Donderdag 3 augustus 2017

In de late avond van woensdag 2 augustus overleed onze medebroeder Frans Mertens.

Het was 11 juli 1945, juist na de Tweede Wereldoorlog en toen nog feest van Sint-Norbertus op de liturgische kalender, wanneer Franciscus Mertens werd geboren in het ouderlijk huis te Wijnegem. Hij werd gedoopt in de parochiekerk van Onze-Lieve-Vrouw op 15 juli en ontving er op 3 juni 1957 het Vormselsacrament. In het gezin van Karel Mertens en zijn echtgenote Maria Coppens kwamen later nog een broer en een zus bij. Frans liep school tot zijn veertiende jaar en kon dan aan het werk bij de Nationale Maatschappij van de Belgische Spoorwegen. Via cursussen allerhande kon hij zijn bekwaamheden versterken en werd hij eerste factageklerk. Ruim 25 jaar bleef hij in dienst bij de spoorwegen en werd daarvoor onderscheiden met de Burgerlijke Medaille 1ste klasse op 11 maart 1987.
Na heel wat omzwervingen en een pak levenservaring vond hij opnieuw Christus en de Kerk. Hij kwam als jonge veertiger onze religieuze gemeenschap vervoegen als postulant op 22 januari 1987. Aan de vooravond van het feest van Sint-Augustinus in 1987 ontving hij van prelaat H. Noyens het witte habijt. Op 28 augustus 1989 verbond hij zich door professie met onze gemeenschap van Godgewijd leven. Bijna drie decennia was hij de trouwe portier van onze abdijgemeenschap. Zoveel mensen  heeft hij ontvangen en even hartelijk weer een goede terugreis gewenst. Confrater Frans kon meevoelend luisteren met al wie sociaal en psychisch gekwetst of kwetsbaar was.
Hij kende onze gemeenschap diepgaand en doorzag scherp de drijfveren van medebroeders. Confrater Frans had een encyclopedische kennis. Verwijzend naar het fameuze woordenboek, werd hij wel eens gewaardeerd de “Dikke Mertens” genoemd. De filosofische vragen waren steevast een onderdeel van zijn discours. Hij had een ruime kennis van kunst en een esthetische smaak voor de vele artistieke expressies. Zijn precisie, zijn nauwgezetheid en zijn begrensde verantwoordelijkheidszin waren versterkt door zijn 25 jaren dienst bij de spoorwegen. Confrater Frans bewoog zich klokvast in een tijdskader en in een ruimte die door een rigide ordening werd beheerst.
In de liturgie nam onze medebroeder Frans een eminente plaats in. De lezingen in het getijdengebed en de eucharistie bracht hij als gesneden brood voor de luisterende gemeenschap. Zijn ondersteuning bij de koorzang en als succentor was een sterk gewaardeerde bijdrage aan het liturgisch leven van elke dag. Bij dit alles ging een nauwgezette en toegewijde voorbereiding vooraf. Vele teksten uit de H. Schrift maakte hij zich eigen en hij had een sympathieke affiniteit met Joodse vrienden. 15 jaar lang was hij bijna elk weekend op post aan de kassa in de abdijboekhandel De Oude Linden en was hij op zijn eigen wijze een klantbetrokken medebroeder.
Materiëel had broeder Frans weinig behoeften. Hij leefde heel sober. Een kamer met het hoogstnodige, dat was echt niet veel, was voldoende. Hij verliet de abdij zelden of nooit tenzij voor zijn jaarlijks verlof. Hij was altijd thuis, aanwezig en betrokken op zoveel vitale facetten van ons gemeenschappelijk leven.
De voorbije maanden ging het merkelijk slechter. Een dokter was aan confrater Frans niet besteed. De aansporingen zijn gezondheid te verzorgen liet hij met een zekere apathie aan zich voorbij gaan. Een moment van niet meer kunnen en een ongunstige diagnose was meteen het breekpunt in zijn jarenlange gewone doen. Vanaf 22 mei 2017 was confrater Frans niet meer zichtbaar en actief in ons midden. Het voorbije jaar was hij zeer getroffen door een fragment uit het 16de eeuwse werk ‘die Evangelische Peerle’ met zijn drie aanraders voor een christen mens, die broeder Frans op zijn eigen leven betrok: loslaten, dulden en minnen!
                   

Confrater Frans Mertens besprak op 11 juli, hij werd die dag 72, zijn gezondheidstoestand met zijn arts. Het leek onafwendbaar wat komen moest. Op 12 juli ontving hij in het avonduur de Ziekenzalving en het Viaticum. Hij was moedig en open van geest. Hij volgde met aandacht en biddend om de weg te kunnen gaan naar het huis van de Vader. Misselijkheid en pijnen namen stilaan de overhand. Na dagen van palliatieve verzorging in het Sint-Dimpnaziekenhuis in Geel en het Sint-Elisabethziekenhuis te Turnhout ontsliep hij in de Heer in de nacht van 2 augustus 2017. Moge hij nu leven, ongehinderd en bevrijd, verder dan het geloof, aanwezig bij God en voor altijd veilig voor de onbestendigheid van de tijd.
Wij vieren dankbaar en eerbiedig de uitvaartliturgie voor onze medebroeder Frans in de abdijkerk van Tongerlo op maandag 7 augustus 2017 en begraven hem op het abdijkerkhof met het vaste geloof in de opstanding en het eeuwig leven. Hij ruste, samen met alle gestorven confraters en overleden gelovigen, in de Vrede des Heren.