigde een brief uit in 1608 dat Sint-Siardus blijvend vereerd mocht worden als heilige.

Wat later, 5 juli 1617, moet een drukke dag geweest zijn in deze abdij van Tongerlo. Wellicht waren medebroeders de voorbereidingen aan het treffen voor de komst van de relieken van Sint-Siardus: een gereinigde huis en versierd met zomerbloemen, het zou zomaar kunnen want een dag later, op 6 juli 1617, arriveerde het gebeente van deze heilige man Gods hier in Tongerlo.

Dit jaar is deze abdij van Tongerlo al 400 jaar vereerd met de voorspraak en de aanwezigheid van de heilige Siardus. Sindsdien zijn vele pelgrims gekomen om hier te bidden bij het kostbare reliekschrijn.

Op bedevaart gaan naar de graven en beenderen van heiligen zit in de genen van de katholieke kerk. Daarmee wil ze Jezus Christus niet verdonkeremanen maar ziet ze de verering van de heiligen als een stille maar alom aanwezige getuigenis van mannen en vrouwen die tijdens hun leven uitmuntende ambassadeurs voor Christus zijn geweest. Zij zijn de zegevierende Kerk die hier op aarde haar sporen heeft nagelaten.  Heiligen drukken immers met bekwame ijver hun stempel op het geloofsleven van alle dag terwijl de hele wereld maar blijft doordraaien in consumptie, druk gedoe, verwijderend van God en het katholieke geloof. Heiligen verwijzen ons steeds naar God zelf – hun handen hebben gebeden, geleden en gewerkt, hun voeten hebben God gezocht, vaak zijn ze zelf op bedevaart gegaan naar graven van heiligen  – daarom zijn hun knoken ons dierbaar. De lichamen van de heiligen als tempels van God – die kan je niet zomaar cremeren en uitwissen.

Met een bedevaart willen wij als gelovigen letterlijk VAART zetten – vooruitgang maken in ons geloof en ons gebedsleven.  De heiligen vormen hierin geen obstakels. Ze verlichten ons geloofspad naar de Heer God. Ze vormen een inspiratie om vorm te geven aan de navolging van Jezus doorheen de tijden. De ene heilige zoals Sint-Elisabeth voor de zieken en armen van haar dagen,  Sint-Rochus voor de pestlijders, Pater Damiaan voor de melaatsen van Molokaï; Moeder Teresa inspireerde honderden mannen en vrouwen om te zorgen voor de uitgestotenen in vele grootsteden van de wereld.  Theresia van Avila leert ons God te ontdekken in onze ziel; Theresia van Lissieux leert ons te blijven geloven en te blijven glimlachen ook als alles ons tegenstaat. De goede daden van de heiligen ontspringen aan de genade van God zelf. Heiligen zijn geen syndicaat van louter actieve goedheid. Nee ze zijn allereerst doordrongen met het geloof dat Jezus Christus de Verlosser en enige Heiland is voor alle mensen in alle tijden. Dit geloof maakt hen tot begenadigde navolgers van Christus in gebed, in woord en daad.

Van Sint-Siardus leren wij wat toegankelijkheid is. Arme mensen werden gastvrij ontvangen en stond hij alle mensen te woord.  Als een trouwe vader legde Sint-Siardus getuigenis af van Jezus Christus.

En wat een mooie parallel zien we in het leven van Sint-Siardus en de herders op het veld in Betlehem: door zijn deugdzaam leven haastte Siardus zich naar Jezus Christus zelf; zoals de Herders de heilige Familie hebben ontmoet en verwonderd over dit gebeuren gingen rond vertellen, zo waren de Friezen in de 13de eeuw verwonderd over zijn geloof en zijn voorbeeld.

Als een herder op het veld, werkzaam in Mariëngaard, in de tuin van Maria. Onze-Lieve overwoog al deze dingen in haar hart wat er in Betlehem gebeurde vanaf de openbaring met de engel tot nu wanneer wildvreemde herders haar zoontje hun hulde komen brengen. De heilige Moeder Maria als beschermvrouwe van Mariengaard stond aan de zijde van Abt Siardus en zijn heilig kloosterleven.

En ook nu is Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo, de moeder van Jezus met ons, met Sint-Siardus, met de Kerk in de gemeenschap van de heiligen om ons blijvend te verwonderen over de Almachtige God, Schepper en Aarde die zijn Zoon naar deze wereld heeft gestuurd als een teer kindje Jezus in Betlhehem om als een uitgeteerde man op het Kruis van Golgotha te moeten lijden en sterven om u en mij, om de heiligen en gelovigen die in Hem gedoopt zijn, die tot Hem behoren te verlossen, te herscheppen in Zijn Naam en ons te brengen tot de eeuwige Liefde van de Drie-ene God zelf.

Broeders en zusters, met de aanbidding van het heilig Sacrament, het Lichaam van Christus mogen wij God zelf aanschouwen…Want Hij verwaardigd zich ook nu, voor ons, hier in Tongerlo, opdat wij deelgenoten worden aan Zijn genade, aan zijn liefde en Verlossing. Met de heiligen worden wij getrokken in dit Goddelijke Heilsplan van behoud en redding voor nu en tot in de eeuwen der eeuwen. Amen