Dinsdag 25 juli 2017

In de late avond van maandag 24 juli overleed onze medebroeder Emmanuel Abel Coomans.

Op 15 februari 1930 werd Abel Coomans geboren te Berlaar als derde van acht kinderen in het gezin van kunstenaar Joan-Baptist Coomans en Antonia Nagels. Op 20 februari werd hij gedoopt in de Sint-Pieterskerk aldaar. Hij groeide op in het landelijke Berlaar. Het woonhuis lag midden het groen en het atelier van vader Coomans was steeds gevuld met schilderijen en beeldhouwwerk. In zijn kinderjaren was de jonge Abel enige tijd bij de scouts. Na zijn lagere schooltijd deed hij veel kennis en praktijkervaring op in de bomen- en plantenkwekerij Nagels in het Antwerpse.

Op twintigjarige leeftijd begon hij zijn postulaat bij de broeders in onze abdij en op 19 maart 1951 werd hij ingekleed door prelaat E. Stalmans en ontving hij de naam Emmanuel. In de handen van abt E. Stalmans deed hij professie op het hoogfeest van Sint-Jozef in 1953.

Het grootste deel van zijn kloosterleven was hij werkzaam in de groentenhof en de Engelse Tuin. Voor een groot convent kweekte hij groenten en fruit. De wintersla en de aardbeienoogsten in het zogenaamde warenhuis (een verrijdbare serre) waren fenomenaal. Eveneens de kweek van de vele meloenen spreekt nog tot de verbeelding. Junioren vonden bij broeder Emmanuel altijd een goede en waarderende werkmakker. De ruimte van de groententuin was een heilzame plek voor zijn algemeen welzijn. Broeder Emmanuel was altijd in de weer en voor tijden van gebed was de paternoster steeds bij de hand. Met de vernieuwing van de liturgie na Vaticanum II was confrater Emmanuel zeer getrouw aanwezig in het koorgebed.

Door veel zelfstudie en een goed geheugen had hij een enorme kennis verworven over planten. In 1967 hield hij in de Tiendschuur een grootse tentoonstelling met 700 bloemen en planten uit zijn uitgebreid herbarium, in 1969 stelde hij maar liefst 900 planten tentoon uit zijn collectie van circa 1500 exemplaren. Broeder Emmanuel ontwikkelde een eigen systeem voor het conserveren van gedroogde planten, vooral van wieren en waterplanten. Hij wekte veel interesse voor de schoonheid van de natuur door zijn vele rondleidingen en zijn thematische brochures die hij samenstelde. Na de afbouw van de groentenhof zette hij zijn beste krachten in voor de Engelse Tuin. Elke boom droeg een naamplaatje, zodat iedere wandeling in de conventstuin ook een educatieve waarde had.

Toen broeder Emmanuel reeds pensioengerechtigd was zocht hij aansluiting bij de Oud-Scouts. Hij was zeer getroffen door de idealen van R. Baden-Powell en las veel over scouting en de scoutspedagogie.  Op zijn plantenkamer hing volgende zinsnede van Baden-Powell: “Zeg nooit dat iets onmogelijk is: je zou kunnen wakker worden van het lawaai dat een ander maakt, terwijl hij het aan ‘t doen is”. Hij vond een hechte scoutsbroederschap in Herentals en Berlaar. Samen met zijn zus Agnes was hij steevast paraat op de bijeenkomsten en activiteiten.

Confrater Emmanuel had een gevoelig hart. Deugdzaam en trouw vervulde hij zijn taken en opdrachten. Hij leefde in grote materiële eenvoud en dankbare tevredenheid. De laatste jaren waren zijn krachten danig verzwakt en verbleef hij een tijdlang op een ziekenkamer. Sinds 5 april 2012 woonde hij samen met andere medebroeders van Tongerlo in het rusthuis Sint-Jan van de Broeders van Liefde in Zelzate. Hij verstilde dag aan dag. Maar een broederlijk woord van dank bleef bij geen enkel bezoek achterwege.

Na het ontvangen van de ziekenzalving op zondagavond 23 juli is confrater Emmanuel aan zijn laatste ‘Grote Trek’ begonnen. Broeder Emmanuel was paraat om zijn Heer te ontmoeten met een ruim aanbod van ‘goede daden’. Omringd door attente zorgen ontsliep hij in de vrede van Christus in de late avond van 24 juli 2017. Wij vieren op 28 juli 2017 het Requiem in de kerk van zijn geliefde abdij van Tongerlo en begroeven hem bij de overleden medebroeders op ons kerkhof, aan de rand van ‘zijn’ Engelse Tuin, in de hoop op de verrijzenis. Dat engelen hem ten paradijze geleiden.